II UK 351/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 351/07

POSTANOWIENIE

Dnia 2 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku J. K.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

o wysokość emerytury wojskowej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 2 kwietnia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6

marca 2007 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oddalił apelację J. K. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy z

dnia 20 lipca 2006 r., którym oddalone zostało odwołanie ubezpieczonego od

decyzji organu rentowego z dnia 8 czerwca 2002 r. oraz od decyzji z dnia

czerwca 2002 r.

Skarga

kasacyjna

oparta

został

na

podstawie

naruszenia

prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz członków ich rodzin (Dz.U. z

1994 r. Nr 10, poz. 36) wskutek uznania, że wyrażenie: „na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym" należy rozumieć „zgodnie z wyznaczeniem na podstawie

rozkazu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji", w oderwaniu od pojęcia

normatywnego „objęcia stanowiska służbowego" stwierdzonego w rozkazie

dowódcy jednostki wojskowej jako dzień przystąpienia żołnierza zawodowego do

wykonywania obowiązków służbowych, na które żołnierz został wyznaczony

decyzją uprawnionego organu, co doprowadziło do niezastosowania art. 7 ust. 2

ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 1992 r., Nr 5, poz. 18 ze zm.) w związku z

§ 5 pkt 2 zarządzenia nr 10/MON z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie wykonania

niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. Rozk. MON, poz. 7 ze

zm.) oraz w związku z § 45 i 59 rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia

19 grudnia 1996r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z

1997 r. nr 7, poz. 38 ze zm.) a także art. 36 ustawy o uposażeniu żołnierzy.

Ponadto w skardze wskazano naruszenie przepisów postępowania - art. 379

pkt 1 k.p.c. w związku z art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., art. 477 10 § 1 k.p.c., art. 321 § 1

k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 147 zdanie pierwsze

k.p.a., art. 149 § 3 k.p.a. w oraz w związku z art. 11 ustawy z dnia 10 grudnia 1993

r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz członków ich rodzin (Dz.

U. Nr 10, poz. 36), art. 382 k.p.c., art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie skargi kasacyjnej wskazano

występowanie w sprawie kilku istotnych zagadnień prawnych, pozostających ze

sobą w bardzo ścisłym związku: - czy teza wyroku NSA rażąco niezgodna z

obowiązującym prawem jest objęta powagą rzeczy osądzonej, czy jedynie

ustalenie, że kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem (art. 171 Prawa o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi), - czy wyrok NSA zwalnia Sąd

Ubezpieczeń Społecznych z obowiązku samodzielnego ustalania indywidualnej

normy prawnej do zastosowania, a także, zwalnia z oceny, którą z dwóch lub więcej

decyzji uposażeniowych znajdujących się jednocześnie w obrocie prawnym, należy

uwzględnić w podstawie wymiaru emerytury i według jakich kryteriów, - czy

wojskowe biuro emerytalne jest uprawnione do samodzielnego rozstrzygania

skutków prawnych nie objęcia stanowiska służbowego określonego w decyzji

personalnej właściwego organu wojskowego oraz oczywistość naruszenia prawa

poprzez rażące naruszenie art. 47710 § 1 k.p.c.) - tj. wadliwe ustalenie treści

odwołania poprzez przyjęcie, że zaskarżona została także decyzja waloryzacyjna z

6 czerwca 2002 r. oraz art. 321 § 1 k.p.c., przez wyrokowanie odnośnie tej nie

zaskarżonej decyzji, a także w zakresie bliżej nie określonej decyzji o przyznaniu

emerytury, mimo że żadna z nich nie była objęta odwołaniem, co w sposób istotny

wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c. podlega

dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.398 9 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy skarga jest

oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi jawić się jako rażące i od

razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej analizy naruszenie prawa

wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem

lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie

występuje nieważność postępowania (art. 39813 § 1 k.p.c.). Tę ostatnią okoliczność

Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może ją także podnieść

strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając skargę Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania przesłanek

pozwalających na przyjęcie jej do rozpoznania. W szczególności nie formułuje ona

w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy,

nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani

wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania. W sprawie nie

występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralne. W skardze

nie wykazano, że oczywistość naruszenia przez zaskarżone orzeczenie prawa, jawi

się jako rażąca od razu, dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa

przez zaskarżone orzeczeniem skarżący obowiązany jest wykazać kwalifikowaną

postać tego naruszenia, polegającą na jego oczywistości widocznej prima facie

przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003r. V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49).

W sprawie nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, skoro zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z

dnia 12 lipca 2005 r., (II UZP 5/05, OSNP 2006/1-2/19) zostało przesądzone, że

powierzenie przez dowódcę jednostki, w której żołnierz zawodowy stale pełni

służbę, czasowego pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym, niż to,

na które żołnierz został wyznaczony decyzją właściwego organu wojskowego, nie

stanowi prawnego tytułu do pobierania uposażenia zasadniczego, przypisanego do

tego stanowiska służbowego (...)”. Mając na uwadze treść art. 5 ustawy z dnia 10

grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin

(Dz.U. z 1994r. Nr 10, poz. 36), który za podstawę wymiaru emerytury lub renty

wskazuje uposażenie należne żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym – zgodzić się trzeba z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu

Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie - „że ostatnio

zajmowanym przez wnioskodawcę stanowiskiem przed zwolnieniem z zawodowej

służby wojskowej – było stanowisko Starszego Oficera Wydziału Planowania i

Analiz Ochrony, na które został wnioskodawca wyznaczony rozkazem z dnia 17

września 1998 r. – co oznacza, że uposażenie właściwe dla tego stanowiska winno

stanowić podstawę wymiaru jego emerytury” – i uznać go za właściwy i zgodny z

prawem.

Wskazane istotne zagadnienia prawne w istocie należy uznać za pozorne w

sytuacji, gdy ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji są

prawidłowe, ponadto naruszenie przepisów postępowanie w szczególności art. 199

§ 1 pkt 1 k.p.c., art. 379 pkt 1 k.p.c., art. 382 k.p.c. w związku z art. 378 § 1 k.p.c. i

art. 47710 § 1 k.p.c. podniesione w skardze nie zostały należycie umotywowane.

Zarzuty w tym przedmiocie dotyczą w istocie własnej wersji stanu faktycznego i są

jedynie polemiką z ustaleniami Sądów obu instancji. Ponadto skarga ta nie

wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji

prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. W tym kontekście należy

ocenić wskazane w skardze zagadnienia prawne. Mając na uwadze, że

postępowanie przed organem rentowym toczy się według reguł kodeksu

postępowania administracyjnego (z uwzględnieniem uregulowań odrębnych), a

postępowanie

odwoławcze

regulowane

przepisami

kodeksu

postępowania

cywilnego ograniczone jest do badana legalności i zasadności konkretnej decyzji

wydanej przez organ rentowy, stwierdzić należy, że nie ma żadnych podstaw, aby

wyroki sądów administracyjnych, których przedmiotem była ocena

zgodności z

prawem decyzji organu rentowego w tej sprawie nie były przez sądy orzekające w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych uwzględnione na takiej samej

zasadzie, jak wyroki wydawane w innych sprawach cywilnych.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.