II UK 703/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 703/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku J. R. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. ‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 października 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adwokatowi Ł. K. , Kancelaria Adwokacka w W. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o podatek od towarów i usług w obowiązującej stawce, tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym - pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 marca 2105 r. Sąd Apelacyjny w (…), III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 listopada 2013 r. i oddalił odwołanie J.R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, I Oddział w W. z dnia 4 października 2012 r. w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do emerytury na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 887). Ustalił, że w dniu wejścia w życie tej ustawy ubezpieczony wykazał ogólny staż ubezpieczenia w wymiarze 23 lat, 2 miesięcy i 20 dni i wyłączył możliwość uzupełnienia stażu na podstawie art. 10a ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2013 r., stwierdzając, że zmiana stanu prawnego wymaga wydania nowej decyzji.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego - art. 10a ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu z dnia 1 stycznia 2013 r. przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że przepis ten nie ma zastosowania do emerytur przyznawanych na podstawie art. 184 ust. 1 tej ustawy.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na potrzebę wykładni „przepisów budzących wątpliwości i rozbieżności w praktyce sądowej, tj. art. 10a ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, mając na względzie wyroki Sądu Apelacyjnego w (…), sygn. akt III AUa (…), Sądu Apelacyjnego w (…), sygn. akt III AUa (…), Sądu Okręgowego w G., sygn. akt VIII U (…) i Sądu Okręgowego w W. sygn. akt XIV U (…), oraz na istotne zagadnienie prawne, czy przy ustalaniu prawa do emerytury, istnieje możliwość uwzględnienia okresu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy na zasadach określonych w art. 10a ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych do świadczeń przyznawanych na podstawie art. 184 tej ustawy?”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania albo gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., konieczne jest wykazanie, że określony przepis budzi poważne i dotychczas nierozstrzygnięte wątpliwości interpretacyjne lub że na jego podstawie wydawane są odmienne rozstrzygnięcia w tym samych lub bardzo podobnych okolicznościach faktycznych i prawnych.

Z kolei wskazanie na istnienie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga wywodu prawnego zbliżonego do takiego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.). Uzasadnienie wniosku w niniejszej sprawie nie spełnia tych wymagań. Jego argumentacja została osłabiona przez utożsamienie przyczyn kasacyjnych z zarzutami ujętymi w podstawie skargi, wyraźnie ograniczonej do naruszenia art. 10a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Przede wszystkim jednak uzasadnienie wniosku zawiera brak umożliwiający Sądowi Najwyższemu stwierdzenie rzeczywistej i istotnej rozbieżności w orzecznictwie sądowym, polegający na przytoczeniu tylko spraw i oznaczających je sygnatur, z pominięciem wskazania i opisu rozbieżności stanowisk co do rozumienia tego przepisu.W konsekwencji skarżący nie wykazał, że wskazane przez niego zagadnienie istnieje jako zagadnienie prawne i że na jego tle powstały rozbieżności w orzecznictwie, jak też nie dostarczył żadnych przekonywających argumentów uzasadniających odmienną ocenę prawną od przyjętej przez Sąd drugiej instancji.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z § 13 ust. 4 pkt 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r. poz. 461, ze zm.).