II UKN 38/96 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 8 stycznia 1997 r.

II UKN 38/96

Przepisy określające podstawy do zaskarżenia wyroku kasacją wyłączają

dopuszczalność zgłaszania w skardze kasacyjnej nowych zarzutów,

wymagających ustaleń faktycznych (art. 3931 w związku z art. 39311 KPC.)

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Maria

Mańkowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 1997 r. sprawy z wniosku

Antoniego K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B. o rentę

inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 2 października 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 kwietnia 1996 r. [...] oddalił odwołanie 34-letniego wnioskodawcy

Antoniego K. od decyzji organu rentowego z dnia 2 czerwca 1995 r., odmawiającej

uprawnień do renty inwalidzkiej. Na podstawie opinii biegłych lekarzy z zakresu neurologii, ortopedii, gastrologii i psychiatrii oraz biegłego rehabilitanta Sąd ustalił, że odwołujący jest inwalidą III grupy od dzieciństwa i stwierdzone przez biegłych schorzenia:

przebyty uraz głowy, reakcje histeryczno-roszczeniowe i niewielkie zmiany zwyrodnieniowe kręgu szyjnego bez upośledzenia istotnego funkcji oraz zapalenie błony

śluzowej żołądka nie stanowią pogorszenia stanu zdrowia wnioskodawcy w czasie

zatrudnienia. Schorzenia te wymagają leczenia farmakologicznego, nie stanowią jednak

przeciwwskazań do wykonywania zawodu stolarza.

W rewizji od powyższego wyroku wnioskodawca twierdzi, że w okresie pracy

przechodził okresowe badania i był dopuszczany do pracy, pracował w akordzie i czuł

się wówczas dobrze, natomiast obecnie nie może wykonywać jakiejkolwiek pracy z

uwagi na zły stan zdrowia. W momencie rozpoczynania pracy nie miał dolegliwości,

które zdaniem biegłych lekarzy ma od dzieciństwa.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem

z dnia 2 października 1996 r. oddalił rewizję i podzielił stanowisko Sądu I instancji, że

inwalidztwo wnioskodawcy istnieje od dzieciństwa i nie uległo pogorszeniu w czasie

zatrudnienia. Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę, że stan zdrowia wnioskodawcy oceniały

w postępowaniu przed organem rentowym komisje lekarskie - Obwodowa i

Wojewódzka Komisja Lekarska d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia, w postępowaniu przed

Sądem Wojewódzkim 4 lekarzy biegłych, którzy podtrzymali swoje stanowisko także w

opinii uzupełniającej, wydanej w postępowaniu rewizyjnym. Wszystkie wymienione

wyżej zespoły lekarskie stwierdziły jednoznacznie, że wnioskodawca jest inwalidą III

grupy od dzieciństwa, inwalidztwo to spowodowane zostało niedorozwojem umysłowym

i w czasie zatrudnienia nie uległo pogorszeniu. Pozostałe schorzenia nie dają podstaw

do stwierdzenia inwalidztwa. W takiej sytuacji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do

przyznania wnioskodawcy prawa do renty inwalidzkiej wobec nie spełnienia przesłanek

określonych w art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).

Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok kasacją na podstawie art. 393 1 pkt 1 i

2 KPC, zarzucając obrazę art.32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. i nierozpoznanie

istoty sprawy oraz faktu, że pełnił służbę wojskową od dnia 11 lutego 1986 r. do 25

października 1987 r. i był wówczas w pełni zdrów, gdyż badające go wojskowe komisje

lekarskie nigdy nie stwierdziły inwalidztwa, które wystąpiło dopiero w wyniku pobicia go

w 1991 r. i 1993 r., tj. w okresie pracy zarobkowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny, jako Sąd II instancji prawidłowo oddalił rewizję wnioskodawcy,

bowiem ustalenia swoje poczynił na podstawie niewadliwej oceny całokształtu

zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji i przeprowadził również dowód uzupełniający w postaci łącznej opinii 4 biegłych lekarzy

specjalistów z zakresu wszystkich schorzeń wnioskodawcy.

Na podstawie wszystkich opinii biegłych lekarzy, w których jednoznacznie

stwierdzono, że zgłaszane przez wnioskodawcę schorzenia nie powodują inwalidztwa

żadnej grupy, a stwierdzone inwalidztwo III grupy istnieje od dzieciństwa z powodu

niedorozwoju umysłowego - Sąd Apelacyjny słusznie uznał, że brak jest przesłanek z

art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) do przyznania wnioskodawcy prawa do renty

inwalidzkiej.

Zarzut kasacyjny odnośnie naruszenia prawa materialnego jest zatem bezzasadny. Natomiast odnośnie do drugiego zarzutu, zgłoszonego na podstawie art. 393 1

pkt 2 KPC, Sad Najwyższy zauważa, że art. 3911 i art. 39311 KPC, jako przepisy określające podstawy do zaskarżenia wyroku kasacją, wyłączają dopuszczalność zgłaszania

w skardze kasacyjnej nowych zarzutów wymagających ustaleń faktycznych. Oznacza

to, że Sąd Najwyższy rozpoznając kasację działa jedynie w ramach stanu faktycznego

ustalonego już w postępowaniu przed sądem I i II instancji.

W trakcie postępowania sądowego wnioskodawca nie zgłaszał dowodów z

badań wojskowych komisji lekarskich na okoliczność, że niedorozwój umysłowy nie

występował u niego w okresie odbywania służby wojskowej, nie wskazywał również, że

schorzenie to wystąpiło dopiero w latach 90-tych po urazach, co do których brak jest

również potwierdzenia jakimś dowodem w sprawie. Sąd Apelacyjny nie naruszył zatem

przepisów postępowania w sytuacji, gdy nie stanowiło to przedmiotu zarzutów

rewizyjnych i o powyższych okolicznościach nie był powiadomiony w rewizji.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 393 12 KPC.