II UKN 596/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 29 października 1999 r.

II UKN 596/99

Nie jest uzasadniony zarzut kasacyjny naruszenia przez sąd art. 5 KPC

przez niepouczenie strony o trybie i sposobie wniesienia apelacji skoro pouczenie takie udzielane jest na podstawie art. 327 § 1 KPC.

Przewodniczący: SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Beata Gudowska,

Jerzy Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 października 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Antoniego N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na skutek kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 1999 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć kasację.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 lipca 1999 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił – jako spóźnioną – apelację wnioskodawcy Antoniego N. od wyroku tego Sądu z dnia 11 maja 1999 r. wydanego w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o rentę z tytułu

niezdolności do pracy.

Stanowisko to podzielił Sąd Apelacyjny w Warszawie i postanowieniem z dnia

5 sierpnia 1999 r. [...] oddalił zażalenie wnioskodawcy. W świetle ustaleń tego Sądu,

termin do złożenia apelacji upłynął w dniu 1 czerwca 1999 r., ponieważ wnioskodawca nie występował o doręczenie wyroku, ogłoszonego w dniu 11 maja 1999 r., z

uzasadnieniem. Fakt, że wyrok Sądu Okręgowego został wnioskodawcy doręczony

w dniu 24 czerwca 1999 r. nie oznacza, że otworzył się termin do złożenia apelacji,

doręczenie to bowiem nie nastąpiło na wniosek złożony w oparciu o art. 328 § 1

KPC, lecz jedynie „dla celów informacyjnych”.

Powyższe postanowienie – kończące postępowanie w sprawie – zaskarżył

kasacją wnioskodawca i zarzucając „naruszenie art. 3691 KPC przez niewłaściwe

przyjęcie, że termin do wniesienia apelacji upłynął w dniu 1 czerwca 1999 r. oraz naruszenie art. 5 KPC poprzez nie pouczenie wnioskodawcy (...), o sposobie i trybie

wniesienia apelacji”, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania, po uchyleniu również jego postanowienia.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona. Wyrok w niniejszej sprawie został ogłoszony w

dniu 11 maja 1999 r., a fakt, że prawidłowo zawiadomiony wnioskodawca nie był przy

tym obecny, nie rodzi skutków prawnych. W myśl bowiem at. 326 § 2 KPC nieobecność stron nie wstrzymuje ogłoszenia wyroku. Powoływanie jako podstawy kasacji

naruszenia „art. 3691 KPC”, jest co najmniej niezrozumiałe, gdy się zważy, że KPC

nie zawiera tak oznaczonego przepisu, natomiast art. 369 § 1 KPC (zakładając, że

zarzut dotyczy naruszenia tego przepisu), nie był w sprawie stosowany, skoro wnioskodawca nie zwracał się do Sądu w terminie określonym w art. 328 § 1 KPC o doręczenie mu wyroku z uzasadnieniem. Nie można też poważnie potraktować twierdzenia, że niepouczenie wnioskodawcy „o trybie i sposobie wniesienia apelacji” naruszało art. 5 KPC, bowiem kwestie pouczania (udzielenia wskazówek) co do sposobu

i terminu wniesienia środka zaskarżenia reguluje art. 327 § 1 KPC, a o naruszeniu

tego przepisu mówić nie można.

W sytuacji więc, gdy jedyne zarzuty kasacji okazały się nieuzasadnione, należało orzec jak w postanowieniu po myśli art. 39312 KPC.