II UK 560/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 560/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku A. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.‎z udziałem zainteresowanego E. […] w X.‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 18 grudnia 2018 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we […]‎z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony A. P., oponując objęcie go – przez zastosowanie art. 9 ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm.) – ubezpieczeniem emerytalnym, rentowym i wypadkowym jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, domagał się ustalenia, że od dnia 1 maja 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wyłącznym tytułem jego ubezpieczenia społecznego było wykonywanie umowy o pracę w spółce E. […].Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r. Sąd Apelacyjny we […], III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu apelacji ubezpieczonego i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział we W. od wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 21 października 2016 r., oddalił apelację ubezpieczonego, a uwzględniając apelację organu rentowego, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił odwołanie.

Ustalił, że w spornym okresie podstawa wymiaru składek z tytułu stosunku pracy była w skali miesiąca niższa od określonej w art. 18 ust. 4 pkt 5a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. od minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie odrębnych przepisów.W skardze kasacyjnej, opartej na podstawie naruszenia art. 235 § 1, 365 § 1 oraz 47714 § 1 k.p.c. w związku z art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ubezpieczony wniósł o przyjęcie jej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej ze względu na „występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne oraz rangę naruszeń prawa procesowego, którymi dotknięty jest zaskarżony wyrok oraz ich oczywisty wpływ na wynik rozstrzygnięcia” w związku z naruszeniem przez Sąd drugiej instancji zasady bezpośredniości.

Powołał się także na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które opisał jako „1. Zakres związania sądu orzekającego o podleganiu obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytuły umowy o pracę prawomocnymi wyrokami innych sądów powszechnych dotyczących tegoż stosunku pracy. Rodzi się przy okazji potrzeba wykładni, czy w sytuacji, gdy pracownik świadczy pracę w wymiarze pełnego etatu, i jest to stwierdzone w sentencji prawomocnego wyroku, a odrębne przepisy regulują minimalne wynagrodzenie za pracę, sąd orzekający może ustalić, że minimalne wynagrodzenie za pracę nie zostało przez pracownika osiągnięte;

2. Zagadnienie, czy zawinione przez pracodawcę opóźnienie w płatności wynagrodzenia może pozbawić ubezpieczonego prawa do ubezpieczenia społecznego z tytułu stosunku pracy;

3. Kwestia, czy dopuszczenie w postanowieniu dowodowym na rozprawie dowodu, oznaczając go jako ,część protokołu kontroli ZUS, pozwala na dokładne oznaczenie zakresu dopuszczanego dowodu;

4. Ponadto wymaga rozstrzygnięcia, czy zmiana decyzji o objęciu obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi jedynie w stosunku do podstawy objęcia tym ubezpieczeniem jest nierozpoznaniem przez Sąd istoty sprawy”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Co do każdej z tych przyczyn wnoszący skargę kasacyjną ma przedstawić uzasadnione argumenty, przy czym uzasadnienie wniosku oparte na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga wywodu prawnego zbliżonego przynajmniej do przyjętego przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.). Konieczne jest więc przede wszystkim wskazanie przepisu prawa, a następnie wytoczenie argumentów na istnienie na tle jego stosowania poważnych i dotychczas nierozstrzygniętych wątpliwości interpretacyjnych oraz wykazanie, że rozstrzygnięcie powinno przyczynić się do rozwoju prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2016 r., II PK 340/15, niepublikowane, z dnia 15 września 2015 r., III SK 4/15, niepublikowane i z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, niepubl.).Skarżący nie sformułował tak zdefiniowanego zagadnienia prawnego.

Postawione przez niego pytania nie zostały odniesione do jakichkolwiek przepisów prawa, co nie tylko nie dostarcza argumentów umożliwiających Sądowi Najwyższemu stwierdzenie istnienia zagadnień prawnych, lecz także nie czyni oczywiście uzasadnionymi wątpliwości skarżącego powstałych in casu.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).