II UKN 93/99 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 10 września 1999 r.

II UKN 93/99

Sąd Najwyższy w ramach kontroli kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 233

§ 1 KPC przez sąd drugiej instancji nie ustala faktów, lecz ocenia, czy sąd ten

nie przekroczył granic swobody osądu sędziowskiego.

Przewodniczący: SSN Maria Tyszel, Sędziowie SN: Teresa Romer (sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 10 września 1999 r. sprawy z wniosku

Włodzimierza T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o

rentę inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z dnia 6 października 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację; zasądził na rzecz pełnomocnika - adwokat Ewy S. od

Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego

z urzędu.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 23 sierpnia 1995 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział

w W., odmówił Włodzimierzowi T. prawa do renty inwalidzkiej z uwagi na fakt, iż inwalidztwo powstało po upływie 18 miesięcy od ustania zatrudnienia.

W odwołaniu od decyzji wnioskodawca domagał się zmiany decyzji i przyznania prawa do renty inwalidzkiej, podnosząc iż zaprzestał płacenia składek na ubezpieczenie społeczne z dniem 31 sierpnia 1985 r., z uwagi na trudną sytuację materialną.

Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jej oddalenie odwołania.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, który

oparł się przy wydaniu orzeczenia na opiniach biegłych sądowych, inwalidztwo skar-

żącego powstało w listopadzie 1990 r., a zatem po upływie 18 miesięcy od ustania

zatrudnienia.

Włodzimierz T. zaskarżył powyższy wyrok apelacją, wnosząc o przyznanie

prawa do renty i uznania, iż inwalidztwo jego powstało w dacie 7 lipca 1986 r.

Wyrokiem z dnia 6 października 1998 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił apelację wnioskodawcy z uwagi na niespełnienie wszystkich warunków wynikających z treści art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia

1982 r. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40,

poz. 267 ze zm.), gdyż inwalidztwo jego powstało po upływie 18 miesięcy od ustania

zatrudnienia. Sąd Apelacyjny, w oparciu o opinie biegłych sądowych, nie znalazł

podstaw do uznania, iż inwalidztwo wnioskodawcy powstało w lipcu 1986 r.

W kasacji od powyższego wyroku wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa

materialnego, a w szczególności art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. N r 40, poz. 267 ze zm.)

oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 KPC. W uzasadnieniu

podstaw kasacyjnych pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż w materiale dowodowym

znajdującym się w aktach sprawy istnieją poważne rozbieżności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zdaniem Sądu Najwyższego przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny ocena

dowodów dokonana została w sposób wszechstronny i zupełny oraz mieściła się w

granicach wyznaczonych przez art. 233 § 1 KPC. Zarzut kasacji, iż przepis ten został

naruszony nie znajduje podstaw. Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie

jest bowiem ani uprawniony, ani zobowiązany do ponownego oceniania materiału

dowodowego na podstawie i w granicach wyznaczonych przez art. 233 § 1 KPC.

Jego zadaniem nie jest bowiem ustalanie faktów, lecz jedynie kontrolowanie prawidłowości zastosowania przez Sąd drugiej instancji prawa materialnego i prawa procesowego. Nie dokonując oceny przewidzianej w tym przepisie sprawdza on jedynie,

czy sąd drugiej instancji, przeprowadzając ocenę wiarygodności i mocy dowodów,

nie przekroczył ram swobody osądu sędziowskiego.

Biorąc pod rozwagę powyższe, Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił datę

powstania inwalidztwa, uznając, iż nastąpiło ono po upływie 18 miesięcy od ustania

zatrudnienia. Z tego też względu uznanie przez Sąd, że wnioskodawca nie spełnia

warunków przewidzianych w treści art. 32 ustawy o z.e.p., było zgodne z prawem.