II UK 84/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 84/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

SSA Maciej Piankowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Marka J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 grudnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych umorzył postępowanie wywołane odwołaniem od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 11 września 2007 r. i 29

października 2007 r., którymi przyznano Markowi J. emeryturę od dnia 1 sierpnia

2007 r., uwzględniając odpowiednio - 27 lat i 11 miesięcy oraz 27 lat i 10 miesięcy

okresów składkowych (pkt 1) oraz oddalił odwołania od decyzji z dnia 25 listopada

2009 i 30 grudnia 2009 r., którymi od 1 sierpnia 2007 r. przeliczono emeryturę

przyjmując do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przeciętną podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 20 lat kalendarzowych wybranych z

całego okresu ubezpieczenia, ustalając wskaźnik wysokości podstawy wymiaru

odpowiednio na – 93,69% i 93,78% (pkt 2).

Podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji stanowiły następujące ustalenia.

Odwołującemu Markowi J. organ rentowy przyznał decyzją z dnia 5 listopada

1991 r. rentę inwalidzką II grupy inwalidów od dnia 5 sierpnia 1991 r. Do ustalenia

wysokości podstawy wymiaru przyjęto wynagrodzenie za okres kolejnych 3 lat

kalendarzowych z ostatnich 12 lat, tj. od 1 stycznia 1985 r. do 31 grudnia 1987 r.,

co dało wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 135,89%. W dniu 30 sierpnia 2007

r. odwołujący złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury, wnosząc o

przeliczenie świadczenia według najkorzystniejszego wariantu. Zaskarżoną decyzją

z dnia 11 września 2007 r. organ rentowy przyznał odwołującemu emeryturę od

dnia 1 sierpnia 2007 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Do ustalenia

wysokości emerytury przyjęto dotychczasową podstawę wymiaru renty - wskaźnik

wysokości podstawy wymiaru 136,36%. Do ustalenia podstawy wymiaru i

obliczenia wysokości emerytury pozwany przyjął kwotę bazową obowiązującą w

dniu 31 sierpnia 1996 r., tj. 677,72 zł. Zakład uwzględnił 27 lat i 11 miesięcy, tj. 335

miesięcy okresów składkowych. Po ponownej analizie dokumentacji odwołującego,

organ rentowy zaskarżoną decyzją z dnia 29 października 2007 r. uchylił decyzję z

dnia 11 września 2007 r. i ponownie przyznał wnioskodawcy emeryturę od dnia 1

sierpnia 2007 r., której wysokość obliczył w taki sam sposób, jak w decyzji z dnia 11

września 2007 r., z tym że staż pracy ustalił na 334 miesiące okresów składkowych.

W toku postępowania organ rentowy ponownie przeliczył emeryturę wnioskodawcy

od dnia 1 sierpnia 2007 r. decyzją z dnia 25 listopada 2009 r., którą uchylił

jednocześnie decyzję z dnia 29 października 2007 r. Do ustalenia podstawy

wymiaru

emerytury

przyjęto

przeciętną

podstawę

wymiaru

składek

na

ubezpieczenie społeczne z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu

ubezpieczenia, tj. z lat: 1968 - 1973, 1975 - 1976, 1978 - 1987, 1990 - 1991. Za lata

1983, 1984, 1988 i 1989 Zakład przyjął kwoty wynagrodzenia wypłaconego

odwołującemu w złotówkach w okresie zatrudnienia za granicą. Wskaźnik

wysokości podstawy wymiaru wyniósł 93,69%. Do ustalenia podstawy wymiaru i

obliczenia wysokości emerytury przyjęto kwotę bazową obowiązująca w dniu

złożenia wniosku o emeryturę. Zakład uwzględnił 27 lat i 10 miesięcy, tj. 334

miesiące okresów składkowych. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r. Sąd

Okręgowy umorzył postępowanie, ponieważ decyzja z dnia 11 września 2007 r.

została uchylona decyzją z dnia 29 października 2007 r. Ponadto decyzją z dnia 25

listopada 2009 r. Zakład uchylił decyzję z dnia 29 października 2007 r. Wobec

powyższego Sąd I instancji uznał, że wydanie wyroku stało się niedopuszczalne,

nie istnieją bowiem orzeczenia, których zasadność podlegałaby kontroli w

postępowaniu sądowym. Sąd Apelacyjny uwzględniając zażalenie wnioskodawcy

postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd

II instancji wskazał, że postępowanie może być umorzone tylko w zakresie

uwzględnionego żądania, a ponadto nie zweryfikowano stanowiska odwołującego

po wydaniu decyzji z dnia 25 listopada 2009 r., co oznacza, że wydanie

postanowienia

o

umorzeniu

postępowania

było

przedwczesne.

