II UK 315/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 315/04

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Kijowski

w sprawie z wniosku R. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P., po

rozpoznaniu sprawy z wniosku R. S. przeciwko Zakładkowi Ubezpieczeń

Społecznych - Oddziałowi w Z., wyrokiem z dnia 14 września 2004 r. oddalił

apelacje wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Z. z dnia 29 stycznia 2003 r. (IV U …/01), oddalającego jego

odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 19 kwietnia 2001 r., na mocy której

odmówiono mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny przejął jako własne

ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz podzielił

ich prawną kwalifikację. Wnioskodawca wystąpił o ustalenie prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy w dniu 7 marca 2001 r. Jego staż pracy wynosił 24 lata, 5

miesięcy i 18 dni, z tym że w ostatnim 10-leciu, licząc wstecz od daty złożenia

wniosku, skarżący wykazał 4 miesiące i 16 dni okresu składkowego oraz 12 dni

okresu nieskładkowego. Częściową niezdolność do pracy lekarz orzecznik określił

jako występującą okresowo do sierpnia 2001 r.

W ocenie Sądu Apelacyjnego postępowanie dowodowe przeprowadzone

przez Sąd pierwszej instancji nie wywołuje wątpliwości. Wprawdzie schorzenia

występujące u wnioskodawcy pozwalają na stwierdzenie, że jest on częściowo

niezdolny do pracy, lecz nie spełnił dwóch pozostałych warunków koniecznych dla

ustalenia prawa do tego świadczenia. Nie posiada bowiem wymaganego okresu

składkowego i nieskładkowego w ciągu

dziesięciolecia poprzedzającego

zgłoszenie wniosku o rentę bądź dzień powstania niezdolności do pracy. Z opinii

biegłych lekarzy sądowych wynika bowiem, że o częściowej niezdolności do pracy

można mówić co najwyżej od listopada 2000 r. Tymczasem, aby spełnić ustawowe

warunki nabycia prawa do świadczenia wnioskodawca musiałby za niezdolnego do

pracy zostać uznany przed dniem 16 marca 1992 r., czego żaden z biegłych nie

potwierdził.

Kasację od powyższego wyroku złożył wnioskodawca. Zaskarżając go w

całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 278 § 1 k.p.c.

przez ograniczenie dowodów z opinii biegłych i niepowołanie biegłego lekarza

neurologa, co w konsekwencji spowodowało również naruszenie art. 244 § 1 i art.

233 § 1 k.p.c., gdyż z tej przyczyny zarówno Sąd Apelacyjny, jak i uprzednio Sąd

Okręgowy nie dysponował pełnym materiałem dowodowym niezbędnym dla

uznania sprawy za dostatecznie wyjaśnioną.

Zdaniem skarżącego, „biorąc pod uwagę wymóg wynikający z art. 393 3 § 1

pkt. 3 k.p.c. należy stwierdzić - co wynika z ustaleń obu sądów – iż nie ulegało dla

nich wątpliwości, że wnioskodawca jest co najmniej częściowo niezdolny do pracy i

stał się takim po 25 latach pracy. Przeszkodą było jednak przyjęcie przez lekarza

orzecznika, a następnie biegłych lekarzy sądowych, że taki stan rzeczy datuje się

najwcześniej od listopada 2000 r., co przesądzało o niespełnieniu przesłanek z art.

57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r., Nr 93, poz. 353 ze

zm.). To kluczowe dla sprawy zagadnienie – czy termin ustalono prawidłowo i nie

jest wcześniejszy – mogło być zaś wyjaśnione przez biegłego lekarza neurologa, a

nie neurochirurga, stosownie i niezbędnie do charakteru podstawowych schorzeń.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania. Zgodnie z art. 393 k.p.c.,

jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie

zachodzi nieważność postępowania (§ 2), to Sąd Najwyższy może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy

kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393

§ 2 k.p.c., a jej ocena pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu uzasadnia

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania. Wprawdzie wnoszący kasację próbuje

sformułować istotne zagadnienie prawne, lecz w istocie sprowadza się ono do

polemiki z ustaleniami Sądów obu instancji, które swoje rozstrzygnięcie oparły na

dowodach przeprowadzonych z opinii biegłych lekarzy specjalistów z zakresu:

ortopedii, chirurgii urazowej i rehabilitacji oraz z zakresu neurochirurgii i

neurotraumatologii, co wobec schorzeń, na które cierpiał skarżący świadczy

zdaniem składu orzekającego o wnikliwym przeprowadzeniu postępowania

dowodowego, na podstawie którego wyciągnięto właściwe wnioski. Warto przy tym

zauważyć, że istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się w tym, że w danej

sprawie występuje problem prawny mający znaczenie dla rozwoju prawa lub

precedensową doniosłość dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. O

istotności nie decyduje zatem waga społeczna sprawy czy subiektywne odczucie

skarżącego, albowiem są to pojęcia ocenne i zmieniające się zależnie od

okoliczności. Trudno w tym świetle przyjąć, aby kwestia ustalenia daty niezdolności

do pracy stanowiła istotne zagadnienie prawne wyłaniające się ze stanu

faktycznego, leżącego u podstaw toczącego się sporu.

W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się też nieważności

postępowania, jak również nie stwierdza oczywistości naruszenia prawa, ponieważ

przesłankę tę można potwierdzić wyłącznie wówczas, gdy naruszenie prawa jest

„stwierdzalne” bez potrzeby wnikliwego badania sprawy (por. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP

49/00).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1 w

związku z art. 393 k.p.c. orzekł jak w sentencji.