II UKN 128/98 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 25 czerwca 1998 r.

II UKN 128/98

Zawinione spóźnienie uzupełnienia braku kasacji przez podanie wartości

przedmiotu zaskarżenia uzasadnia odmowę przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Józef Iwulski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 1998 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Jerzego G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w K. o zasiłek chorobowy, na skutek zażalenia wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Krakowie z dnia 24 września 1997 r. [...] oraz kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia

29 października 1997 r. [...]

postanowił

1. o d d a l i ć zażalenie wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 24 września 1997 r. w

przedmiocie odrzucenia kasacji;

2. o d d a l i ć kasację wnioskodawcy od postanowienia Sądu ApelacyjnegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 29 października 1997 r.

oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 września 1997 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie odrzucił kasację Jerzego G. w sprawie prze-

ciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w K. o zasiłek chorobowy,

ponieważ pełnomocnik wnioskodawcy nie podał w zakreślonym terminie wartości

przedmiotu sporu.

Następnym postanowieniem z dnia 29 października 1997 r. Sąd Apelacyjny

oddalił wniosek Jerzego G. o przywrócenie terminu do podania wartości przedmiotu

sporu. Wnioskodawca zaskarżył oba postanowienia, pierwsze poprzez zażalenie,

drugie w drodze kasacji podnosząc, iż niedokonanie czynności nastąpiło bez jego

winy, gdyż nie wiedząc, że może osobiście wykonać polecenie Sądu, podał wartość

przedmiotu sporu radcy prawnemu NSZZ „Solidarność” po terminie, gdyż wcześniej

dwukrotnie nie zastawał go w siedzibie regionu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarówno zażalenie, jak i kasacja wnioskodawcy nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonym postanowieniu z dnia 24 września 1998 r. Sąd Apelacyjny

zgodnie z art.3935 KPC uznał, że skoro pełnomocnik wnioskodawcy przekroczył o 4

dni zakreślony mu termin wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, to kasacja

podlega odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie podlegało zatem oddaleniu na podstawie art.39318 KPC.

Kasacja wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 1997 r. zarzuca jedynie naruszenie przepisów prawa procesowego przez

nieprzywrócenie terminu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy rozpoznając kasację w jej granicach na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z

art.3934 §2 i art.39319 KPC uznał, że nie ma usprawiedliwionych podstaw do jej

uwzględnienia. Trafnie uznał Sąd drugiej instancji, że fakty wskazane przez wnioskodawcę o niemożności skontaktowania się ze swoim pełnomocnikiem nie uzasadniają przywrócenia terminu, gdyż w sposób ewidentny opieszałość w wykonaniu polecenia Sądu została zawiniona tak przez stronę, jak i jej pełnomocnika.

Z tych też względów Sąd Najwyższy postanowił, jak wyżej.