II UK 97/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 97/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku M. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

z udziałem D. W.

o jednorazowe odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w T.

z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt V Ua …/04,

odmawia przyjęcia kasacji

Uzasadnienie

Zakład

Ubezpieczeń

Społecznych

Oddział

w

W. decyzją

z 26

września 2001 r. odmówił M. W.prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu

uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem przy pracy. Wyrokiem z dnia

25 lutego 2004 r., IV U ../02, Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w T., po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalił,

że

nagłe zatrzymanie krążenia u wnioskodawcy w dniu 24 marca 22001 r. w czasie

jazdy do pracy, które wywołało stan chorobowy, nie zostało spowodowane

przyczyną zewnętrzną i oddalił odwołanie ubezpieczonego, od tej decyzji Oddziału.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. oddalił apelację

wnioskodawcy wyrokiem z 21 stycznia 2005 r., V Ua …/04, uznając za prawidłowe

ustalenia faktyczne i ocenę prawną zawarte w wyroku Sądu pierwszej instancji.

W kasacji od tego wyroku, ubezpieczony zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1

ustawy z dnia

30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.)

„przez błędną jego wykładnię prowadzącą do uznania, że zdarzenie w postaci

nagłego zatrzymania krążenia u powoda nie było wywołane czynnikiem

zewnętrznym” i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Uzasadniając potrzebę rozpoznania

kasacji wskazał „potrzebę wykładni art. 3 wyżej wymienionej ustawy poprzez

wyjaśnienie następującego zagadnienia prawnego czy ustalenie zasłabnięcia

pracownika z założeniem, że jedną z hipotetycznych przyczyn mógłby być

wzmożony wysiłek fizyczny wyczerpuje przesłanki prawne

do odmowy uznania

zdarzenia za wypadek przy pracy w związku z art. 6 k.c.”.

Sąd Najwyższy dokonując wstępnej oceny kasacji, wziął pod uwagę co

następuje:

W związku z wejściem w życie z dniem 6 lutego 2005 r. ustawy z 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego... (Dz. U. z 2005 r. Nr

13, poz. 98), stosownie do jej art. 3, do złożenia kasacji i odmowy przyjęcia jej do

rozpoznania od orzeczenia wydanego prze dniem wejścia w życie ustawy, stosuje

się przepisy dotychczasowe, natomiast zgodnie z obowiązującym wówczas art. 393

§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w

sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie nie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie lub jeśli kasacja jest oczywiście bezzasadna.

Wniesiona w sprawie kasacja jest oczywiście bezzasadna wobec wadliwości

przytoczonej w niej podstawy. Została wniesiona wyłącznie na podstawie

naruszenia prawa materialnego „przez błędną wykładnię” powołanego przepisu,

bez przedstawienia jakiegokolwiek wywodu prawnego, na czym polega zarzucany

błąd, a jaka wykładnia jest - jego zdaniem – poprawna. Uzasadnienie tego zarzutu

skarżący ograniczył do zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących

podstawę zaskarżonego wyroku, chociaż nie przytoczył podstawy kasacyjnej

wskazanej

w art. 3931` pkt 2 k.p.c. Sad Najwyższy od początku orzekania

kasacyjnego, czyli od ponad dziewięciu już lat konsekwentnie

wyjaśnia, że

nagminne używanie w kasacjach zwrotu: „przez co doszło” do naruszenia prawa

materialnego lub procesowego nie jest samo przez się ani konkretyzacją podstawy

kasacyjnej, ani jej uzasadnieniem. Tak sformułowany zarzut uniemożliwia

weryfikację jego zasadności powodując niedopuszczalność kasacji (postanowienie

z dnia 22 maja 1997 r., II UKN 135/97 – notka OSNAPiUS 1998 r., nr 3, poz. 9).

Wskazywał też, że podjęta w kasacji krytyka ustaleń faktycznych sądu drugiej

instancji bez wykazania, że zostały one poczynione z naruszeniem konkretnych

przepisów postępowania i to z naruszeniem, które mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy – jest bezskuteczne (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 8 maja

1997 r., II CKN 99/97). Wobec braku w kasacji usprawiedliwionych zarzutów w

ramach podstawy kasacyjnej z art. 3931 pkt 2 k.p.c., Sąd Najwyższym z mocy art.

39311 § 2 k.p.c., był związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

orzeczenia (postanowienie z 21 kwietnia 2005 r., I UK 328/04). W sprawie, w której

została wniesiona

rozpoznawana kasacja, Sąd drugiej instancji, wobec swych

ustaleń faktycznych, prawidłowo nie zastosował przepisu prawa materialnego

powołanego

w kasacji, a to, w konsekwencji, oznacza, że kasacja ta jest

oczywiście bezzasadna.

Nie

ma

to

już

wprawdzie

istotnego

znaczenia,

dla

niniejszego

rozstrzygnięcia, jednakże Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że dołączenie do kasacji

nowego dowodu (zaświadczenia o niepełnosprawności) jest przejawem niedostatku

wiedzy profesjonalnej pełnomocnika, ponieważ art. 39311 § 2 k.p.c. jednoznacznie

stanowi, że „w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych

faktów i dowodów...”. W aktualnym stanie prawnym obowiązuje analogiczny zakaz.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów oraz art.

393 § 1 i § 3 k.p.c. oraz 3938 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.