II UZ 1/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 1/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku H. K.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 29 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy H. K. od

wyroku tego Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r., stwierdzając że jest ona

niedopuszczalna z uwagi na wskazaną w niej wartość przedmiotu zaskarżenia w

wysokości 3.585 zł, czyli niższą niż wymagana przez art. 398 2 § 1 k.p.c. kwota

dziesięciu tysięcy złotych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art.

398 § 1 zdanie drugie k.p.c., wskazując że przedmiotem toczącej się sprawy jest

dochodzenie przyznania emerytury we właściwej zwaloryzowanej wysokości,

wobec czego na podstawie art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. skarga kasacyjna jest

w niej dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych o prawa majątkowe skarga

kasacyjna przysługuje w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia nie

jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.), za

wyjątkiem spraw o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w których skarga kasacyjna przysługuje

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.).

Zakres i przedmiot rozpoznania sądowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych wyznacza przedmiot decyzji organu rentowego i żądanie zgłoszone w

odwołaniu wniesionym do sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13

maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNP 2000 nr 5, poz. 601, postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 października 2009 r., II UZ 37/09, niepublikowane,

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2010 r., II UK 314/09,

niepublikowane).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy

wskazać, że wnioskodawca odwołał się od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura

Emerytalnego z dnia 7 kwietnia 2009 r., wydanej na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy

z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich

rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), odmawiającej

przeliczenia emerytury wobec stwierdzenia, że decyzja o przyznaniu świadczenia

emerytalnego z dnia 1 lipca 1993 r., jak i kolejne decyzje waloryzacyjne, a także

decyzja z dnia 7 kwietnia 1994 r. ustalająca wysokość świadczenia na nowo,

zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, a brak było podstaw do

wznowienia postępowania. W

związku z tym nie ulega wątpliwości, że

ubezpieczony mając ustalone prawo do emerytury, domagał się jedynie

zweryfikowania

wysokości

tego

świadczenia,

co

zresztą

potwierdził

sam

wnioskodawca, podnosząc w zażaleniu, iż żąda przyznania emerytury we właściwej

zwaloryzowanej wysokości. Przedmiotem sporu w tej sprawie nie jest zatem prawo

do emerytury, a wysokość tego świadczenia.

Sprawa, w której przedmiotem sporu jest wysokość emerytury, jest zaś

niewątpliwie sprawą o prawa majątkowe, w której o dopuszczalności skargi

kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. Skoro zaś skarżący oznaczył

w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3.585 zł, tj. niższą

niż 10.000 zł, Sąd Apelacyjny trafnie uznał jej niedopuszczalność, czego skutkiem

było prawidłowe odrzucenie tego środka odwoławczego na podstawie art. 3986 § 2

k.p.c.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy, nie znajdując podstaw do

uwzględnienia zażalenia, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.

postanowił jak w sentencji.