II UK 322/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 322/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z wniosku U. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania i przyznaje radcy

prawnemu J. K. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. - kwotę 120 zł (sto

dwadzieścia) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

należnej ubezpieczonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

W kasacji wnioskodawczyni U. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 14

października 2004 r. pełnomocnik skarżącej podniósł następujące zarzuty: 1/

błędnej wykładni art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z FUS, 2/ naruszenia art. 385 k.p.c. przez oddalenie apelacji

ubezpieczonej na podłożu ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym w sprawie

materiałem dowodowym, przy uznaniu, że wszystkie uzyskane od biegłych opinie

były zbieżne, podczas gdy Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wskazań Sądu

Apelacyjnego co do konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych na

podstawie obserwacji szpitalnej ubezpieczonej, co spowodowało przekroczenie

granic swobodnej oceny dowodów „poprzez oparcie wyroku na jednej opinii

biegłego z pominięciem innych opinii”. Zdaniem autora kasacji w sprawie występują

dwa istotne zagadnienia prawne dotyczące wykładni art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o

emeryturach i rentach. W jego ocenie, określona w tym przepisie kategoria

niezdolności do pracy powinna być utożsamiana z niezdatnością do nawiązania

stosunku pracy, spowodowaną ułomnością wynikającą ze stanu zdrowia i

„uwzględniać musi także wysokość minimalnego wynagrodzenia”.

Skarżąca domagała się zmiany zaskarżonego wyroku przez zasądzenie na jej

rzecz renty z tytułu niezdolności do pracy od 1 czerwca 2000 r., wraz z ustawowymi

odsetkami do dnia zapłaty, oraz „ustalenia” prawa do takiej renty, a także

przyznania jej pełnomocnikowi z urzędu od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację należało uznać za oczywiście bezzasadną. Spośród zarzutów

dotyczących

naruszenia

przepisów

postępowania

cywilnego

autor

kasacji

wyartykułował wyłącznie zarzut naruszenia art. 385 k.p.c., bez wskazania

(nazwania) innych przepisów, które mogłyby uzasadniać kolejne twierdzenia o

dokonaniu

ustaleń

sprzecznych

z

zebranym

materiałem

dowodowym,

o

nieuwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji wskazań Sądu Apelacyjnego lub o

przekroczeniu granic swobodnej sędziowskiej oceny. Tymczasem Sąd Najwyższy

rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach kasacji i jej podstaw. Sam zarzut

naruszenia art. 385 k.p.c., który nie został powiązany z wyartykułowaniem innych

przepisów prawa procesowego, jakim rzekomo miał uchybić Sąd Apelacyjny, nie

stanowił wystarczającego podłoża do weryfikacji ustaleń faktycznych i ich oceny

prawnej dokonanej przez Sąd drugiej instancji. Przeciwnie tak ograniczone ramy

proceduralne kasacji sprawiały, że ustalenia faktyczne i ocena prawna dotycząca

zdolności ubezpieczonej do pracy były wiążące dla Sądu Najwyższego (art. 393 11 §

2 k.p.c.). W konsekwencji Sąd Apelacyjny prawidłowo zastosował art. 57 ust. 1 pkt

1 ustawy o emeryturach i rentach, stwierdzając, że zebrany w sprawie i wielokrotnie

weryfikowany materiał dowodowy odnoszący się do oceny zdolności do pracy

ubezpieczonej na datę wydania zaskarżonej decyzji nie potwierdził dalszego

występowania tej koniecznej przesłanki prawnej przysługiwania jej renty z tytułu

niezdolności do pracy, której w postępowaniu sądowym nie potwierdzono.

Z

powodu miarodajnego ustalenia braku niezdolności do pracy ubezpieczonej

kasacja okazała się oczywiście bezzasadna (art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Powyższa konstatacja wykluczała potrzebę jakiegokolwiek odnoszenia się do

postawionych w kasacji rzekomo istotnych zagadnień prawnych także dlatego, że

sama treść art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach, bez nawiązania do

ustawowej definicji niezdolności do pracy (w ujęciu normatywnym art. 12-14 tej

ustawy), nie ma wystarczającej wymowy normatywnej, która pozwalałaby

weryfikować „nowatorskie” tezy autora kasacji, który nie podał jakiegokolwiek ich

normatywnego odniesienia lub uzasadniania.

W konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji,

incydentalnie

sygnalizując,

że

nowe

dowody,

które

mogłyby potwierdzać

ewentualne aktualne pogorszenie się stanu zdrowia wnioskodawczyni mogą być

przedmiotem nowego postępowania rentowego w okolicznościach wskazanych w

art. 61 ustawy o emeryturach i rentach.