II UK 479/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 479/03

POSTANOWIENIE

Dnia 4 maja 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku W. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 maja 2004 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 sierpnia 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie W. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do

pracy w związku z wypadkiem przy pracy, wyrokiem z 21 sierpnia 2003 r. oddalił

apelację wnioskodawcy.

W kasacji wnioskodawca zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego, to jest art. 6 k.c. poprzez niezasadne przerzucenie ciężaru dowodu

na ubezpieczonego w zakresie udowodnienia związku pomiędzy wypadkiem przy

pracy a schorzeniem ujawnionym u ubezpieczonego, w sytuacji, gdy ciężar dowodu

w tym zakresie spoczywał na Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto

skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest art. 233 § 1 k.p.c., art.

286 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c., polegające na zaniechaniu wszechstronnego

rozważenia ujawnionego materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach

faktycznych. W związku z tymi zarzutami wnioskodawca wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku i uwzględnienie w całości złożonego przez siebie odwołania

oraz zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm

przewidzianych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Wniosek o rozpoznanie

kasacji jej Autor uzasadnił tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący

wskazał to, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo. Nie wskazał on

jednak, jakie przepisy prawa zostały oczywiście naruszone.

Oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia

tylko wówczas, gdy jest widoczne na pierwszy rzut oka, bez potrzeby zagłębiania

się w sprawę (uchwała Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP

72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92), gdy jest to widoczna bez pogłębionej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lutego

2001 r., I PKN 15/01, OSNAP 2002, nr 20, poz. 494), gdy jest z góry widoczne dla

każdego prawnika bez potrzeby głębszej analizy prawniczej (orzeczenie z 8

czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935, poz. 15), gdy jest zupełnie pewne i nie

może ulegać żadnej wątpliwości (orzeczenie z 25 września 1934 r., C II 1532, Zb.

Urz. 1935, poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i

niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (orzeczenie z 30 stycznia 1963

r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 r., z. 11, poz. 286).

Nie można w szczególności przyjąć, że tak rozumiane naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok dotyczyło art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny, z uwagi na

wątpliwości co do ustaleń sądu pierwszej instancji, przeprowadził uzupełniające

postępowanie dowodowe, w tym powołał nowego biegłego, i na tej podstawie

wyprowadził wnioski, które nie mogą być uznane za wychodzące poza granice

swobodnej oceny dowodów. Z tego też względu nie można przyjąć, że Sąd

Apelacyjny przerzucił na wnioskodawcę ciężar dowodu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.