II UKN 722/00 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UKN 722/00

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Sędzia Sądu Najwyższego

Beata Gudowska

Protokolant:

Małgorzata Beczek

po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku M. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

na skutek kasacji wnioskodawcy

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 września 2000 r.,

postanowił :

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 września 2000 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oddalił apelację ubezpieczonego M. M. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z

dnia 9 maja 2000 r.

W kasacji ubezpieczony podniósł podstawę przewidzianą w art. 393 1 pkt 2 KPC i

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej

instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić że zaskarżony kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego

został wydany w dniu 15 września 2000 r., a więc do postępowania kasacyjnego – także

do złożenia i, ewentualnie, rozpoznania kasacji – mają zastosowanie przepisy kodeksu

postępowania cywilnego w brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze

zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o

komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554), która weszła w życie z dniem

1 lipca 2000 r. (por. też art. 5 ust. 2 i art. 6 tej ustawy).

Zamianom w kodeksie postępowania cywilnego w zakresie unormowania

dopuszczalności

kasacji

towarzyszą

odwoławczego.

Ustawodawca,

funkcjonowania

kasacji,

uczynił

aby

zmiany

konstrukcyjne

dodatkowo

jednym

z

jej

podkreślić

istotnych

kasacji

jako

środka

publicznoprawny

elementów

cel

obowiązek

przedstawienia przez skarżącego argumentów przemawiających za dopuszczeniem

kasacji do rozpoznania. Tak więc, zgodnie z art. 393 3 § 1, kasacja – obok oznaczenia

zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z

oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany – powinna zawierać także przedstawienie

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Z wyraźnego rozgraniczenia wymagań

stawianych kasacji w art. 3933 KPC należy wywodzić, że wymienione w § 1 pkt 3 tego

przepisu przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji stanowi jej

wymaganie konstrukcyjne, którego spełnienie sprawia, że podejmowana przez stronę

czynność procesowa nosi cechy kasacji (jest kasacją), a nie jest to wymaganie stawiane

kasacji jako pismu procesowemu.

W

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego,

pochodzącym

zarówno

z

okresu

obowiązywania kodeksu postępowania cywilnego z 1930 r., jak i z okresu po dniu 1 lipca

1996 r., przekonywająco i jednoznacznie wyjaśniono, że braki kasacji w zakresie

elementów konstrukcyjnych powodują, iż kasacja jest dotknięta tzw. brakiem istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym

podlega odrzuceniu a limine (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 września

1936 r., C.II. 859/36, Zb. Urz.1937, poz. 109, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17

grudnia 1936 r., C.II.1811/36, „Przegląd Prawa i Administracji im. E.Tilla” 1937, nr 2, poz.

118, uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r.,

C.III.319/37, Zb. Urz. 1938, poz. 303, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16

października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59 albo postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151).

W tym stanie rzeczy, kontynuując przedstawiony wyżej kierunek judykatury, należy

wyrazić pogląd, przedstawiony już i wszechstronnie uzasadniony w postanowieniu Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51), że

nieprzedstawienie

okoliczności

uzasadniających

rozpoznanie

kasacji

powoduje

odrzucenie kasacji bez wzywania o uzupełnienie tego braku.

Z tych względów, stwierdziwszy, że w kasacji wniesionej przez ubezpieczonego nie

zostały przedstawione okoliczności, o jakich mowa w art. 393 3 § 1 pkt 3 KPC Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3937 § 2 KPC).