II UKN 531/00 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UKN 531/00

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lipca 2001 r.

Sąd Najwyższy – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar

Sędziowie: SN Maria Tyszel (sprawozdawca)

SA Bogumiła Blok

Protokolant Anna Gryżniewska

po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2001 r.

sprawy z wniosku M. P. z udziałem zainteresowanego Kopalni i Zakładu (…) w Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałowi w K.

o emeryturę

na skutek kasacji zainteresowanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III AUa (…)

postanowił:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) wyrokiem z dnia

11 maja 2000 r., III AUa (…) – uznając za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne

dokonane przez Sąd pierwszej instancji, jak i wskazaną podstawę prawną

rozstrzygnięcia – oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 29 października 1999 r., VI U (…), wniesioną

przez Kopalnię i Zakład (…) w Ł. – „zainteresowaną” w sprawie z odwołania M. P. od

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 17 grudnia 1997 r.

Decyzją tą organ rentowy wstrzymał M. P. dalszą wypłatę emerytury, a jej odwołanie

Sąd Okręgowy - oddalił wyżej wymienionym wyrokiem.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyła kasacją Kopalnia.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Organ rentowy, decyzją z dnia 24 marca 1997 r. przyznał wnioskodawczyni

prawo

do

emerytury

przysługującej

pracownikom

na

podstawie

przepisów

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), stosownie do świadectwa

pracy wystawionego przez Kopalnię i Zakład (…). Wobec wyników weryfikacji tego

świadectwa, wypłata emerytury została wstrzymana zaskarżoną decyzją, natomiast

Kopalnia – obciążona obowiązkiem zwrotu niesłusznie wypłaconej emerytury. Sąd

pierwszej instancji, po przeprowadzeniu stosownego postępowania dowodowego

ustalił, że wnioskodawczyni jedynie w okresie od 18 lipca 1979 r. do 16 stycznia 1984

r., stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonywała pracę w szczególnych

warunkach wymienioną w pkt 7 działu IV wykazu B stanowiącego załącznik do

powołanego

rozporządzenia,

nie

spełnia

więc

warunków

do

emerytury

przewidzianych w tym rozporządzeniu.

Już Sąd pierwszej instancji błędnie uznał Kopalnię za „zainteresowaną” w

sprawie o emeryturę wnioskodawczyni a Sąd Apelacyjny błąd ten powtórzył.

Stosownie do art. 47711 § 1 KPC w postępowaniu w sprawach o świadczenia z

ubezpieczenia społecznego stronami są: ubezpieczony, inna osoba, której praw i

obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja i zainteresowany. Zdanie pierwsze § 2 tego

przepisu wyjaśnia, że zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od

rozstrzygnięcia sprawy. W rozpatrywanej sprawie Kopalnia jest stroną postępowania

odwoławczego od decyzji organu rentowego zobowiązującej ją do zwrotu emerytury

wnioskodawczyni wypłaconej na skutek niewłaściwie wystawionego świadectwa

pracy, natomiast nie jest „zainteresowanym” w rozumieniu tego przepisu w sporze o

emeryturę ubezpieczonej, bowiem żadne prawa ani obowiązki Kopalni, jako

pracodawcy, nie zależą od rozstrzygnięcia o prawie pracownika do emerytury.

Ewentualny obowiązek wynagrodzenia szkody wynikłej z niedopełnienia lub

nienależytego

dopełnienia

przez

zakład

pracy

jego

powinności

udzielania

pracownikowi pomocy w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego

wynika z przepisów prawa cywilnego i nie jest sprawą z zakresu ubezpieczeń

społecznych w rozumieniu art. 4778 KPC.

Wnioskodawczyni nie wniosła apelacji, więc wyrok Sądu pierwszej instancji

jest prawomocny o ile dotyczy jej prawa do emerytury. Sąd Najwyższy zauważa, że

na podstawie art. 465 § 1 KPC pełnomocnikiem pracownika lub ubezpieczonego

może być również m.in. inspektor pracy albo pracownik zakładu pracy, w którym

mocodawca jest lub był zatrudniony, jednakże pełnomocnik taki w sprawie nie został

ustanowiony. Wszystkie zarzuty i poglądy pełnomocnika Kopalni dotyczące

charakteru pracy wnioskodawczyni są bezprzedmiotowe, bowiem kasacja może być

rozpatrywana jedynie w zakresie odnoszącym się do tejże Kopalni, czyli jej

obowiązku zwrotu organowi rentowemu emerytury wypłaconej wnioskodawczyni na

podstawie niewłaściwie wystawionego świadectwa pracy. W tym przedmiocie kasacja

nie sformułowała żadnego zarzutu. Przypisana do zwrotu kwota wynosi 3.336,65 zł

co oznacza, że stosownie do art. 393 pkt 1 KPC kasacja jest przedmiotowo

wyłączona i na podstawie art. 3935 w związku z art. 3938 § 1 KPC, podlega

odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.