W

toku

postępowania Zakład wydał w dniu 30 grudnia 2009 r. kolejną decyzję przeliczającą

od dnia 1 sierpnia 2007 r. emeryturę wnioskodawcy, którą doliczył do

wynagrodzenia za 1982 r. zasiłki chorobowe w łącznej kwocie 2.242 zł

przysługujące wnioskodawcy od 9 lutego 1982 r. do 12 lutego 1982 r. i od 8 marca

1982 r. do 12 marca 1982 r. Łączna kwota wynagrodzenia za 1982 r. wraz z

zasiłkami chorobowymi wyniosła 101.119 zł i w takiej wysokości została przyjęta do

obliczenia podstawy wymiaru emerytury. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru

wyniósł 93,78%. Do ustalenia podstawy wymiaru i obliczenia wysokości emerytury

przyjęto kwotę bazową obowiązującą w dniu złożenia wniosku o emeryturę.

Pozwany uwzględnił 27 lat i 10 miesięcy, tj. 334 miesięcy okresów składkowych.

Wnioskodawca od 1 sierpnia 1983 r. do 22 maja 1991 r. był zatrudniony w

Zakładach Systemów Automatyki „M.” Oddział w NRD w pełnym wymiarze czasu

na stanowisku tokarza, na którym otrzymywał wynagrodzenie dewizowe w

wysokości 860 DM. Z dniem 30 lipca 1983 r. z wnioskodawcą została zawarta

umowa o pracę w Niemieckiej Republice Demokratycznej na okres trwania

kontraktu zagranicznego, tj. od 1 sierpnia 1983 r. Wynagrodzenie miało być

wypłacane w wysokości 1.350 Marek NRD, a w złotówkach w wysokości 3.500 zł.

Natomiast angażem z dnia 10 listopada 1983 r. przyznano wnioskodawcy od dnia 1

listopada 1983 r. wynagrodzenie dewizowe w wysokości 1.450 Marek NRD.

Aneksem z dnia 21 marca 1985 r. dokonano zmiany umowy o pracę poprzez jej

przedłużenie do dnia 31 grudnia 1985 r. Kolejnym aneksem wprowadzono od dnia

1 stycznia 1984 r. zmiany w wysokości wynagrodzenia, a mianowicie łączna jego

wysokość wraz z częścią stałą i ruchomą wynosiła 1.450 Marek NRD. Aneksem

sporządzonym w dniu 1 lipca 1987 r. przedłużono wnioskodawcy umowę o pracę

na budowie w NRD do dnia 31 grudnia 1987 r. i zwiększono wysokość

wynagrodzenia do 1.550 Marek NRD. Kolejnymi aneksami z dnia 4 grudnia 1987 r.,

6 grudnia 1988 r., 28 lutego 1989 r. i 30 czerwca 1989 r. przedłużano okres

wykonywania pracy za granicą do dnia 28 lutego 1990 r. Natomiast umową o pracę

z dnia 2 lipca 1990 r. i z dnia 3 stycznia 1991 r. wnioskodawca został

oddelegowany do pracy na budowie w NRD od dnia 1 lipca 1990 r. Za czas pracy

Marek J. otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 860 DM, na które składała się

część stała w kwocie 690 DM oraz część ruchoma w kwocie 170 DM. Zakład

Systemów Automatyki „M.” wystawił dwa zaświadczenia dotyczące zarobków

uzyskanych przez wnioskodawcę z tytułu pracy za granicą: z dnia 29 lipca 1991 r.

na druku Rp 7, w którym podał zarobki zastępcze za lata 1985 – 1987; z dnia 8

czerwca 1993 r., w którym podał wynagrodzenie dewizowe i krajowe uzyskane

przez odwołującego w okresie od 1 sierpnia 1983 r. do 22 maja 1991 r. Zakład

podał także, że w okresie od 1 sierpnia 1983 r. do września 1989 r. wypłacał

wnioskodawcy wynagrodzenie złotowe. Po tym terminie nie wypłacał wynagrodzeń

złotowych. Od 1 stycznia 1990 r., zgodnie przepisami dotyczącymi opłacania

składek za pracowników zatrudnionych za granicą, opłacał składkę od 100%

wynagrodzenia z poprzedniego kwartału. Pismem z dnia 23 lipca 1991 r. „M.”

