II UKN 333/00 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 18 kwietnia 2001 r.

II UKN 333/00

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk

Sędziowie SN: Beata Gudowska (sprawozdawca)

Jerzy Kuźniar

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2001 r. sprawy z

wniosku Z. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o uznanie zdarzenia z dnia 8 marca 1994 r. i 18 czerwca

1994 r. za wypadek przy pracy i jednorazowe odszkodowanie na skutek

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 22

marca 2000 r., sygn. akt III AUa (…) oddala kasację.

Uzasadnienie

Odwołanie Z. K. od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

w B. z dnia 22 kwietnia 1998 r. Sąd Wojewódzki- Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w (…) oddalił wyrokiem z dnia 3 listopada

1999 r. Sąd ustalił, że nie zaistniały zewnętrzne przyczyny opisywanych

przez ubezpieczoną wypadków, którym uległa podczas pracy w F. w H.

Dotyczyło to zdarzeń z dnia 8 marca 1991 r. przy przenoszeniu w pozycji

schylonej ciężkich worków z gąbką tapicerską, kiedy doznała bólu

kręgosłupa, oraz w dniu 18 czerwca 1994 r., gdy na skutek dźwignięcia

elementów mebli nastąpiło u niej - jak twierdziła - oberwanie (obniżenie)

narządów rodnych. Na podstawie opinii lekarzy biegłych Sąd ustalił, że

rozpoznawane u ubezpieczonej zmiany w odcinku lędźwiowo-krzyżowym

oraz szyjnym są wynikiem schorzeń ustrojowych, nie pozostających w

związku z urazami zewnętrznymi. Wypadnięcie narządu rodnego,

łączone przez ubezpieczoną z podźwignięciem, nie zostało natomiast

stwierdzone ani w leczeniu operacyjnym, ani w rozpoznaniu biegłych

sądowych. Przyczyny schorzeń ginekologicznych biegli upatrywali w

niewydolności dna macicy oraz osłabieniu aparatu podporowego

(cystocele), w związku z otyłością i menopauzą.

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 22 marca 2000 r. oddalił

apelację

ubezpieczonej,

nie

uwzględniwszy

jej

argumentów

podważających ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Sąd ustalił,

że ubezpieczona była zatrudniona w spółce F. od dnia 1 lutego 1988 r.

do dnia 30 kwietnia 1995 r. jako pomoc przy produkcji drzewnej.

Pracowała w wydziale lakierni, a okresowo była przeniesiona do pracy w

tapicerni (od 7 do 11 marca 1994 r.). W dniu 8 marca miała napełniać

poduchy rozdrobnioną gąbką, ale w tym celu musiała przeciągać z

odległości kilku metrów 11 do 12 worków, ważących ok. 15-20 kg, i ich

zawartość wsypywać do skrzyni. Ok. godziny 12 poczuła silny ból

kręgosłupa lędźwiowego z promieniowaniem do lewej nogi, mimo którego

pracowała do końca zmiany. Do lekarza zgłosiła się w dniu 25 kwietnia

1994 r. i otrzymała dwudniowe zwolnienie od pracy. Z kolei w dniu 18

czerwca 1994 r. w wydziale lakierni ubezpieczona wspólnie z innym

pracownikiem wykonywała pracę polegającą na zdejmowaniu ważących

ok. 16 kg elementów drewnianych z wózka suszarniowego i składaniu ich

na paletę. Po 2-3 godzinach pracy wystąpiło u niej krwawienie z dróg

rodnych, jednak pracowała do końca zmiany i do lekarza zgłosiła się w

dniu 20 czerwca 1994 r. Obydwa wypadki ubezpieczona zgłosiła

pracodawcy dopiero w dniu 3 lipca 1996 r. W protokołach ustalenia ich

przyczyn i okoliczności nie zostały - z braku wykazania zewnętrznej

przyczyny - uznane za wypadki, z tytułu których przysługują świadczenia

na podstawie ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach

pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j.

Dz.U. z 1983 r. Nr 130, poz. 144 ze zm.)

Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia Sądu Okręgowego co do tego, że

opisywany przez ubezpieczoną wysiłek przy pracy nie spowodował

żadnych następstw zdrowotnych i nie jest powiązany przyczynowo z

podawanymi przez nią schorzeniami.

Kasacja ubezpieczonej została oparta na podstawie naruszenia prawa

materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art.

3931 pkt 1 KPC) "przez przyjęcie błędnej wykładni definicji art. 6 ustawy z

dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach pieniężnych z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych dotyczącej zewnętrznej przyczyny

wypadku przy pracy i mylne określenie związków, jakie zaszły pomiędzy

ustalonymi w procesie przez powódkę faktami, a przepisami prawa”. W

uzasadnieniu kasacji skarżąca podnosiła, że wprawdzie biegli nie

stwierdzili przyczyn zewnętrznych, to jednak wielokrotnie udowadniała,

że takie przyczyny wystąpiły.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

zarówno pod rządem Kodeksu postępowania Cywilnego z 1930 r., jak i

pod rządem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego z 1964 r.,

znowelizowanych ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu

postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 189), Sąd Najwyższy

niejednokrotnie wyrażał pogląd współcześnie znajdujący oparcie w

wykładni art. 39315 KPC S że dla oceny zarzutu naruszenia prawa

materialnego wyłącznie miarodajny jest stan faktyczny sprawy ustalony

zaskarżonym orzeczeniem (np. orzeczenie z dnia 20 lutego 1934 r.,

sygn. akt II C/Rw 2084/33, OSP rok 1934, poz. 218, wyroki z dnia 7

stycznia 1997 r., sygn. akt I PKN 55/96, OSNAPiUS rok 1997, nr 16, poz.

296, z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt I PKN 58/97, OSNAPiUS rok

1997, nr 22, poz. 436, z dnia 15 maja 1997 r., sygn. akt I PKN 147/97,

OSNAPiUS rok 1998, nr 7, poz. 209, oraz z dnia 11 października 1996 r.,

sygn. akt III CKN 1/96, z dnia 3 kwietnia 1997 r., sygn. akt I CKN 56/97 i

z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. akt I CKN 54/97 niepublikowane).

Podejmując zatem próbę wykazania, że konkretny przepis prawa

materialnego został przez Sąd II instancji błędnie wyłożony lub

niewłaściwie zastosowany, skarżący - nie podnoszący podstawy drugiej z

art. 3931 KPC - musi uczynić to w ramach stanu faktycznego

zrekonstruowanego i ustalonego przez ten Sąd w zaskarżonym

orzeczeniu.

Zarzutowi obrazy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. w

kasacji wnioskodawczyni nie towarzyszy wywód jurydyczny mający

wykazać wadliwość wykładni lub subsumpcji, lecz skarżąca prezentuje

własną - korzystną dla niej, lecz oderwaną od ustaleń Sądu - wersję

stanu faktycznego. Usiłuje bowiem przekonać Sąd Najwyższy do tezy, że

udowodniła zaistnienie zdarzeń stanowiących zewnętrzne przyczyny

wypadków, którym uległa podczas pracy, a sądy meriti nie wzięły ich pod

uwagę przy “przekroczeniu normy swobodnej interpretacji zebranych

faktów”. Kwestia ta miała odnosić się i uzasadniać zarzut naruszenia

przepisu art. 233 § 1 KPC, jednakże nie została powiązana z zarzutami

błędnej oceny konkretnych dowodów. Skarżąca wyraziła tylko pogląd, iż

“należy uważać, że Sąd Apelacyjny przekroczył normę swobodnej

interpretacji zebranych faktów (art. 233 § 1 KPC) przez błędną wykładnię

prawa i jego niewłaściwe zastosowanie”, a jest to - jak stwierdziła "naruszenie prawa materialnego, będącego w tym wypadku podstawą

kasacyjną”.

W tym stanie rzeczy, skoro stan faktyczny będący podstawą

zaskarżonego orzeczenia nie został w kasacji skutecznie podważony, nie

może być mowy o naruszeniu powołanego w kasacji przepisu prawa

materialnego.

Tak więc kasacja, pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, została

oddalona (art. 39312 KPC).