Legislator Case Law & Legislation
II UKN 236/98 AI generated

II UKN 236/98 · Sąd Najwyższy

Case Number II UKN 236/98
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z 4 września 1997 r., oddalił odwołanie Krzysztofa K. od decyzji ZUS-Oddziału w W. z 2 czerwca 1997 r. odmawiającej przyznania renty inwalidzkiej. Apelację

Legislator headnote

AI generated

II UKN 236/98 · Sąd Najwyższy: więc uchylenia zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego i przekazania sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 10 września 1998 r.

II UKN 236/98

Pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania i obrony interesów Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, podpisane przez dyrektora właściwego oddziału,

stanowi należyte umocowanie tego pełnomocnika w postępowaniu sądowym.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie: SN Stefania Szymańska

(sprawozdawca), SA Beata Gudowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 10 września 1998 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Krzysztofa K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o rentę inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawcy od

wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie

z dnia 16 grudnia 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć kasację.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z 4 września 1997 r., oddalił odwołanie Krzysztofa K. od decyzji ZUS-Oddziału

w W. z 2 czerwca 1997 r. odmawiającej przyznania renty inwalidzkiej. Apelację

wnioskodawcy od tego wyroku oddalił Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z 16

grudnia 1997 r.

W kasacji opartej na podstawie z art. 3931 pkt 2 KPC, Krzysztof K. zarzucił

naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 378 § 2 w związku z art.

379 pkt 2 KPC, polegające na oddaleniu apelacji w sytuacji, gdy postępowanie przed

Sądem pierwszej instancji dotknięte było nieważnością, wynikającą z nienależytego

umocowania pełnomocnika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. We wniosku żąda

więc uchylenia zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego i przekazania sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na

mocy art. 39312 KPC. Pozbawiony słuszności jest zarzut, iż pełnomocnik Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych nie był należycie umocowany w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, gdyż złożył do akt kserokopię pełnomocnictwa, na której

jedynie napisano datę „04.09.1997 r.”. Wbrew temu zarzutowi, nie stanowi to naruszenia art. 89 § 1 KPC. Przedłożone pełnomocnictwo, udzielone Małgorzacie G.-K.,

odpowiada bowiem wymaganiom określonym w przepisach KPC. Pełnomocnictwo to

jest pełnomocnictwem ogólnym i jest podpisane przez dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w W., a więc osobę uprawnioną do udzielania pełnomocnictwa. Małgorzata G.-K., pracownik Oddziału, została z mocy tego pełnomocnictwa upoważniona do reprezentowania i obrony interesów Oddziału na rozprawach

przed Sądem Wojewódzkim-Wydział XIV w Warszawie. Na mocy tego pełnomocnictwa zatem była upoważniona także do występowania jako pełnomocnik Oddziału w rozpoznawanej sprawie. Nie narusza prawidłowości umocowania przedłożenie na rozprawie kserokopii tego pełnomocnictwa.