II UK 457/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 457/03

POSTANOWIENIE

Dnia 4 maja 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Kijowski

w sprawie z wniosku Z. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu choroby zawodowej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 maja 2004 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 września 2003 r.,

1) odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania;

2) oddala wniosek o zasądzenie kosztów nie opłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 19

września 2003 r. oddalił apelację Z. N. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 22 stycznia 2002 r., w sprawie o rentę z

tytułu choroby zawodowej. Sąd Apelacyjny uznał, że wnioskodawca nie jest

niezdolny do pracy z powodu choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu.

W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego pełnomocnik wnioskodawcy

zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 18 ustawy z

dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych,

naruszenie

przepisów

postępowania

przez

niezastosowanie

dyspozycji art. 241 kpc oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 kpc. W

oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w B. z dnia 22 stycznia 2003 r. i przekazanie mu sprawy do

ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik skarżącego wskazał, ze w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, a mianowicie czy w przypadku przyjęcia, iż ciężar

udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenia

spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne i w przypadku

wykazania przez pracownika, któremu przysługiwałaby ( zgodnie z art. 18 ustawy

wypadkowej ) renta z tytułu choroby zawodowej istnienia elementów wpływających

na

powstanie

prawdopodobieństwie

choroby zawodowej, przy oczywistym

szkodliwego działania środowiska pracy na zdrowie pracownika, na nim spoczywa

ciężar dowodu. Drugim zagadnieniem jest - zdaniem pełnomocnika - kwestia, czy w

przypadku

przedstawienia

przez

wnioskodawcę

na

poparcie

okoliczności

przysługiwania mu renty z tytułu choroby zawodowej orzeczenia w sprawie choroby

zawodowej wystawionego przez lekarza-specjalistę medycyny kolejowej, uznać

można takie orzeczenie za niewystarczające w świetle art. 232 kpc oraz czy przy

oczywistej sprzeczności przedstawionego przez wnioskodawcę orzeczenia w

sprawie choroby zawodowej z orzeczeniem przedstawionym przez biegłego Sąd

może samodzielnie rozstrzygać kwestie, które z orzeczeń jest właściwe, czy też w

celu wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, mając na uwadze

zgłaszane przez wnioskodawcę uwagi dotyczące niedokładności i pobieżności

orzeczenia biegłego, powinien, mając na uwadze dyspozycję art. 286 kpc, żądać od

biegłego dodatkowych wyjaśnień lub skorzystać z opinii innego biegłego tej samej

specjalności.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Przepis art. 393 § 1 KPC wymienia przesłanki upoważniające Sąd

Najwyższy do orzeczenia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. Zgodnie z

jego treścią, Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli

w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie albo gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna ( § 1),

chyba że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo zachodzi

nieważność postępowania ( § 2). Zakresy tych przesłanek mogą się krzyżować,

mogą też występować kumulatywnie, jednak każda z nich samodzielnie wystarcza

do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne,

mające

doniosłość dla

rozwoju

prawa

lub precedensowe

znaczenie

dla

rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, nie istnieje również potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Zagadnienia prawnego nie stanowi bowiem

prawidłowość

ustosunkowania

się

do

konkretnego

wniosku

dowodowego.

Uwzględnienie lub oddalenie wniosku dowodowego uzależnione jest od potrzeby

procesowej w każdym konkretnym przypadku i nie jest to kwestia, która

wymagałaby rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Podobnie takim zagadnieniem

nie jest kwestia oceny, na której ze stron procesowych spoczywa ciężar

udowodnienia faktów.

W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności, których uwzględnienie

z urzędu uzasadniałoby zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku. Inaczej

mówiąc, zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa, ani też nie

zachodzi nieważność postępowania.

Z podanych wyżej względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1 w

związku z art. 393 KPC orzekł jak w sentencji.