II UK 324/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 324/10

POSTANOWIENIE

Dnia 5 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku C. C.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w W.

o wysokość świadczenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 stycznia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z

dnia 3 grudnia 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz pozwanego kwotę 120

zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawcy C. C. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 6 lipca 2009 r., którym oddalono odwołanie od decyzji

Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 5 stycznia 2009 r., odmawiającej

uwzględnienia wniosku z dnia 18 grudnia 2008 r. o ponowne ustalenie wysokości

świadczenia emerytalnego wypłacanego po dniu 1 stycznia 1999 r., oraz

wypłacenia z odsetkami kwot wynikających z różnicy między świadczeniami w

wysokości żądanej, a ustalonej decyzjami waloryzacyjnymi, oraz stwierdzenia

nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po 1 stycznia 1999 r.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy

zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie art. 6, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (jednolity tekst:

Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 1

stycznia 1999 r., art. 159 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr

153, poz. 1227 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 1999 r.,

naruszenie ogólnych zasad prawa – zasady retroakcji – art. 3 k.c., konstytucyjnej

zasady poszanowania praw nabytych i wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji

Rzeczpospolitej Polskiej zasady równości wobec prawa, oraz naruszenie przepisów

postępowania – art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., wniósł o zmianę

zaskarżonego

wyroku

poprzez

zasądzenie

na

rzecz

wnioskodawcy

zwaloryzowanych należności emerytalnych w wysokości obliczonej na podstawie

przepisów obowiązujących w dniu nabycia uprawnienia emerytalnego wraz z

odsetkami od dnia 1 stycznia 1999 r., ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i orzeczenie co do istoty, oraz orzeczenie o kosztach

postępowania.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazano na zagadnienie prawne „czy przepisy art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia

1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w

brzmieniu nadanym przez art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o

emeryturach i rentach z FUS mają zastosowanie do osób, które uzyskały prawo do

świadczenia emerytalno – rentowego przed dniem 1 stycznia 1999 r.”

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik pozwanego organu rentowego wniósł

o oddalenie skargi kasacyjnej z zasądzeniem kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia została rozstrzygnięta w wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r., K 4/99 (OTK 1999 nr 7, poz.

65). W powołanym orzeczeniu Trybunał stwierdził, że art. 159 pkt 1 ustawy o

emeryturach i rentach z FUS, zrównujący w art. 6 ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych zasady waloryzacji świadczeń wojskowych z

zasadami waloryzacji przewidzianymi w przepisach ustawy o emeryturach i

rentach, nie narusza wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony praw

nabytych. Wskazane orzeczenie jednoznacznie odnosi się przede wszystkim do

osób, którym przed dniem 1 stycznia 1999 r. przysługiwało prawo podmiotowe do

świadczenia z zaopatrzenia wojskowego nabyte albo na podstawie indywidualnego

aktu organu władzy, albo wprost na podstawie ustawy. W uzasadnieniu wyroku

Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że poprzez zmianę metody waloryzacji

przysługujących świadczeń (ich podwyższania) nie doszło do pozbawienia prawa

do świadczeń ani ich waloryzacji, natomiast naruszenie oczekiwań określonej grupy

świadczeniobiorców co do przewidywanego poziomu przyszłych świadczeń nie

stanowi samo przez się naruszenia prawa do waloryzacji, a w konsekwencji niezgodnego z ustawą zasadniczą arbitralnego ograniczenia zasady ochrony praw

nabytych. Nie budzi wątpliwości, że ustawa o emeryturach i rentach nie

zmodyfikowała sposobu waloryzacji wojskowych świadczeń emerytalno-rentowych

z mocą wsteczną, ale na przyszłość, a sam mechanizm (metoda) podwyższania

ustalonych już świadczeń nie jest równoznaczny z prawem do waloryzacji i nie jest

jego istotą. Nie jest do końca trafny pogląd skarżącego, że prawo do świadczenia

emerytalno-rentowego obejmuje prawo do konkretnego sposobu zarówno jego

obliczania jak i waloryzowania. Czym innym jest bowiem ukształtowane prawo

podmiotowe do świadczenia emerytalno-rentowego i sposobu ustalenia podstawy

wymiaru jego wysokości, a czym innym sposób waloryzowania (podwyższania) na

przyszłość ustalonego już świadczenia. Zmiana metody podwyższania świadczenia

w przyszłości nie pozbawiła wnioskodawcy prawa do jego waloryzacji, a w

konsekwencji sytuacja prawna skarżącego w zakresie istotnych elementów już

ukształtowanego i przysługującego mu prawa do świadczenia nie uległa

pogorszeniu. Tym samym wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie zasady

równości wobec prawa - art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania

przez władze publiczne) – w powiązaniu z art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993

roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy oraz ich rodzin oraz z art. 159 ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS w kontekście ochrony

wartości emerytury wojskowej w chwili jej nabycia, nie znajduje uzasadnienia.

Powyższy

wyrok

Trybunału

Konstytucyjnego

ma

moc

powszechnie

obowiązującą i jest ostateczny z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Po wejściu do

Unii Europejskiej Rzeczpospolita Polska dostosowała miedzy innymi przepisy

Konstytucji RP do prawa wspólnotowego (np. art. 55 Konstytucji), także w świetle

orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego zapadłych po akcesji Rzeczpospolitej Polskiej

do Unii Europejskiej stwierdzić należy, że doszło do ujednolicenia waloryzacji

świadczeń emerytalnych.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe

wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej - § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).