II UKN 32/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 12 marca 1997 r.

II UKN 32/97

Sąd Najwyższy może odrzucić kasację bez zwracania jej sądowi drugiej

instancji w celu uzupełnienia przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia,

jeżeli z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że nie sięga ona kwoty 5.000

zł.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Jerzy

Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 1997 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Henryka P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Ł. o zasiłek chorobowy, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 października 1996 r. [...]

postanowił:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 9 czerwca 1995 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w Ł.

odmówił wnioskodawcy Henrykowi P. przyznania zasiłku chorobowego za okres od dnia

1 lutego do 14 kwietnia 1995 r. po ustaleniu, że jego zachorowanie i niezdolność do

pracy powstały w czasie urlopu bezpłatnego. Stanowisko to podzielił Sąd WojewódzkiSąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi, który oddalił odwołanie wnioskodawcy

wyrokiem z dnia 23 maja 1996 r. [...]. Sąd ten przyjął, że niezdolność do pracy

wnioskodawcy z powodu choroby istniała w czasie urlopu bezpłatnego, zatem za okres

tej niezdolności nie przysługuje zasiłek chorobowy, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy

z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w

razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst; Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 143 ze zm.).

Rozpoznając rewizję powoda od tego wyroku i po uzupełnieniu postępowania

dowodowego, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i oddalił ją

wyrokiem z dnia 29 października 1996 r. [...]

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając naruszenie

przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 § 1

KPC poprzez jednostronne rozważenie zebranego w sprawie materiału, wniósł o jego

uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. W

kasacji zawarte jest oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy stosownie do art. 393 8 § 3

KPC.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu

postępowania cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189) od orzeczenia sądu drugiej instancji

oddalającego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (po dniu 1 lipca 1996 r. - art. 14

ustawy) rewizję lub orzekającego co do istoty sprawy przysługuje kasacja, z

wyłączeniem spraw, w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje.

Wobec daty i charakteru wyroku Sądu Apelacyjnego wniesienie od niego kasacji

jest możliwe, zachodzi więc konieczność rozważenia, czy kasacja jest dopuszczalna w

myśl art. 393 KPC ze względu na przedmiot sprawy i jego wartość zaskarżenia.

Wnioskodawca kwestionując decyzję organu rentowego z dnia 9 czerwca 1995 r.

dochodził ostatecznie przyznania zasiłku chorobowego za okres od 1 lutego 1995 r. do

14 kwietnia 1995 r., przy zastosowaniu jako podstawy jego wyliczenia, wynagrodzenia

za pracę w wysokości 1500 zł miesięcznie.

Przepis art. 393 pkt 5 KPC nie dopuszcza kasacji w sprawach o jednorazowe

świadczenia z zakresu ubezpieczeń społecznych, przewidzianych w przepisach o

świadczeniach z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a więc w

sprawach dotyczących zasiłku porodowego i pogrzebowego (art. 2 pkt 3 i pkt 7 ustawy z

dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w

razie choroby i macierzyństwa). W sprawie przyznania zasiłku chorobowego w razie

niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby kasacja jest dopuszczalna co do

zasady. Ponieważ jednak jej przedmiotem nie jest ustalenie prawa do świadczenia, ale

samo świadczenie za wyżej wskazany okres, liczone od wynagrodzenia określonego

przez wnioskodawcę na 1500 zł miesięcznie, kasacja byłaby dopuszczalna gdyby

wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła co najmniej pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt

1 KPC). Granica pięciu tysięcy złotych odnosi się do wszystkich spraw cywilnych (art. 1

KPC), a więc także do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 i 3

KPC), z wyłączeniem spraw gospodarczych (art. 479 KPC), dla których granica ta

wynosi dziesięć tysięcy złotych. Nieoznaczenie przez stronę wartości przedmiotu

zaskarżenia stanowi brak formalny i uzasadnia wszczęcie przez sąd drugiej instancji

postępowania uzupełniającego (art. 3933 oraz art. 3935 KPC). Nieuzupełnienie przez

stronę takiego braku w wyznaczonym terminie, powoduje odrzucenie kasacji stosownie

do art. 3935 KPC.

Sąd Najwyższy nie jest powołany do podejmowania czynności mających na celu

uzupełnienie formalnych braków skargi kasacyjnej. W razie ich dostrzeżenia zwraca

kasację sądowi drugiej instancji (art. 3938 § 1 KPC), chyba że z okoliczności sprawy

jasno wynika niedopuszczalność kasacji. Dotyczy to w szczególności niepodania przez

stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

W sprawie niniejszej wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku

chorobowego określone zostało na 1500 złotych miesięcznie, a okres, za który zasiłek

ten winien być wypłacony wynosi siedemdziesiąt trzy dni (od 1 lutego do 14 kwietnia

1995 r.). Biorąc pod uwagę przepisy art. 11 i 12 ustawy o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i podany w nich sposób

wyliczania należnego zasiłku chorobowego, można ustalić, że wartość przedmiotu

zaskarżenia równa zasiłkowi chorobowemu za dochodzony okres wynosi około trzy

tysiące pięćset dwadzieścia pięć złotych, zakładając, że wnioskodawca miał okres

zatrudnienia dłuższy niż 8 lat.

Przesądzając tę okoliczność należy stwierdzić, że kasacja w tej sprawie nie

przysługuje (art. 393 pkt 1 KPC). Jest więc ona niedopuszczalna i powinna ulec od-

rzuceniu przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 3935 KPC.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji po myśli art. 3938 § 1 KPC.