II UK 381/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 381/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku J. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.

z udziałem zainteresowanego : "B." Sp. z o.o. w W.

o przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych

składek na ubezpieczenie społeczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12

sierpnia 2010 r.,

1. odrzuca skargę kasacyjną;

2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego

kwotę 1.350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawcy J. K. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O. z dnia 30 grudnia 2009 r., którym oddalono odwołanie

wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. z dnia

13 sierpnia 2008 r., uznającej jego odpowiedzialność za zobowiązania „B.” Spółki z

o.o. z siedzibą w W. z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych powstałych, w czasie gdy był on prezesem zarządu spółki.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, pełnomocnik wnioskodawcy,

zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), polegające na

przyjęciu że wnioskodawca nie wskazał majątku spółki, z którego można prowadzić

egzekucję, a nadto sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w

sprawie materiału przez przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności

uwalniających go od odpowiedzialności, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego

wyroku jak i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie

sprawy Sądowi orzekającemu do ponownego rozpoznania.

Wykonując wezwanie Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. do uzupełnienia

braków formalnych skargi kasacyjnej, pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o

przyjęcie skargi kasacyjnej gdyż „nastąpiło istotne naruszenie przepisów prawa

materialnego - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

podatkowa przez przyjęcie, że powód nie wskazał majątku „B.” Spółki z o.o. z

siedzibą w W. z którego można prowadzić egzekucję podczas kiedy zostały

wskazane nieruchomości, których właścicielem jest Spółka”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu rentowego wniósł o

odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie w razie

nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi kasacyjnej wraz z orzeczeniem

o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. – przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżność

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowi niezbędny,

należący do konstrukcyjnej istoty, element skargi kasacyjnej. Określenie tego

wymagania skargi w osobnym przepisie (art. 3984 § 2 k.p.c.) wiąże się z ustawowo

określonymi konsekwencjami wniesienia skargi bez wniosku o przyjęcie skargi i

jego uzasadnienia. W tym wypadku inaczej niż w odniesieniu do innych wymagań,

których brak powoduje od razu odrzucenie skargi (por. art. 398 6 § 2 k.p.c.) – skarga

kasacyjna niespełniająca wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. może być uzupełniona w

procedurze określonej w art. 3986 § 1 k.p.c. Skarga kasacyjna wnioskodawcy

niespełniała wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. i w związku z tym podlegała trybowi

jej uzupełnienia. Na skutek postanowienia Sądu Apelacyjnego w tym przedmiocie z

dnia z dnia 16 listopada 2010 r. sąd drugiej instancji wezwał pełnomocnika

wnioskodawcy do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi. Na skutek

powyższego wezwania pełnomocnik wnioskodawcy złożył w dniu 1 grudnia 2010 r.

pismo, w którym sformułował wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

uzasadniony tym, że zostało naruszone prawo materialne, a mianowicie art. 116 §

1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa.

W ocenie Sądu Najwyższego, powyższe uzupełnienie skargi nie usunęło jej

braku, gdyż zawiera ono co prawda wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, ale

nie zawiera wymaganego a niezbędnego uzasadnienia tego wniosku. W

przytoczonym uzasadnieniu nie odwołano się bowiem do żadnej z przesłanek

przedsądu, a orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że argumentacja

uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi

nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek tzw. przedsądu,

oraz zawierać profesjonalny wywód prawny ze wskazaniem, które z nich występują

w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (por.

postanowienie z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 81/07, niepublikowane). Według

utrwalonego orzecznictwa nie spełnia wymogów z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

ponowne przytoczenie przepisów, powołanych w podstawach skargi, bez

wyjaśnienia, na czym polegają związane z ich wykładnią poważne wątpliwości,

bądź jaki powstały na ich tle problem prawny wymaga zaangażowania Sądu

Najwyższego (por. postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r., II UK 244/07,

niepublikowane), czy też ograniczenie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania do lapidarnego stwierdzenia, że zaskarżony

wyrok narusza w sposób oczywisty wskazane w skardze przepisy prawa

procesowego i materialnego (por. postanowienia z dnia 15 lutego 2007 r., V CSK

485/06 niepublikowane, z dnia 8 lipca 2008 r., II UZ 22/08, niepublikowane).

Ponieważ odrzuceniu podlega skarga kasacyjna, której brak uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania został zrealizowany tylko pozornie (por.

postanowienie z dnia 24 września 2010 r., I PK 98/10, niepublikowane), Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji, w myśl art. 3986 § 3 k.p.c.

O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe

wynagrodzenie pełnomocnika określone w § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (...) – Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.