Social security appeal dismissed because administrative procedure code does not apply to social insurance cases.

Postanowienie z dnia 21 stycznia 2000 r.

II UKN 322/99

Podlega odrzuceniu kasacja, która zarzuca wyrokowi sądu drugiej instancji w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, wyłącznie naruszenie

przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przewodniczący: SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy

Kuźniar, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2000 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Marka O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o składki na ubezpieczenie społeczne, na skutek kasacji

wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 grudnia 1998 r.

[...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Marek O. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w

R. z dnia 25 lipca 1997 r. W decyzji tej organ rentowy stwierdził, że wnioskodawca

ma obowiązek opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia

działalności gospodarczej w zakresie transportu samochodowego za okres od 1 lipca

1993 r do 22 stycznia 1997 r w kwocie 6.591 złotych 86 groszy oraz odsetek za

zwłokę należnych od tej kwoty w wysokości 6. 899 złotych 50 groszy. Zdaniem

wnioskodawcy nieopłacenie składek spowodowane zostało zaniedbaniem pracownika organu rentowego.

Wyrokiem z dnia 9 marca 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Rybniku oddalił odwołanie. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie dopełnił

wymagań formalnych związanych z obowiązkiem ubezpieczenia społecznego z tytułu

prowadzenia działalności gospodarczej i dlatego decyzja ZUS zobowiązująca go do

zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie społeczne jest zgodna z prawem. Sąd w

uzasadnieniu powołał się na to, że pismem z dnia 5 sierpnia 1993 r wnioskodawca

został przez organ rentowy wezwany do dopełnienia formalności związanych ze

zgłoszeniem do ubezpieczenia społecznego. W odpowiedzi poinformował on jedynie

ZUS, że prowadzi działalność gospodarczą oraz posiada gospodarstwo rolne i z tego

tytułu jest objęty obowiązkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Organ rentowy

nie zareagował na to pismo i dlatego decyzją z dnia 1 grudnia 1997 r zmienił swoją

decyzję z dnia 25 lipca 1997 r w ten sposób ,że zobowiązał wnioskodawcę do opłacenia składek za okres od 1 lipca 1993 r do 2 stycznia 1997 r bez odsetek za zwłokę.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego decyzja w zakresie zobowiązującym wnioskodawcę

do zapłacenia składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzonej działalności

gospodarczej jest uzasadniona.

Marek O. zaskarżył wyrok Sądu Wojewódzkiego apelacją, zarzucając naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym

osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin ( Dz.U. 1989 r. Nr 46,

poz. 250 ze zm. ) i wniósł o zmianę tego orzeczenia oraz decyzji organu rentowego i

zwolnienia go od obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne za

sporny okres.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 1998 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach oddalił apelację, podzielając stanowisko Sądu Wojewódzkiego wyrażone w zaskarżonym wyroku.

Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok kasacją . Zarzucił w niej Sądowi

drugiej instancji naruszenie art. 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści art. 1 KPC wynika jasno, iż przedmiotem sądowego postępowania cywilnego mogą być jedynie sprawy cywilne. Za takie uznaje się sprawy wynikające ze

stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy,

jak również sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz inne, do których przepisy kodeksu cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zarzut kasacji naru-

szenia art. 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego przez Sąd Apelacyjny przy

wydawaniu zaskarżonego wyroku jest całkowicie chybiony, albowiem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały w ogóle zastosowania w sprawie

której wyrok ten dotyczy. Z tego względu kasacja, jako nie spełniająca podstawowych warunków formalnych określonych w art. 3931 KPC i nie czyniąca zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego (art. 3933 KPC) polega odrzuceniu.

Biorąc pod rozwagę powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.