II UK 70/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 70/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku Ośrodek Szkolenia Kierowców "M." O. M. w Z.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.

z udziałem zainteresowanych: A. W., D. S., G. R.

o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lipca 2012 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 listopada 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

W sprawie o podleganie ubezpieczeniu społecznemu wyrokiem z dnia 14

marca 2011 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok z dnia 14 marca 2011 r. Sądu

Okręgowego w Z. w pkt II i III i oddalił odwołanie wnioskodawcy O. M. - Ośrodek

Szkolenia Kierowców „M.” w Z.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił: 1) naruszenie prawa

materialnego, tj. art. 65 § 2 w związku z art. 353 1 k.c.; art. 627 k.c.; art. 750 k.c.; 2)

naruszenie prawa procesowego, a to art. 233 k.p.c.

Wskazując

na

zaskarżonego wyroku.

przytoczone

zarzuty

skarżący

wniósł

o

uchylenie

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniony został potrzebą

wykładni przepisów prawnych budzących istotne wątpliwości, a mianowicie art. 627

k.c. w zakresie „czy rezultat ma być tylko materialny i ucieleśniony, czy także

rezultatem umowy o dzieło ma być ‘twór’ niematerialny i nieucieleśniony w rzeczy”.

W ocenie skarżącego, „wymóg samoistności rezultatu nie wymaga, aby rezultat

istniał w postaci ucieleśnionej, bowiem przy takim założeniu należy odmówić cech

dzieła umowie na przykład o takie czynności, których samoistność rezultatu

przejawia się w pozostawieniu śladu uchwyconego za pomocą zmysłów (wzrok,

słuch)”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przepis art. 3984 § 2 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania stanowił odrębny element pisma niezależny od

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398 4 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia

skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c.

powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym

skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na

uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie

uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek.

Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne

wątpliwości (ze wskazaniem, na czym te poważne wątpliwości polegają), nie

doczekał się wykładni, bądź że jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w

orzecznictwie

sądów,

które

należy

przytoczyć

(por.

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz.

151 i z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepublikowane). W myśl

utrwalonego orzecznictwa, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie

występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził

swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności

uzasadniające zmianę tego poglądu. Ponadto rozstrzygnięcie zagadnienia

prawnego lub wątpliwości interpretacyjnych nie może się sprowadzać do

odpowiedzi na zarzuty skarżącego skierowane pod adresem zaskarżonego

orzeczenia ani też do odpowiedzi na wątpliwości skarżącego, które można wyjaśnić

za pomocą obowiązujących reguł wykładni bądź w drodze prostego zastosowania

przepisów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego dnia 16 stycznia 2003 r., I

PK 230/02, OSNP-wkładka 2003 nr 13, poz. 5).

Wbrew wywodom skarżącego, formułowana przez skarżącego wątpliwość

została już rozważona i wyjaśniona w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np.

wyrok z dnia 18 kwietnia 2012 r., II UK 187/11, niepublikowany) W wyroku tym

wskazano, że umowa o dzieło to umowa o pewien określony rezultat pracy i

umiejętności ludzkich (art. 627 k.c.). W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest

zatem, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do

konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu. Przyjmuje się przy tym, że

rezultat, o który umawiają się strony, musi być z góry określony, mieć samoistny byt

oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera

postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej

(naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Tego rodzaju postacie dzieła są

rezultatami materialnymi umowy zawartej między stronami. Poza rezultatami

materialnymi istnieją także rezultaty niematerialne, które mogą, ale nie muszą, być

ucieleśnione

w

jakimkolwiek

przedmiocie

materialnym

(rzeczy).

Pomijając

wątpliwości odnośnie do uznawania za dzieło rezultatów niematerialnych

nieucieleśnionych w rzeczy (por. np. K. Zagrobelny (w:) E. Gniewek, Komentarz,

2006, s. 1039; A. Brzozowski (w:) System prawa prywatnego, t. 7, 2004, s. 329332; J. Szczerski (w:) Komentarz, t. II, 1972, s. 1371), wskazać należy, że takim

rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy nie może być czynność, a jedynie wynik tej

czynności. Dzieło musi bowiem istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie

tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego

rezultatu (por. A. Brzozowski (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. II, 2005, s. 351352). Wykonanie określonej czynności (szeregu powtarzających się czynności), bez

względu na to, jaki rezultat czynność ta przyniesie, jest natomiast cechą

charakterystyczną tak dla umów zlecenia (gdy chodzi o czynności prawne – art.

734 § 1 k.c.), jak i dla umów o świadczenie usług nieuregulowanych innymi

przepisami (gdy chodzi o czynności faktyczne – art. 750 k.c.). W odróżnieniu od

umowy o dzieło, przyjmujący zamówienie w umowie zlecenia (umowie o

świadczenie usług) nie bierze więc na siebie ryzyka pomyślnego wyniku spełnianej

czynności. Jego odpowiedzialność za właściwe wykonanie umowy oparta jest na

zasadzie starannego działania (art. 355 § 1 k.c.), podczas gdy odpowiedzialność

strony

przyjmującej

zamówienie

w

umowie

o

dzieło

niewątpliwie

jest

odpowiedzialnością za rezultat.

Wywody skarżącego wskazują, że chodzi mu w istocie o zajęcie przez Sąd

Najwyższy stanowiska co do zarzutów postawionych w kasacyjnej podstawie

naruszenia prawa materialnego. Taka okoliczność nie stanowi jednak przesłanki

przyjęcia skargi do rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.