II UZ 10/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 10/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku W. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt III AUa …/05,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 marca 2005 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

– Oddziału w P. z dnia 24 sierpnia 2004 r. i przyznał wnioskodawcy W. M. prawo do

emerytury od dnia 1 sierpnia 2004 r., do wyliczenia której - w części socjalnej została przyjęta kwota bazowa obowiązująca w dniu 1 sierpnia 2004 r., w sprawie

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałowi w P. o wysokość

emerytury,

Wnioskodawca od 1989 r. pobierał nieprzerwanie rentę z tytułu inwalidztwa. W dniu

14 grudnia 1993 r. wniósł o przyznanie prawa do emerytury powołując się na

osiągnięcie wieku 60 lat i inwalidztwo II grupy. Decyzją z dnia 29 grudnia 1993 r.

ZUS przyznał emeryturę i podjął jej wypłatę od dnia 19 listopada 1993 r.

(osiągnięcia wieku emerytalnego), a decyzją z dnia 7 marca 1994 r. wstrzymał od 1

kwietnia 1994 r. wypłatę emerytury z powodu wznowienia wypłaty korzystniejszego

świadczenia rentowego. Kolejną decyzją z dnia 11 marca 1994 r. Zakład przyznał

wnioskodawcy prawo do renty inwalidzkiej II grupy od dnia 1 listopada 1989 r. i

dokonał wyrównania świadczenia za okres od 19 listopada 1993 r. do 31 marca

1994 r.

Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. Sąd Apelacyjny w P., na skutek

apelacji pozwanego, zmienił wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w P. i oddalił odwołanie. Sąd wskazał, iż wobec przyznania

wnioskodawcy prawa do emerytury decyzją z dnia 29 grudnia 1993 r. w oparciu o

ustawę dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) oraz ustawę z dnia 17 października 1991 r. o

rewaloryzacji emerytur i rent,

zasadach ustalania emerytur i rent oraz zmianie

niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.), brak podstaw do przyjęcia, że

prawo wnioskodawcy do emerytury powstało po raz pierwszy od 1 sierpnia 2004 r.,

a więc pod rządami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr. 39, poz.

353 ze zm.)

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 marca 2006 r., Sąd Apelacyjny w P.

odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyroku tego Sądu z dnia 14 września

2005 r. Sąd uznał, że w sprawie, w której wnioskodawca powołując się na decyzję

ZUS z dnia 24 sierpnia 2004 r. przyznającą mu emeryturę, wskazał na błędne

wyliczenie jej wysokości, wnioskując o jej obliczenie według aktualnej kwoty

bazowej, dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia (art.

3982 § 1 k.p.c.). W związku z określeniem przez wnioskodawcę wartości

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3347,37 zł., a więc w wysokości niższej niż

10000 zł., skarga kasacyjna jest przedmiotowo niedopuszczalna i podlega

odrzuceniu na podstawie art. 3986 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie, zarzucającym że w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia, jeżeli roszczenie zmierza do ustalenia prawa, wniósł o

jego uchylenie, wskazując że „sprawa dotyczy przyznania emerytury i (...) skarga

kasacyjna od niej przysługuje, niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przepis art. 3982 § 1 k.p.c. stanowi, że w sprawach z ubezpieczenia

społecznego, skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w

których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych

poza sprawami o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Uniezależnienie dopuszczalności kasacji

od wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy więc jedynie spraw o przyznanie i o

wstrzymanie emerytury lub renty natomiast nie obejmuje spraw o zmianę wysokości

świadczeń. Wnioskodawca zaskarżył decyzję ZUS z dnia 24 sierpnia 2004 r. w

przedmiocie określenia wysokości emerytury, wskazując na błędne wyliczenie jej

wysokości i zażądał wyliczenia świadczenia według aktualnej kwoty bazowej.

Jak trafnie zauważył Sąd Apelacyjny, przedmiotem sporu nie jest więc przyznanie

emerytury - gdyż prawo do tego świadczenia zostało przyznane w decyzji ZUS z

dnia 29 grudnia 1993 r. i nie nastąpiła jego utrata, a jedynie wstrzymanie, w

związku z podjęciem wypłaty korzystniejszego świadczenia rentowego.

Skoro więc rozpatrywana sprawa dotyczy wysokości emerytury, ma

charakter sprawy o prawa majątkowe, co do której mają zastosowanie przepisy

dotyczące wartości przedmiotu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy, wniesioną skargę

kasacyjną Sąd Apelacyjny słusznie odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art.

3986 § 2 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, zgodnie z art.

39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.