II UK 383/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 383/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z wniosku K.Z.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 23 sierpnia 2018 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.‎z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt III AUa …/16, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od wnioskodawcy na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. Sąd Apelacyjny we W. oddalił apelację K.Z. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 22 sierpnia 2016 r., w którym oddalono jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.Przedmiotem postepowania było prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Sporny pozostawał okres pracy w „Społem” w G. (4 lata pracy) i PGR G. (18 lat pracy). Sąd odwoławczy przyjął, że żadna z wykonywanych przez wnioskodawcę prac w PGR w G. nie mieściła się w wykazie prac w szczególnych warunkach.

Wprawdzie ubezpieczony świadczył pracę w suszarni, jednak nie wykazał w trakcie postępowania, że była ona wykonywana w temperaturze ponad 350 C. Co do pracy palacza, to Sąd wskazał, że czynności te były wykonywane jedynie w zastępstwie. Odnosząc się do zatrudnienia w „Społem” w G., Sąd zauważył, że okres ten samoistnie nie wystarczy do zebrania 15 lat pracy w szczególnych warunkach.Skargę kasacyjną wywiódł ubezpieczony. Uznał, że doszło do naruszenia art. 32 ust. 2 i ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze przez przyjęcie, że wnioskodawca w spornych okresach nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach.

W ocenie skarżącego, uchybiono też art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. przez przyjęcie ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego bez jakichkolwiek rozważań, co skutkowało, że zarzuty apelacyjne nie zostały rozpoznanie.W ocenie wnioskodawcy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może zostać przyjęta do rozpoznania. Staje się to jasne, jeśli weźmie się pod uwagę, że wnioskodawca nie powołał się na przesłanki z art. 3989 § 1 k.p.c. Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenie faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Przypomnienie tych reguł było potrzebne aby wyjaśnić, że podstawa skargi kasacyjnej odwołująca się do art. 233 § 1 i § 2 k.p.c. nie może zostać uznana za oczywiście uzasadnioną w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd drugiej instancji odniósł się do zarzutów apelacyjnych, nie mogło zatem dojść do uchybienia art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. Sąd Apelacyjny ponownie ocenił materiał dowodowy, czemu wyraz dał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Spełniono zatem dyspozycję art. 382 k.p.c. Nie ma również podstaw do twierdzenia, że apelacja nie został rozpoznania w zgłoszonych granicach. W świetle ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny uznał z miarodajne, nie ma także podstaw sądzić, że doszło do oczywistego naruszenia przepisów prawa materialnego.Kierując się powyższymi wskazaniami, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w zgodzie zasadą z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c.