II UZ 1/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UZ 1/06

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania T. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. Centralnemu Biuru

Umów Międzynarodowych w W.

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W. na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę

kasacyjną T.B. od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W. z dnia 15 czerwca 2005 r., mając za podstawę następując

ustalenia.

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W. oddalił apelację T.B. od wyroku Sądu Okręgowego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 5 października 2004 r.,

oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 20

sierpnia 1998 r. i 14 kwietnia 1999 r. W dniu 6 października 2005 r. pełnomocnik

ubezpieczonego (radca prawny) wniósł skargę kasacyjną.

Pismem z dnia 19

października 2005 r. Sąd Apelacyjny w W. wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do

uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez wskazanie wartości

przedmiotu zaskarżenia oraz podanie sposobu wyliczenia wskazanej kwoty z

uwzględnieniem art. 22 k.p.c. i wykazanie różnicy pomiędzy dochodzoną, a

otrzymaną kwotą świadczenia. W piśmie procesowym z dnia 128 listopada 2005 r.

pełnomocnik określił, iż w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wnosi

24.815,12 zł. Wskazaną kwotę uzasadnił tym, iż różnica pomiędzy kwotą najniższej

emerytury, a wysokością świadczenia otrzymanego przez odwołującego wynosi

516,98 zł, co w skali roku wynosiłoby 6.203,78 zł ale kwotę tę należy pomnożyć

przez 4 lata, bo tyle toczy się postępowanie o przyznanie świadczenia

emerytalnego.

Sąd Apelacyjny podaną przez wnoszącego kasację wartość przedmiotu

zaskarżenia poddał weryfikacji według art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.

wychodząc ze stwierdzenia, że przedmiotem sporu w sprawie jest wysokość

emerytury, że jest to sprawa o prawo majątkowe, dotyczące wysokości świadczenia

emerytalnego. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi kasacyjnej uzależniona jest

od wartości przedmiotu zaskarżenia, która musi wynosić przynajmniej 10.000 zł.

Zgodnie z art. 22 k.p.c. w sprawach o prawa do świadczeń powtarzających się

wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli

świadczenia trwają krócej niż rok – za cały czas ich trwania. Tymczasem

pełnomocnik T.B. z naruszeniem powyższego przepisu, podał sumę dochodzonych

świadczeń za 4 lata.

W zażaleniu pełnomocnik odwołującego się będący radcą prawnym wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w W.. Stwierdzając w uzasadnieniu zażalenia,

że rozpatrywana sprawa dotyczy ustalenia wysokości emerytury, odwołującego się

wskazano równocześnie na to, że: „zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie

i doktrynie, w sprawie o przyznanie emerytury skarga kasacyjna przysługuje

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, choćby nawet skarżono jedynie

wysokość przyznanego świadczenia. W takiej sytuacji, wysokość dochodzonego

roszczenia, w ocenie wnoszącego zażalenie, nie jest przesłanką formalną, której

niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według przedstawionych wyżej, podstaw zaskarżonego postanowienia

rozpatrywana sprawa nie jest sprawą o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub

renty ani też sprawą o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, nie należy

zatem do kategorii spraw w których – zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. – skarga

kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W

postępowaniu

zażaleniowym

rozpatrzeniu

podlegały

zarzuty

przedstawione

wyłącznie przeciwko powyższemu stanowisku zaskarżonego postanowienia.. Nie

zostało natomiast zakwestionowane i nie budzi żadnych wątpliwości stanowisko

dotyczące bezpodstawności – wbrew art. 22 k.p.c. – zsumowania przez skarżącego

dochodzonego przez niego prawa do świadczeń emerytalnych za 4 lata, zamiast za

jeden rok. Skoro więc jest oczywiste, że

wartość przedmiotu zaskarżenia w

sprawie jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, to dopuszczalność skargi

kasacyjnej – stosownie do art. 3982

§ 1 k.p.c. – zależała wyłącznie od

rozstrzygnięcia – wynikającego z zażalenia zagadnienia – czy

możliwe jest

zaliczenie niniejszej sprawy do tej kategorii spraw, w których skarga kasacyjna

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy podziela w tym zakresie stanowisko zaskarżonego

postanowienia. Argumentacja stanowiska odmiennego, nie jest

przekonująca.

Przy ocenie przedmiotu sprawy, w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c. decyduje

przedmiot postępowania sądowego, określony zakresem odwołania od decyzji

organu rentowego do sądu. Tymczasem wnoszący zażalenie potwierdza ustalenie

zaskarżonego postanowienia, że rozpatrywana sprawa – na etapie postępowania

sądowego wynikającego z odwołania od określonych decyzji organu rentowego „dotyczy ustalenia wysokości emerytury odwołującego się”. Oznacza to, że samo

prawo do emerytury ubezpieczonego zostało ustalone w postępowaniu przed

organem rentowym i w tym

zakresie nie ma sporu przeniesionego na drogę

postępowania sądowego. Pozostał spór o „wysokość

emerytury” – o

należne

ubezpieczonemu prawo do świadczeń emerytalnych w określonej wysokości –

zaniżonej według przedstawionego wyliczenia o 516,98 zł miesięcznie.

Jeżeli zatem przedmiotem sporu sądowego, od jego początku wynikającego

z odwołania złożonego do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, była wyłącznie

„wysokość emerytury odwołującego się”, to brak jest podstawy do kwalifikacji tej

sprawy w kategorii sprawy o przyznanie emerytury. W postępowaniu sądowym nie

szło bowiem o przyznanie emerytury – ta bowiem została przyznana przez organ

rentowy – ale o wymiar należnej emerytury.

Powyższa interpretacja sprawy o przyznanie emerytury w rozumieniu art.

3982 § 1 k.p.c. znajduje oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por,.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2003 r. II UZ 45/03, OSNP 2004

nr 11, poz. 200, z dnia 25 maja 2001 r. II UZ 30/01, OSNP 2003 nr 6, poz. 161, z

dnia 23 marca 2001 r. II UKN 706/99, OSNP 2002 nr 24, poz. 609).

Z powyższych przyczyn uznając bezzasadność rozpatrzonego zażalenia Sąd

Najwyższy postanowił w myśl art. 3941 § 1 i § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.