II UKN 238/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 17 września 1997 r.

II UKN 238/97

Wniesienie apelacji do sądu drugiej instancji zamiast do sądu pierwszej

instancji, po prawidłowym pouczeniu strony o trybie i sposobie wniesienia

środka odwoławczego, nie usprawiedliwia przekroczenia terminu z art. 369 § 1

KPC.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Zbigniew Myszka, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 września 1997 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Tomasza Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, na skutek

kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 26

lutego 1997 r. [...]

postanowił:

o d d a l i ć kasację.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 lipca 1996 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie oddalił wniosek Tomasza Z. o przywrócenie terminu

do złożenia apelacji. Sąd Wojewódzki ustalił, że wnioskodawca uchybił terminowi z

art. 369 § 1 KPC bowiem odpis wyroku z uzasadnieniem został mu doręczony w dniu

3 września 1996 r., a apelacja wpłynęła do Sądu orzekającego w dniu 19 września

1996 r. Wnioskodawca nie dołożył należytej staranności w celu właściwego skierowaniu apelacji do Sądu Wojewódzkiego, skoro nadaną w Urzędzie Pocztowym w dniu

17 września 1996 r. apelację skierował bezpośrednio do Sądu Apelacyjnego w Poznaniu mimo, że był pouczony o trybie i sposobie zaskarżenia.

Postanowieniem z dnia 26 lutego 1997 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalił zażalenie wnioskodawcy, podzielając sta-

nowisko Sądu Wojewódzkiego, że kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności

wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności

strony przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc

dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Wnioskodawca zaskarżył kasacją powyższe postanowienie i zarzucając naruszenie art. 382 KPC, 168 § 1 i 2 KPC oraz art. 468 KPC przez przyjęcie, że omyłkowe nadanie apelacji przez matkę wnioskodawcy stanowi jego winę - wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia apelacji od

wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie

z dnia 29 lipca 1996 r. [...]

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 392 § 1 KPC kasacja przysługuje od wyroku lub postanowienia,

wydanych przez sąd II instancji i kończących postępowanie w sprawie. Zaskarżone

postanowienie Sądu Apelacyjnego, którym oddalone zostało zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu I instancji, oddalające jego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji, jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie,

bowiem po jego wydaniu dalsze postępowanie nie może już się toczyć. Zatem

kasacja wnioskodawcy, jako dopuszczalna, podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Sąd Najwyższy uznał, że kasacja ta nie jest jednak zasadna. Wnioskodawca

przyznał, że omyłkowo skierował apelację do Sądu Apelacyjnego i w nadawaniu tej

przesyłki wyręczył się swoją matką, bo był w tym dniu szczególnie niedysponowany.

Przyznanie powyższe świadczy o braku należytej staranności wnioskodawcy w zaadresowaniu tej przesyłki, nie dotyczy zaś samego faktu nadania apelacji w Urzędzie

Pocztowym przez jego matkę. Skoro wnioskodawca został należycie pouczony o trybie i sposobie wniesienia apelacji, to skierowanie jej do Sądu Apelacyjnego, zamiast

do Sądu Wojewódzkiego przemawia za jego niedbalstwem.

Sąd Najwyższy podzielił zatem stanowisko Sądu Apelacyjnego, że wnioskodawca ze swej winy uchybił terminowi z art. 369 § 1 KPC. W tych okolicznościach

sprawy Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w kasacji i na podstawie art. 39312 KPC kasacja wnioskodawcy podlegała

oddaleniu.