II UKN 312/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 6 listopada 1997 r.

II UKN 312/97

Niedopuszczalne jest odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych od orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art.

4778 KPC).

Przewodniczący SSN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Jerzy Kuźniar, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1997 r., na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Doroty G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o ustalenie inwalidztwa dla celów poza rentowych, na skutek

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Gdańsku z dnia 28 lutego 1997 r. [...]

postanowił:

o d d a l i ć kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni Dorota G. wystąpiła do Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z odwołaniem od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w S., domagając się zaliczenia jej do drugiej grupy inwalidów.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki odrzucił odwołanie uzasadniając, iż zgodnie z art. 4778 KPC odwołanie do Sądu przysługuje od decyzji organów rentowych, gdy tymczasem Dorota G. badana była przez Obwodową i

Wojewódzką Komisję Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia na podstawie

skierowania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. dla celów innych niż rentowe i organ rentowy - Oddział ZUS w S. nie wydał w sprawie żadnej decyzji, od której przysługiwałoby odwołanie do Sądu.

Stanowisko Sądu Wojewódzkiego w całej rozciągłości podzielił Sąd Apela-

cyjny w Gdańsku, oddalając postanowieniem z dnia 28 lutego 1997 r. zażalenie

wnioskodawczyni.

Od postanowienia tego wnioskodawczyni wniosła kasację, zarzucając naruszenie art. 199 § 1 KPC.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Jak wynika ze znajdujących się w aktach

Oddziału ZUS w S. decyzji z dnia 29 lipca 1992 r. [...] i wyroku Sądu WojewódzkiegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r. [...] roszczenie Doroty G. o rentę inwalidzką zostało prawomocnie oddalone z uwagi na

brak inwalidztwa co najmniej drugiej grupy w okresie przed ukończeniem nauki w

szkole ponadpodstawowej (w 1990 r.).

Rozstrzygnięcia powyższe są prawomocne i nie jest dopuszczalne ponawianie

wniosków o ustalenie, że przed 1990 r. wnioskodawczyni była inwalidą wyższej grupy

niż trzecia. Może ona złożyć wniosek o rentę inwalidzką przede wszystkim po

wykazaniu odpowiedniego dla jej wieku (28 lat) czteroletniego okresu zatrudnienia

(składkowego), a nadto pogorszenia inwalidztwa istniejącego przed podjęciem zatrudnienia.

Odwołanie, które stało się przedmiotem niniejszego postępowania sądowego

nie zostało jednak wszczęte złożeniem kolejnego wniosku o rentę, umotywowanego

wskazanymi wyżej nowymi dowodami - lecz dotyczy orzeczenia Wojewódzkiej KIZ,

zapadłego wskutek skierowania Doroty G. na tę Komisję przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. dla celów innych niż rentowe, co wyraźnie wynika ze skierowania [...].

W tym stanie rzeczy powołanie się przez Sąd Wojewódzki na przepis art. 477 8

KPC i przez Sąd Apelacyjny na przepis art. 199 § 1 KPC jest trafne i uzasadnione

stanem faktycznym sprawy. Nie ma natomiast zastosowania powołany w kasacji

przepis art. 4779 § 4 KPC, bowiem Dorota G. po 17 czerwca 1993 r. (pierwszy wniosek o rentę inwalidzką prawomocnie oddalony wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w

Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r.), innego wniosku o rentę inwalidzką nie składała,

wobec tego nie przysługuje jej tzw. skarga na milczenie organu rentowego.

Skoro natomiast w sprawach ubezpieczeń społecznych odwołanie do Sądu

przysługuje od decyzji organu rentowego (art. 4778 KPC) jest oczywistym, że droga

sądowa od orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nie

przysługuje, przeto odrzucenie odwołania przez Sąd I instancji było zasadne. Wobec

zaś przesądzenia w innej sprawie [...], iż Dorota G. nie nabyła prawa do renty inwalidzkiej z powodu powstania inwalidztwa drugiej grupy inwalidów przed zakończeniem nauki w Liceum Medycznym, jej ponowne roszczenie o - jak to określa kasacja

tzw. rentę szkolną - podlegałoby odrzuceniu na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 KPC.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 KPC orzekł jak

w sentencji.