II UKN 12/96 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r.

II UKN 12/96

Brak przytoczenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia jest wadą,

która uniemożliwia traktowanie pisma jako kasacji w rozumieniu art. 393 3 KPC i

wyklucza uzupełnienie tego braku, czyniąc kasację niedopuszczalną (art. 3935

KPC).

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar

(sprawozdawca), SA Mieczysław Bareja.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1996 r. sprawy z powództwa

Wacława G. przeciwko Centralnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w W. o rentę

inwalidzką z tytułu wypadku przy pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 1996 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji Centralnej

Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w W. z dnia 28 października 1994 r., wydanej w

sprawie Wacława G. o rentę inwalidzką w związku z wypadkiem przy pracy po ustaleniu

następującego stanu faktycznego:

Wnioskodawca, urodzony 12 czerwca 1926 r., inwalida pierwszej grupy z

ogólnego stanu zdrowia uległ wypadkowi przy pracy - jako pracownik PKP - w dniu 9

września 1966 r. doznając zwichnięcia nogi lewej w stanie kolanowym. Wypadek ten

nie spowodował wtedy inwalidztwa, a Trybunał Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z

dnia 17 lipca 1973 r.,[...] oddalił skargę rewizyjną wnioskodawcy od wyroku Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 21 listopada 1972 r. [...]

odmawiającego przyznania Wacławowi G. prawa do renty inwalidzkiej wypadkowej.

Wobec ponownego wniosku złożonego w lipcu 1994 r., wnioskodawca był

badany przez komisje lekarskie, które uznały, że jest on inwalidą I grupy z ogólnego

stanu zdrowia, nie istnieje natomiast inwalidztwo w związku z przebytym wypadkiem

przy pracy. [...]

Podzielając opinie biegłych Sąd Wojewódzki oddalił odwołanie, a wobec rewizji

wnioskodawcy, Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 1996 r. oddalił

ją, nie znajdując podstaw do kwestionowania ustaleń Sądu pierwszej instancji, co do

braku inwalidztwa związanego z przebytym wypadkiem przy pracy.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając naruszenie

przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wniósł o

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem kasacji,

Sąd Apelacyjny nie rozważył "całości dokumentacji lekarskiej istniejącej... w sprawie".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wymieniając w art. 3931 KPC podstawy, na których można oprzeć kasację,

przewidziano, iż winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma

procesowego oraz zawierać... przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie

(art. 3933 KPC).

W uzasadnieniu należy wskazać na czym polega naruszenie prawa materialnego

lub istotnych przepisów postępowania, a samo tylko ogólnikowe powołanie "naruszenia

przepisów postępowania" bez ich bliższego określenia i bez uzasadnienia - tak jak w

rozpoznawanej sprawie - nie może być uznane za odpowiadające wymogom stawianym

przez prawo.

Uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej powinno zawierać podanie,

jakie przepisy procedury zostały naruszone oraz na czym to naruszenie konkretnie

polegało, inaczej bowiem nie jest możliwa merytoryczna ocena zasadności kasacji.

Brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia stanowi wadę,

która uniemożliwia traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3933

KPC i wyklucza jej uzupełnianie, czyniąc taką kasację niedopuszczalną (art. 3935 KPC).

Postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi

Sąd Najwyższy jest związany (art. 39311 KPC), a brak takich konkretnych podstaw i ich

uzasadnienia, uniemożliwia kontrolę sądową kasacji i czyni skargę kasacyjną "nie

nadającą się do rozwinięcia postępowania kasacyjnego" (por. uchwała składu siedmiu

sędziów SN z dnia 30 kwietnia 1938 r. - C.III. 314/37 - Zb.O. 38/303 cytowane za

"Apelacja i Kasacja w procesie cywilnym", T. Ereciński, Wyd. Prawnicze 1996 r., s. 190

i nast.).

Skoro art. 39312 KPC stanowi, że oddalenie kasacji następuje, jeśli nie ma

usprawiedliwionych podstaw, to powyższe oznacza też, że w skardze kasacyjnej muszą

być przytoczone określone ustawą podstawy, które mogą podlegać badaniu co do ich

zasadności, a więc muszą wskazywać konkretne naruszenia - w badanej sprawie - w

zakresie prawa procesowego oraz wykazywać, że to uchybienie "mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy" (art. 3931 pkt 2 KPC).

Niewskazanie w sposób wyżej określony podstaw kasacji oraz brak ich uzasadnienia uniemożliwia rozpoznanie sprawy i badanie zasadności skargi, co pozwala

na przyjęcie, że w swej istocie pismo nie ma cech skargi kasacyjnej i jako takie podlega

odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie nie przytoczono jakie przepisy postępowania

zostały naruszone i na jakim jego etapie, a "uzasadnienie", że polegało to "na

nierozważeniu całości dokumentacji lekarskiej", w żaden sposób nie nadaje się do

merytorycznego badania.

Rozważając powyższe, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do stosowania

przepisu art. 3938 § 1 KPC i zwrócenia kasacji sądowi drugiej instancji dla usunięcia

braków, stwierdzając, że pismo wnioskodawcy nie ma cech skargi kasacyjnej i jako

takie nie może podlegać uzupełnieniu.

Mając to na uwadze orzeczono jak w postanowieniu, stosownie do art. 393 8 § 1

zd. 1 KPC.