zwrócił się do ZUS o przyjęcie podstawy naliczenia składek ZUS do wypłaty zasiłku

chorobowego, ponieważ nie jest w stanie podać wynagrodzenia zastępczego z

powodu niezatrudniania na terenie zakładu pracownika na takim stanowisku, jakie

wnioskodawca zajmował za granicą.

Apelację od wyroku Sądu I instancji wywiódł wnioskodawca zarzucając

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez niewłaściwe uznanie przez Sąd I instancji, że

nie przysługuje mu prawo do uwzględnienia wynagrodzenia na podstawie

zaświadczenia z „M.” z dnia 8 czerwca 1993 r. za okresy pracy za granicą w latach

1983-1984 oraz 1988-1990 z uwagi na to, że w zaświadczeniu pracodawca nie

wykazał zarobków zastępczych, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na

przyjęciu przez Sąd, że organ rentowy poprawnie ustalił wskaźnik wysokości

podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych na 93,78%. Wnioskodawca domagał

się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania od decyzji z dnia

11 września 2007 r., 29 października 2007 r., 25 listopada 2009 r. i 30 grudnia

2009 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawcy. Sąd II instancji w pełni podzielił poczynione przez Sąd Okręgowy

ustalenia oraz dokonaną wykładnię przepisów. Sąd Apelacyjny stwierdził, że istota

sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy możliwe jest uwzględnienie w

podstawie wymiaru emerytury wnioskodawcy jego wynagrodzenia w markach

niemieckich (w przeliczeniu na złotówki) z tytułu zatrudnienia za granicą w latach

1983-1984 i 1988-1990, w wysokości wskazanej w zaświadczeniu Zakładu

Automatyki „M.” z dnia 8 czerwca 1993 r. Sąd Apelacyjny wskazał, że zgodnie z §

10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie

szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz. U. z 1989 r.

Nr 11, poz. 63 ze zm.), jeżeli w okresie, z którego wynagrodzenie przyjmuje się do

ustalenia podstawy wymiaru, pracownik był zatrudniony za granicą, do ustalenia

podstawy wymiaru przyjmuje się za okresy tego zatrudnienia:

1) kwoty, od których za te okresy opłacono składkę na ubezpieczenie

społeczne w kraju,

albo

2) jeżeli okres zatrudnienia za granicą przypada przed dniem 1 stycznia

1991 r. - kwoty wynagrodzenia przysługującego w tych okresach

pracownikowi zatrudnionemu w kraju w takim samym lub podobnym

charakterze, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem za

granicę.

W toku postępowania sądowego strona może dowodzić wysokości

wynagrodzenia na potrzeby ustalenia wysokości podstawy wymiaru świadczenia

wszelkimi

środkami

dowodowymi

przewidzianymi

w

przepisach

Kodeksu

postępowania cywilnego; zatem dowodem tej okoliczności mogą być dokumenty

dotyczące wynagrodzenia osób zatrudnionych w tym samym okresie w kraju, w tym

samym zakładzie pracy i przy pracy tego samego rodzaju co odwołujący. Słusznie

ocenił Sąd Okręgowy, że z materiału dowodowego wynika, że brak jest możliwości

uwzględnienia żądania wnioskodawcy, tj. uwzględnienia w podstawie wymiaru jego

wynagrodzenia w markach niemieckich (w przeliczeniu na złotówki) z tytułu

zatrudnienia za granicą w latach 1983-1984 i 1988 – 1990, w wysokości wskazanej

w zaświadczeniu Zakładu Automatyki „M.” z dnia 8 czerwca 1993 r.

