II UK 62/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 62/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania P. – Z.S. i A. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lipca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 października 2005 r. Sąd Apelacyjny w G. oddalił

apelację P.

od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. z dnia 27 kwietnia 2004 r., którym oddalone zostało odwołanie A.

W. i Z. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 1

października 2002 r. stwierdzającej, że A. W. nie podlega od dnia 1 grudnia 2001 r.

ubezpieczeniom społecznym jako pracownik zatrudniony przez Z. S. prowadzącą

działalność gospodarczą – P. w G.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu drugiej instancji Z. S. zarzuciła

naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 k.c.

w związku z art. 300 k.p. oraz błędną wykładnię art. 22 k.p., a nadto naruszenie

przepisów postępowania w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez

naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca podała, że wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego i

procesowego są oczywiste.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno

nawiązywać do przesłanek przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi

nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Spełnienie wymagania z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek.

Braki

skargi

kasacyjnej

w

zakresie

wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków

formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania

do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku

o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego uzasadnienie ma taką samą wagę i

znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi kasacyjnej, to podlega badaniu

według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria pozostałe.

Skarga

kasacyjna

Z.S.

nie

zawiera

odpowiadającego

ustawowym

wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, albowiem nie

odnosi się do żadnej z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Przepis ten –

czego skarżący wydają się nie dostrzegać – nie zawiera odpowiednika

obowiązującego przy instytucji kasacji art. 393 § 2 k.p.c., który za okoliczność

uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania uznawał oczywistość naruszenia

prawa przez zaskarżone orzeczenie. Powołanie się na jakiekolwiek inne, niż

określone w art. 3989 § 1 k.p.c., przesłanki uzasadniające – w ocenie strony

skarżącej – przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia obowiązku

określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., gdyż argumentacja uzasadniająca wniosek

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna nawiązywać do szczegółowo

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2005 r., II PK 201/05, OSNP z 2006 r., nr 7-8,

poz. 115 oraz z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, Biuletyn SN nr 12, poz.

9). Brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a także brak

odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art. 398 4 §

1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi odrzucenie skargi

kasacyjnej (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III

CZ 61/05, OSNC z 2006 r., z. 4, poz. 75).

Z powyższych względów postanowiono jak w sentencji na podstawie art.

3986 § 3 k.p.c.