II UKN 70/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 4 marca 1999 r.

II UKN 70/99

Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie 3-miesięcznego terminu od dowiedzenia się o podstawie wznowienia (art. 407 KPC) oraz

nieuzupełnienie jej braków formalnych mimo wezwania sądu (art. 410 w

związku z art. 130 KPC) uzasadnia odrzucenie skargi, a następnie oddalenie

zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie.

Przewodniczący: SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Stefania Szymańska

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Zygmunta M. przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa

Przemysłowego „C.” S.A. o uznanie wypadku przy pracy, na skutek kasacji powoda

na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 26 listopada 1998 r.

[...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć kasację.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 października 1998 r. Sąd Rejonowy w Będzinie

odrzucił skargę Zygmunta M. z dnia 29 września 1998 r. o wznowienie postępowania

w sprawie [...] o sprostowanie protokołu powypadkowego zakończonej prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 24 września 1998 r. – wobec niezachowania terminu z art. 407 KPC do wniesienia skargi. Sąd Rejonowy zaznaczył, że skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w D.G. w dniu 29 września 1998 r. (listem poleconym), a o podstawie wznowienia powód dowiedział się w styczniu 1998 r. (pismo

powoda z dnia 11 października 1998 r.), gdyż wówczas odnalazł zdjęcie, na którym

uwidoczniono (według relacji powoda) świadka wypadku przy pracy z dnia 18 kwietnia 1961 r. Powód nie załączył do akt tego zdjęcia, jak też do dnia wydania postanowienia nie uzupełnił braków formalnych skargi – poprzez złożenie wniosku o uchylenie lub zmianę wyroku z dnia 24 września 1997 r., mimo że był wzywany pismem

Sądu z 6 października 1998 r., zatem w okolicznościach sprawy termin 3-ch miesięcy

z art. 407 KPC – w optymalnym dla powoda terminie – upłynął najpóźniej w dniu 30

kwietnia 1998 r.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 1998 r. Sąd Wojewódzki- Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił zażalenie powoda. Sąd zaznaczył,

że powód w zasadzie nie kwestionuje ustaleń Sądu Rejonowego, które legły u podstaw odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, a ponieważ te ustalenia są prawidłowe, zażalenie jest nieuzasadnione.

W kasacji powód domagał się zmiany wyżej omówionych postanowień Sądów

obu instancji i „przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie [...] zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Będzinie z dnia 24 września 1997 r.”, ewentualnie „o uchylenie obu postanowień i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu lub Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew zarzutom podniesionym w kasacji, postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 26 listopada 1998 r.

nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, których

uchybienie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy o wznowienie postępowania w

sprawie [...], zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Będzinie z

dnia 24 września 1997 r. Skoro skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po upływie 3-miesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się powoda o podstawie wznowienia (art. 407 KPC) oraz wobec nieusunięcia przez powoda jej braków

formalnych, mimo wezwania Sądu (art. 410 w związku z art. 130 KPC), Sąd Rejonowy był władny skargę odrzucić, a Sąd Wojewódzki oddalić zażalenie powoda na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie.

Sąd Najwyższy zaznacza, że obszerne uzasadnienie kasacji właściwie sprowadza się do kwestionowania prawidłowości postępowania Sądu Rejonowego w Bę-

dzinie w sprawie [...] zakończonej wyrokiem z dnia 24 września 1997 r., co świadczy

o niezrozumieniu przez stronę skarżącą istoty niniejszej sprawy, która dotyczyła tylko

skargi o wznowienie postępowania.

Wobec tego, iż kasacja pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia na mocy art. 39312 KPC.