W spornym okresie Zakład Systemów Automatycznych „M.” nie zatrudniał

pracownika w kraju na takim samym stanowisku, jakie wnioskodawca zajmował za

granicą. W ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest także możliwości uśrednienia

zarobków

zastępczych

z

uwzględnionych

lat

1985-1987

i

„dostosowanie

wynagrodzenia z zaliczonych lat do sytuacji mającej miejsce w spornych latach”,

tj.1983-1984 i 1988-1990, czego wnioskodawca domagał się w apelacji, albowiem

wniosek ten nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, które normują

sposób obliczania podstawy wymiaru emerytury.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik

wnioskodawcy i zarzucając: naruszenie przepisów prawa materialnego - przez

błędną wykładnię § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie

szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru rent i emerytur i przyjęcie, iż

niemożliwa jest wykładnia pozwalająca uwzględnić wynagrodzenie wypłacane

skarżącemu za granicą oraz pominięcie możliwości uwzględnienia zarobków

zastępczych uzyskiwanych na podobnym stanowisku pracy oraz naruszenie

przepisów postępowania - przez niezastosowanie art. 232 zdanie drugie k.p.c. w

sytuacji, w której charakter sprawy oraz właściwości skarżącego uzasadniały

przeprowadzenie

postępowania

dowodowego

z

urzędu

na

okoliczność

wynagrodzenia zastępczego w innym zakładzie pracy, a także wynagrodzenia

zastępczego uzyskiwanego w macierzystym zakładzie pracy na stanowisku o

podobnym charakterze, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także

o uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego, przekazanie

sprawy

Sądowi

Apelacyjnemu

do

ponownego

rozpoznania,

ewentualnie

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, zasądzenie

kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

Wstępnie istotne było sprawdzenie przedmiotowej dopuszczalności skargi

kasacyjnej od wyroku Sądu drugiej instancji, który oddalił apelację od wyroku Sądu

I instancji, którym to orzeczeniem umorzono postępowanie wywołane odwołaniem

od decyzji z dnia 11 września 2007 r. i 29 października 2007 r. przyznającymi

ubezpieczonemu emeryturę oraz którym oddalono odwołania od decyzji z dnia

25 listopada 2009 r. i 30 grudnia 2009 r. przeliczającymi emeryturę wnioskodawcy.

W postępowaniu odwoławczym wnioskodawca nie kwestionował ustalonego prawa

do emerytury, a jedynie nie zgadzał się z wysokością ustalonego świadczenia,

domagając się uwzględnienia w podstawie wymiaru emerytury jego wynagrodzenia

z tytułu zatrudnienia za granicą w latach 1983-1984 i 1988-1990.

W myśl art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w

sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, w których wartość

przedmiotu zaskarżenia jest - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Jednakże w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o

wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia

społecznego. Sprawy te mają charakter majątkowy, przy czym tylko dla spraw

wymienionych w zdaniu drugim art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest

dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu. Wbrew twierdzeniom

skarżącego sprawa, w której wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną nie była

sprawą o przyznanie emerytury, gdyż organ rentowy przyznał mu już emeryturę.

Spór

dotyczył

odwoławczym

wyłącznie

wysokości

wnioskodawca

nie

tej

emerytury,

kwestionował

bo

samego

w

postępowaniu

prawa

do

tego

świadczenia, lecz jedynie ustaloną podstawę wymiaru emerytury. W apelacji od

wyroku Sądu I instancji jako przedmiot sporu podano żądanie uwzględnienia

wynagrodzenia na podstawie zaświadczenia z „M.” z dnia 8 czerwca 1993 r. za

okresy pracy za granicą w latach 1983-1984 oraz 1988-1990.

Sprawy, w których ubezpieczeni kwestionują różne elementy składowe

emerytury, np. podstawę wymiaru, staż ubezpieczeniowy, kwotę bazową czy

przeliczniki, zmierzając do zwiększenia tego świadczenia są sprawami o wysokość

emerytury, a nie o jej przyznanie. Jeżeli prawo do emerytury nie jest

kwestionowane w postępowaniu sądowym, w którym chodzi o wysokość tego

świadczenia, to o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu

zaskarżenia określona w art. 3982 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r., II UZ 40/10, LEX nr 786805; z dnia

