II UKN 279/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 29 października 1998 r.

II UKN 279/98

Udział tego samego lekarza w dwóch zespołach biegłych sądowych, którzy wydawali opinię o stanie zdrowia ubezpieczonego, nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacji.

Przewodniczący: SSN Maria Tyszel, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Maria

Mańkowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 października 1998 r. sprawy z

wniosku Romana R. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziałowi Regionalnemu w G. o rentę inwalidzką rolniczą, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Gdańsku z dnia 13 stycznia 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawca Roman R. odwołał się od decyzji Oddziału Regionalnego Kasy

Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w G. z dnia 9 stycznia 1997 r., wstrzymującej z dniem 1 grudnia 1997 r. wypłatę rolniczej renty inwalidzkiej. Organ rentowy

uznał, że wnioskodawca nie jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie

rolnym. Wnioskodawca twierdził natomiast, iż ocena jego obecnego stanu zdrowia

jest wadliwa, ponieważ z badań Ekg, echa serca i opinii lekarza kardiologa wynika

zaawansowany stopień choroby serca.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z

dnia 26 września 1997 r. oddalił odwołanie i ustalił, że wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Toruniu z dnia 29 września 1993 r., [...] wnioskodawca został uznany za długotrwale niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym z powodu choroby wieńcowej serca pod postacią dusznicy bolesnej, nadciśnienia tętniczego umiarkowanego

stopnia i nerwicy subdepresyjnej. W obrazie Ekg stwierdzono wówczas cechy niedo-

tlenienia serca. Obecnie choroba ta nie znalazła potwierdzenia w badaniach Ekg

przeprowadzonych w spoczynku i po wysiłku, próba wysiłkowa dała wynik ujemny. W

rozpoznawanej sprawie dwa zespoły biegłych lekarzy, przy czym drugi zespół wydał

opinię po przeprowadzeniu obserwacji szpitalnej wnioskodawcy, nie stwierdziły tak

zaawansowanych schorzeń, które uniemożliwiałyby wykonywanie przez wnioskodawcę pracy w gospodarstwie rolnym. Lekarz kardiolog zeznał, że choroba wieńcowa nie jest schorzeniem w każdym wypadku powodującym inwalidztwo i w wyniku

przeprowadzonych badań należało uznać, że obecny stan zdrowia wnioskodawcy

pozwala na podjęcie pracy w gospodarstwie rolnym. Natomiast schorzenie w postaci

oligophrenii, które wraz z nerwicą przejawiało się w badaniu , pozostaje bez wpływu

na inwalidztwo.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem

z dnia 13 stycznia 1998 r. oddalił apelację wnioskodawcy jako bezzasadną w świetle

art. 21 ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników ( Dz.U. Nr 71, poz. 342 ), wobec wydanych w sprawie dwu opinii biegłych lekarzy, którzy stwierdzili, iż stan schorzeń badanego wnioskodawcy nie daje podstaw do

uznania go za długotrwale niezdolnego do pracy w prowadzonym gospodarstwie rolnym.

Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł kasację od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie art.278 § 1 i 290 § 1 KPC polegające na dopuszczeniu dowodu z opinii dwóch różnych zespołów biegłych i uwzględnienie ich w ustaleniach oraz uznanie

za wiarygodne w sytuacji, gdy w obu zespołach występował ten sam biegły lekarz

psychiatra. Z tych względów odwołujący wniósł o uchylenie wyroków obu instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Wskazane w kasacji naruszenie przepisu art. 290 §

1 KPC niczym nie zostało uzasadnione. Jest też bezzasadne w świetle zebranego w

sprawie materiału dowodowego opartego na opiniach dwóch zespołów biegłych lekarzy ze specjalności odpowiadających schorzeniu wnioskodawcy. Wnioskodawca został poddany specjalistycznym badaniom w warunkach szpitalnej obserwacji. W takiej

sytuacji nie było zatem żadnych podstaw do zasięgania jeszcze opinii instytutu naukowego. Dowód ten nie był zresztą zgłaszany w toku postępowania sądowego w obu

instancjach, a zgodnie z zasadą wynikającą z postępowania kasacyjnego (art. 39315

KPC ) przed Sądem Najwyższym niedopuszczalne jest zgłaszanie zarówno nowych

okoliczności faktycznych, jak i nowych dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego z

dnia 10 czerwca 1997 r., II CKN 180/97, OSN 1997 z.12, poz.202 i z dnia 13 lutego

1997 r., I PKN 71/96, OSNAPIUS 1997 nr 19, poz.377).

Tak samo niezasadny jest zarzut naruszenia art. 278 § 1 KPC. Przepis ten

stanowi, iż w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu

wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku

biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie

była ocena stanu zdrowia w zakresie kardiologicznym, a nie psychiatrycznym. Zatem

obecność tego samego lekarza psychiatry w obu zespołach biegłych lekarzy, którzy

wydawali opinię o stanie zdrowia wnioskodawcy, nie narusza omawianego przepisu

prawa procesowego.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.