II UK 303/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 303/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z wniosku B. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.

o rentę inwalidy wojennego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z 16

września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03 oddalił apelację B. M. wniesioną od

wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 6

października 2003 r., sygn. akt V U …/02.

W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji, odnosząc się do zarzutów

apelacyjnych, wskazał, iż Sąd

Okręgowy nie wykroczył w swych ustaleniach i

wnioskach poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów w zakresie

niezbędnym do ustalenia oceny zdolności skarżącej do pracy w związku z jej

deportacją do ZSRR. Nie popełnił również błędów w rozumowaniu w zakresie

ustalonych faktów i ich kwalifikacji prawnej.

W ocenie Sądu Apelacyjnego również zarzut, iż ostatni zespół biegłych ( w

swej opinii z dnia 6 czerwca 2003 r.) nie wykluczył związku przyczynowego

pomiędzy pobytem ubezpieczonej w ZSRR a jej zaburzeniami lękowymi, nie

znajduje żadnego uzasadnienia w całości zgromadzonego materiału dowodowego.

Samo bowiem przyznanie przez zespół biegłych braku możliwości hipotetycznego i

teoretycznego

wykluczenia

związku

przyczynowego

pomiędzy

pobytem

ubezpieczonej w ZRR a uogólnionymi jej zaburzeniami lękowymi, nie oznacza, iż

biegli ci powyższy związek przyjęli. Wręcz przeciwnie, ich ostateczny wniosek był

odmienny.

Od powyższego wyroku wnioskodawczyni wniosła kasację, w której

zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez

niewłaściwą wykładnię a w szczególności art. 12 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3

ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach

będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, poprzez przyjęcie

przez Sąd apelacyjny, że pomiędzy deportacją wnioskodawczyni a niezdolnością

do pracy nie istnieje związek przyczynowy pomimo tego, iż od najmłodszych lat

wnioskodawczyni uskarżała się na liczne schorzenia;

jak również naruszenie prawa procesowego, tj: art. 233 k.p.c., art. 286 k.p.c. i art.

28 § 2 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazano, że wyrok

Sądu Apelacyjnego w G. zapadł z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz

przepisów postępowania, wskazanych w zarzutach kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przechodząc do oceny kasacji w tej konkretnej sprawie należy zauważyć co

następuje. W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności, które z urzędu

uzasadniałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy nie doszukał się także w zakresie okoliczności z art. 393 3 § 1

pkt 3 k.p.c. wystarczająco silnych argumentów skarżącego, uzasadniających

poważne wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów w kasacji, które

mogłyby skutkować

przejęciem

kasacji do rozpoznania. Dokonana przez

orzekające Sądy swobodna ocena dowodów, wpływająca na ustalenie prawa do

renty inwalidy wojennego, oparta na wynikach obszernego postępowania

dowodowego (opinii biegłych), przy ustalonym w tej mierze orzecznictwie, nie może

być rozpatrywana w kategoriach konieczności wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości.

Kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które ani nie

budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Polemika i

kwestionowanie ustaleń dokonanych przez sądy w granicach swobodnej oceny

dowodów nie wystarcza w ocenie Sądu Najwyższego do przyjęcia kasacji do

rozpoznania. Do wyłącznej oceny Sądu rozpoznającego sprawę należy kwestia

ustalenia, czy opinia biegłego jest wystarczająco silnym dowodem w sprawie czy

istnieje też potrzeba uzupełniającego przesłuchania biegłego na rozprawie.

Jeżeli więc uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób

pozwalający na ocenę słuszności argumentacji w tym zakresie.

Biorąc powyższe pod rozwagę i nie znajdując wystarczająco silnych

okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania, Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.