11 kwietnia 2006 r., II UZ 1/06, niepublikowane). Jak wskazał Sąd Najwyższy w

postanowieniu z dnia 21 czerwca 2011 r., III UZ 12/11 (LEX nr 966827) już w

poprzednio obowiązującym stanie prawnym określający wówczas dopuszczalność

kasacji art. 3921 § 1 k.p.c., zawierający w zdaniu drugim regulację tożsamą z

cytowanym wyżej art. 3982 § 1 k.p.c., a w zdaniu pierwszym różniący się od niego

tylko wartością przedmiotu zaskarżenia, był wielokrotnie przedmiotem wykładni

Sądu Najwyższego. W postanowieniu z dnia 17 stycznia 2001 r., II UZ 145/00

(OSNP 2002 nr 19, poz. 474) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych, poza sprawami o przyznanie i wstrzymanie emerytury

lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, dopuszczalność

kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 k.p.c. w brzmieniu

nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji,

Dz. U. Nr 48, poz. 554). Analogiczne stanowisko Sąd Najwyższy zajął również w

postanowieniu z dnia 23 marca 2001 r., II UKN 706/00 (OSNP 2002 nr 24, poz.

609), wskazując tam, że na podstawie art. 3921 k.p.c. tylko w sprawach o

przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia

społecznego

kasacja

przysługuje

niezależnie

od

wartości

przedmiotu zaskarżenia, w pozostałych sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych kasacja nie przysługuje, jeżeli wartość ta, ustalona stosownie do art.

22 k.p.c., jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Z kolei w postanowieniu z dnia

25 maja 2001 r., II UZ 30/01 (OSNP 2003 nr 6, poz. 161) Sąd Najwyższy wyjaśnił,

że sprawa o podwyższenie (przeliczenie podstawy wymiaru) emerytury nie jest

sprawą o przyznanie lub wstrzymanie prawa do emerytury, w której kasacja

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 392 1 § 1 zdanie

drugie k.p.c.). Taki sam kierunek wykładni art. 3921 k.p.c. został zaprezentowany w

kolejnych orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. postanowienia: z dnia 13 marca

2001 r., II UZ 13/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 47, z dnia 13 marca 2001 r., II UZ

15/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 49, z dnia 28 listopada 2001 r., II UZ 80/01, OSNP

2003 nr 18, poz. 449, czy też z dnia 10 kwietnia 2002 r., II UZ 31/02, LEX nr

54791). Zachował on aktualność również w obecnym stanie prawnym, czego

przykładem może być postanowienie z dnia 6 listopada 2008 r., II UZ 48/08 (LEX nr

686064), zgodnie z którym jeśli przedmiotem sporu nie jest prawo do emerytury lub

renty, lecz jedynie jego wysokość, to dopuszczalność zaskarżenia wyroku Sądu

drugiej instancji uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia obliczonej w

oparciu o przepis art. 22 k.p.c. i stanowi ona różnicę między wysokością

świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, a wysokością świadczenia

żądanego przez ubezpieczonego w skali jednego roku (por. także postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 10 listopada 2010 r., II UZ 30/10, LEX nr 707896 oraz z

dnia 17 listopada 2010 r., II UZ 31/10, LEX nr 707897).

Podzielając w pełni zaprezentowane poglądy judykatury, Sąd Najwyższy

stwierdza zatem, że nie jest tak, że nawet w przypadku, w którym dojdzie do

zakwestionowania decyzji organu rentowego wydanej w następstwie rozpoznania

wniosku o emeryturę lub rentę (o prawo do któregoś z tych świadczeń), skarga

kasacyjna wniesiona od wyroku Sądu drugiej instancji będzie dopuszczalna

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 398 2 § 1 zdanie drugie k.p.c.).

O dopuszczalności skargi kasacyjnej, również w takich sprawach, musi bowiem

decydować rzeczywisty przedmiot sporu, a następnie przedmiot zaskarżenia,

określony w odwołaniu wszczynającym postępowanie sądowe, stosownie do treści

art. 468 § 2 pkt 1 i 3 k.p.c. Jeśli więc przedmiotem tym będzie tylko wysokość

emerytury lub renty (wysokość prawa do jednego z tych świadczeń) wynikająca z

uwzględnienia elementów mających wpływ na ową wysokość, to taką sprawę

należy traktować jako sprawę o prawa majątkowe w rozumieniu art. 398 2 § 1 zdanie

pierwsze k.p.c.

Skarżący wartość przedmiotu zaskarżenia skarżący określił na kwotę 3.600

zł, co oznacza, że jest ona niższa niż kwota warunkująca dopuszczalność skargi

kasacyjnej określona w art. 3982 § 1 k.p.c., dlatego skargę należało odrzucić na

podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3986 § 2 i art. 3982 § 1 k.p.c.