II UKN 278/00 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 22 marca 2001 r.

II UKN 278/00

W sprawie o obliczenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne kasacja jest niedopuszczalna (art. 393 pkt 5 KPC w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2000 r.).

Przewodniczący SSN Beata Gudowska , Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2001 r. sprawy z wniosku

„T.-G.” w P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o

składki na ubezpieczenie społeczne, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2000 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu w wyniku

rozpoznania odwołania „T.-G.” w P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń SpołecznychOddziału w P. z dnia 21 maja 1999 r. wyrokiem z dnia 22 lutego 1999 r. [...] zmienił

zaskarżoną decyzję i ustalił, że „T.-G.” w P. nie ma obowiązku zapłaty składek na

ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracowników wypłaconych za pracę w dni

wolne od pracy. Zdaniem Sądu kwoty stanowiące ekwiwalent za niewykorzystane dni

wolne nie wchodzą do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

zgodnie z uregulowaniem zawartym w § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania

składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr

68, poz. 330 ze zm.).

Po rozpoznaniu apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od tego wyroku

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z dnia

25 stycznia 2000 r. [...] zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. Sąd Apelacyjny

uznał, że wypłacone pracownikom kwoty stanowiły wynagrodzenie za pracę w dniach

wolnych od pracy i nie podlegają wyłączeniu z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, gdyż powołany w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji

przepis wyłącza tylko ekwiwalent za niewykorzystane dni wolne od pracy.

Wyrok ten zaskarżył kasacją wnioskodawca „T.-G.” w P., wskazując jako podstawę kasacji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 7

ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do

ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 393 pkt 5 KPC w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku stanowił , że kasacja nie przysługuje między innymi w sprawach

o określenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Sprawy dotyczące zastosowania § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w

sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego są sprawami o określenie podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne. Przepis ten w ust. 1 stanowi: „podstawę wymiaru składek

na ubezpieczenie społeczne stanowi dochód pracownika”, a w dalszej części definiuje ten dochód oraz formułuje zasady wyłączania oraz wliczania poszczególnych

składników dochodu. W niniejszej sprawie dotyczącej wyłączenia określonych dochodów pracowników z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

kasacja jest z mocy powołanego na wstępie przepisu niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 3935 KPC.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 1 KPC odrzucił kasację.