II UK 38/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 38/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku L. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.

o emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 maja 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 13 października 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 października 2010 r., Sąd Apelacyjny, w sprawie z

wniosku L. K., o emeryturę, oddalił apelację strony pozwanej – Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 17 lutego 2010 r., którym zmieniono

decyzję organu rentowego z dnia 13 sierpnia 2009 r. i ustalono wnioskodawcy

prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach

począwszy od dnia 8 sierpnia 2009 r. zgodnie z art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 3

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub

szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną, w części dotyczącej ustalenia

daty nabycia prawa do świadczenia emerytalnego, pełnomocnik organu rentowego,

zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 100 ust. 1 w związku z art. 184

ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż na dzień ustalenia

prawa do świadczenia – emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych

warunkach, tj. od dnia 8 sierpnia 2009 r., wnioskodawca spełniał wszystkie warunki

do jego nabycia i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku jak i poprzedzającego

go wyroku Sądu Okręgowego w części dotyczącej ustalenia daty nabycia prawa do

emerytury i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie, iż wnioskodawca

nabył prawo do emerytury od dnia 29 sierpnia 2009 r., ewentualnie uchylenie

wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonego części i przekazanie sprawy temu

Sądowi do ponownego rozpoznania, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazano na

potrzebę wykładni przepisów prawnych wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej,

oraz na oczywistą zasadność skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Biorąc pod uwagę istotę zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie,

należy stwierdzić, że skarga jest przedmiotowo niedopuszczalna i jako taka

podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., w sprawach z zakresu prawa

pracy i ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w

sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący organ rentowy ostatecznie nie

kwestionował zasadności przyznania wnioskodawcy prawa do wcześniejszej

emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach (art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS oraz § 4 ust. 1 pkt 3

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub

szczególnym charakterze), kwestionując jedynie datę przyznania dochodzonego

świadczenia - od dnia 8 sierpnia 2009 r., a więc w istocie jej wysokość. Trafnie –

biorąc pod uwagę okoliczności sprawy - organ rentowy zauważa, iż ostatnia

przesłanka nabycia prawa do wcześniejszej emerytury – rozwiązanie stosunku

pracy – została spełniona przez wnioskodawcę w dniu 28 sierpnia 2009 r., a tym

samym prawo do emerytury wnioskodawca nabył dopiero z dniem następującym po

tym dniu czyli 29 sierpnia 2009 r. Gdy więc w sprawie nie jest sporna kwestia

przyznania prawa do świadczenia, a w istocie jego wysokość (wartość świadczenia

za niespełna jeden miesiąc), która niewątpliwie nie przekroczy kwoty dziesięciu

tysięcy złotych, wymaganej przepisem w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga jest

przedmiotowo niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji, w

oparciu o art. 3986 § 3 k.p.c.