II UK 93/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 93/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku K. Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.

z udziałem R. K., E. K., G. S.

o jednorazowe odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 19 stycznia 2005 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r.,

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił apelację wnioskodawcy K. Ł. od wyroku

Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P., oddalającego

odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w

P. w sprawie o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze do pracy,

jakiemu uległ w dniu 27 listopada 2001 r.

Sąd Okręgowy, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji, uznał że brak

podstaw do przyznania wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania,

gdyż wypadek nie był związany z odbywaniem drogi do pracy. Wnioskodawca K. Ł.

uległ wypadkowi podczas zwolnienie z pracy udzielonego w celu załatwienia spraw

osobistych, a w związku z tym nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 6

ust. 1 i art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 r. Nr 30,

poz. 144 ze zm.).

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją pełnomocnik wnioskodawcy i zarzucając

naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 6 ust. 4 i art. 41 ust. 3 ustawy z

dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych poprzez niewłaściwą interpretację oraz przyjęcie, że w sprawie mają

zastosowanie § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych

oraz Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 października 1975 r. (Dz.U. Nr

36, poz. 199) w sprawie zasad i trybu orzekania o uszczerbku na zdrowiu oraz

wypłacania świadczeń z tytułu wypadków przy pracy, w drodze do pracy i z pracy

oraz z tytułu chorób zawodowych, oraz naruszenie przepisów postępowania – art.

231 i art. 233 § 1 k.p.c. przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału

dowodowego, wniósł o jego zmianę i uznanie, że wnioskodawca uległ wypadkowi w

drodze do pracy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania wraz z

orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego.

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazał, poza

oczywistą zasadnością kasacji, potrzebę wykładni – „art. 6 ust. 4 i art. 41 ust. 3

ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i

chorób zawodowych (...) i stwierdzenie, iż podjęcie drogi do pracy w uzasadnionych

okolicznościach sprawy wiąże się z ponownym powstaniem ochrony wypadkowej

pracownika nawet jeśli jej punktem początkowym nie było miejsce zamieszkania”,

„§ 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Ministra

Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 października 1975 r. (Dz.U. Nr 36, poz. 199)

w sprawie zasad i trybu orzekania o uszczerbku na zdrowiu oraz wypłacania

świadczeń z tytułu wypadków przy pracy, w drodze do pracy i z pracy oraz z tytułu

chorób zawodowych, iż nie mogą one regulować definicji wypadku w drodze do

pracy i z tej pracy do domu bowiem ustawa z dnia 12 czerwca 1975 roku nie

zawiera delegacji ustawowej upoważniającej Ministra do sformułowania takiej

definicji” oraz „art. 233 § 1 w związku z art. 231 k.p.c., iż orzekanie w oparciu o

środki pośrednie jest możliwe wyłącznie w przypadku ich oczywistości i braku

dowodów bezpośrednich”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 § 2 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób

oczywisty nie narusza prawa, ani nie zachodzi nieważność postępowania Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania. Przesłanki, od których

ustawodawca uzależnił możliwość odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania

zachodzą wówczas, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz gdy kasacja jest oczywiście

bezzasadna. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji są argumenty,

mające wykazać, dlaczego uzasadnione jest przyjęcie kasacji do rozpoznania.

Wiążą się one zatem z normą zawartą w art. 393 § 1 i 2 k.p.c., z której wynika, że

Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie

nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie ani nieważność postępowania, a ponadto gdy zaskarżone orzeczenie

oczywiście nie narusza prawa lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna.

Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Zagadnienie prawne powinno być postawione ogólnie i

abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu

faktycznego, a ponadto budzić poważne wątpliwości. Muszą mieć one jednak

charakter wyłącznie prawny, a zatem nie mogą jednocześnie obejmować elementu

stanu faktycznego sprawy. Wymaganie ogólnego sformułowania pytania prawnego

ma na celu umożliwienie Sądowi Najwyższemu udzielenia odpowiedzi o

charakterze ogólniejszym, która wszakże nie może zastępować rozstrzygnięcia

konkretnej sprawy. W sprawie będącej przedmiotem oceny – wbrew twierdzeniom

kasacji - nie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa. W przedstawionym w

okolicznościach uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania problemach

prawnych (pomijając ich małą czytelność) nie tyle chodzi o interpretację przepisów,

co o zakwestionowanie poczynionych przez Sądy obu instancji, na podstawie

przeprowadzonego postępowania dowodowego, ustaleń faktycznych. Trzeba też

zauważyć, że przedstawione okoliczności mające uzasadniać przyjęcie kasacji do

rozpoznania są w istocie powtórzeniem zarzutów zawartych w podstawach kasacji.

W tej sytuacji gdy nie ma potrzeby dokonywania wykładni przepisów prawa, nie

występuje też w sprawie istotne zagadnienie prawne, zaskarżony wyrok nie

narusza prawa w oczywisty sposób ani nie zapadł w warunkach nieważności

postępowania, brak podstaw do przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 w

związku z art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.