II UKN 216/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 16 września 1998 r.

II UKN 216/98

Przepis art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) nie ma

zastosowania do zasad przyznawania renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej na podstawie art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983

r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 września 1998 r. sprawy z wniosku

Wandy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B. o rentę

inwalidzką z tytułu choroby zawodowej, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 26

lutego 1998 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie, wyrokiem z

dnia 26 lutego 1998 r., oddalił apelację wnioskodawczyni Wandy K. od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 21

października 1997 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rentę inwalidzką z tytułu choroby zawodowej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w sprawie o prawo do renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej ma

zastosowanie art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p., zgodnie z którym wnioskodawczyni powinna wykazać fakt powstania inwalidztwa w czasie zatrud-

nienia lub w okresie równorzędnym, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od

ustania tych okresów. Ponieważ wnioskodawczyni była zatrudniona do 9 kwietnia

1987 r. i od 1 maja 1987 r. przebywa na rencie inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia, a inwalidztwo z tytułu choroby zawodowej powstało dopiero 17 sierpnia 1995 r.,

to nie spełnia warunku odnośnie do daty powstania inwalidztwa.

Powyższy wyrok zaskarżyła wnioskodawczyni w drodze kasacji, zarzucając

naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i wykładnię art. 18 i

25 pkt 3 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy

pracy i chorób zawodowych i przyjęcie, że prawo do otrzymania renty inwalidzkiej z

tytułu choroby zawodowej jest ograniczone do powstania inwalidztwa w okresie

pracy, lub nie później niż 18 miesięcy od jej ustania oraz naruszenia przepisów postępowania - art. 316 § 1 i 468 KPC przez błędne przyjęcie daty powstania inwalidztwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest zasadna. Przepis art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.)

nie ma zastosowania do zasad przyznawania renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r.

Nr 30, poz. 144 ze zm.). Ustawa ta w art. 18 dokonała pełnej regulacji warunków

przyznania renty inwalidzkiej, stanowiąc iż pracownikowi, który wskutek wypadku

przy pracy lub choroby zawodowej został zaliczony do jednej z grup inwalidów, przysługuje renta inwalidzka. Nie można zatem stosować żadnych ograniczeń tego prawa

na podstawie art. 25 tej ustawy, skoro prawo do renty inwalidzkiej zarówno z tytułu

wypadku przy pracy, jak i choroby zawodowej, zostało wyczerpująco uregulowane w

tej ustawie, w jej art. 18.

Sąd Apelacyjny dokonał zatem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, wskazanych w kasacji, co stanowiło podstawę do odmowy przyznania wnioskodawczyni prawa do dochodzonej renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej. Przy

ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Sądu będzie ocena stanowiska Sądu pierwszej instancji, które znalazło odbicie w uzasadnieniu jego wyroku, że przeoczył zaliczenie wnioskodawczyni do III grupy inwalidzkiej w związku z chorobą zawodową.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39313 § 1 KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.