Supreme Court dismissed cassation appeal regarding pension rights transition from Milicia to Police Act.

Wyrok z dnia 18 marca 2010 r.

II UK 302/09

Wdowa, uprawniona na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31

stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz i ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. 1983 r. Nr 46, poz. 210 ze zm.) do

renty rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci, po wygaśnięciu tego prawa ze

względu na osiągnięcie przez dzieci przepisanego wieku, prawo do renty rodzinnej z tytułu osiągnięcia wieku 50 lat w ciągu 5 lat od zaprzestania wychowywania dzieci może nabyć na warunkach określonych w art. 70 ust. 2 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w związku z

art. 24 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: z 2004 r. Dz.U. Nr 8, poz. 67 ze zm.).

Przewodniczący SSN Romualda Spyt, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn (sprawozdawca), Halina Kiryło.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy

z odwołania Bogumiły G. przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o policyjną rentę rodzinną, na

skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 6 maja 2009 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy ustalił, że decyzją z 1 marca 1990 r. Wojewódzki Urząd Spraw

Wewnętrznych w O. przyznał Bogumile G. urodzonej 23 maja 1958 r. oraz dzieciom

Łukaszowi G., urodzonemu 2 maja 1981 r., i Justynie G., urodzonej 20 września

1983 r., prawo do renty rodzinnej po zmarłym mężu i ojcu Tomaszu G. Z uwagi na

wykonywanie zatrudnienia prawo do renty dla Bogumiły G. zostało zawieszone. Justyna G. ukończyła liceum ogólnokształcące w 2003 r. a następnie została przyjęta

do Policealnego Studium „O." w roku szkolnym 2003/2004. Rentę rodzinną Justyna

G. pobierała do dnia 31 stycznia 2006 r. Dnia 7 lutego 2008 r. Bogumiła G. wystąpiła

o zmianę decyzji zawieszającej jej prawo do renty rodzinnej. Jednakże decyzją z 30

czerwca 2008 r. organ rentowy - Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA w Warszawie

na podstawie art. 70 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39,

poz. 353 ze zm., powoływanej dalej, jako „ustawa o emeryturach i rentach”) odmówił

jej prawa do policyjnej renty rodzinnej. Od decyzji tej Bogumiła G. wniosła odwołanie,

a organ rentowy wniósł o jego oddalenie.

Wyrokiem z 25 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy-Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie ubezpieczonej. Sąd wskazał, że zgodnie z art.

25 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. Nr 46 z 1993 r. poz.

210 ze zm., powoływanej dalej jako „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji”) wdowa ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli wychowuje co najmniej

jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa w wieku do 18 lat, a w razie uczęszczania do

szkoły do 20 lat, albo sprawuje pieczę nad dzieckiem zaliczonym do I lub II grupy

inwalidów - uprawnione do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu (emerycie

renciście). Pobierająca naukę córka odwołującej się Justyna G. ukończyła 20 lat 20

września 2003 r. i z tym dniem ustało prawo skarżącej do policyjnej renty rodzinnej.

Odwołująca się dochodzi prawa do renty rodzinnej z tytułu ukończenia 50 lat życia.

Stosownie do art. 24 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm., powoływanej dalej jako

„ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji”), obowiązującej w chwili

złożenia wniosku o rentę rodzinną po zmarłym mężu, renta rodzinna przysługuje na

zasadach i w wysokości określonych w ustawie o emeryturach i rentach. W myśl art.

70 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach wdowa ma prawo do renty rodzinnej jeżeli: 1. w chwili śmierci męża osiągnęła wiek 50 lat lub była niezdolna do pracy,

2. wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa uprawnione do

renty rodzinnej po zmarłym mężu, które nie osiągnęło 16 lat, a jeżeli kształci się w

szkole 18 lat życia lub jeżeli sprawuje pieczę nad dzieckiem całkowicie niezdolnym

do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolnym do pracy,

uprawnionym do renty rodzinnej. Z kolei, stosownie do art. 70 ust. 2 tej ustawy prawo

do renty rodzinnej nabywa również wdowa, która osiągnęła wiek 50 lat lub stała się

niezdolna do pracy po śmierci męża, nie później jednak niż w ciągu 5 lat od jego

śmierci lub od zaprzestania wychowywania osób wymienionych w pkt 2 ust. 1. Odwołująca się dochodzi renty rodzinnej z tytułu ukończenia 50 lat, jednakże wiek ten

osiągnęła po upływie 7 lat od ukończenia przez uczącą się córkę Justynę 18 lat, tj.

po upływie terminu, o którym mowa w art. 70 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 wymienionej ustawy.

Wiek ten odwołująca się osiągnęła w czasie obowiązywania ustawy z 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Nie mogą więc mieć zastosowania

przepisy ustawy z 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji, która

utraciła moc w 1994 r.

Wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny oddalił apelację Bogumiły G. od powyższego wyroku, podzielając ustalenia faktyczne i

ocenę prawną Sądu pierwszej instancji. Sąd podkreślił, że po wprowadzeniu przez

ustawę z 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nowych unormowań prawnych, prawo apelującej do renty rodzinnej ustało i ustalano je na nowo

po spełnieniu przesłanek wynikających z przepisów obowiązujących w dacie złożenia

wniosku o jej przyznanie. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd

pierwszej instancji art. 58 ust. 1 tej ustawy Sąd Apelacyjny stwierdził, że zgodnie z

nim prawo do emerytury i renty na podstawie przepisów dotychczasowych (ustawy z

31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji) zachowały

jedynie osoby, które w dniu wejścia w życie nowej ustawy pobierały już emerytury

bądź renty, a tylko ich wysokość ustalana była z urzędu według nowych zasad, co

nie odnosi się do apelującej. Z tych względów bezpodstawne jest powoływania się

przez apelującą na prawa nabyte, bowiem w świetle powołanych wyżej przepisów

nabycie uprawnień do renty rodzinnej oceniane być musi według przepisów obowiązujących w dacie złożenia wniosku o jej przyznanie. Wniosek taki apelująca złożyła 7

lutego 2008 r., a zatem podstawą do przyznania prawa do policyjnej renty rodzinnej

było spełnienie przesłanek zawartych w art. 70 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Stosownie do art. 70 ust. 1 pkt 2 tej

ustawy prawo do policyjnej renty rodzinnej apelująca zachowała do 21 września

2001 r., tj. do dnia ukończenia przez córkę Justynę 18 roku życia (urodzona 20 września 1983 r.).

W skardze kasacyjnej odniesionej do całego wyroku Sądu Apelacyjnego pełnomocniczka odwołującej się Bogumiły G. wniosła o uchylenie tego wyroku w całości

i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

do ponownego rozpoznania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię:

a) art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78,

poz. 483 ze zm.) w zakresie zasady ochrony praw nabytych, polegające na błędnym

uznaniu, że skoro nie pobierała renty, czyli co miesiąc nie otrzymywała pieniędzy z

tego tytułu, ponieważ prawo do tego świadczenia zostało zawieszone, to przedmiotowa zasada demokratycznego państwa prawa nie ma do niej zastosowania, oraz

zasady niedziałania prawa wstecz, polegające na zastosowaniu wobec powódki

nowych norm prawnych, tj. art. 70 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia o emeryturach i rentach w związku z art. 24 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

podczas gdy jej prawo zostało już ustalone na podstawie art. 25 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji; b) art. 58 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, przez błędne uznanie, że powódka

straciła swoje prawo do renty rodzinnej i tym samym jej wysokości nie ustala się na

nowo z urzędu, podczas gdy powódce nadal przysługiwało prawo do renty, ponieważ

zawieszenie prawa nie powoduje jego utraty, ale jest to stan, w którym z powodu

zaistniałej przyczyny, w tym wypadku podjęcia przez odwołującą się pracy zarobkowej, nastąpiło jedynie zawieszenie wypłaty świadczenia, a nie definitywna utrata

prawa do niego.

Skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne prowadzące do pytania, czy można odebrać osobie prawo do renty rodzinnej, ustalone,

ale zawieszone, w sytuacji gdy ustawodawca wprowadził nową regulację, która nie

zawierała normy nakazującej ustalenie prawa do renty rodzinnej po raz kolejny osobom, które już takie prawa nabyły pod rządami poprzedniej ustawy. Zgodnie z art. 58

ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji osobom, którym w dniu wejścia w życie ustawy przysługują emerytury i renty

na podstawie dotychczasowych przepisów, wysokość tych świadczeń ustala się na

nowo z urzędu według zasad określonych w ustawie, z tym, że według pkt 1 emerytury i renty, do których prawo ustalono na podstawie dotychczasowych przepisów

stają się emeryturami i rentami w rozumieniu ustawy. Biorąc pod uwagę ten przepis,

należy stwierdzić, że renta rodzinna przysługująca powódce na podstawie poprzedniej regulacji, pomimo faktu jej zawieszenia, stała się rentą w rozumieniu nowej

ustawy i jedynie jej wysokość ustalona powinna być według nowych zasad.

W uzasadnieniu podstaw skargi wskazano w szczególności, że w sprawie

niewątpliwie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP, przez naruszenie zasady

ochrony praw nabytych i zasady lex retro non agit. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego w sferze praw emerytalno-rentowych zasadą

ochrony praw nabytych objęte są zarówno prawa nabyte w drodze skonkretyzowanych decyzji, przyznających świadczenia, jak i prawa nabyte in abstracto zgodnie z

ustawą przed zgłoszeniem wniosku o ich przyznanie. Skarżącej prawo do renty

ustalone zostało na podstawie art. 25 ustawy z 1959 r. i sam fakt zawieszenia go z

uwagi na kontynuację zatrudnienia nie oznacza jego utraty, ale wstrzymanie wypłaty

świadczenia z uwagi na powstanie przeszkody. Tym samym zmiana regulacji prawnej ustalającej nowe zasady przyznawania renty nie ma wobec niej zastosowania,

nie można bowiem ustalać na nowo, wykorzystując nowe przepisy, prawa do świadczenia, które już zostało ustalone według poprzednio obowiązujących przepisów.

Uznanie natomiast, że do wniosku skarżącej o wznowienie wypłaty renty rodzinnej

należy stosować nową regulację prawną, jest także w tym przypadku rażącym naruszeniem zasady, że prawo nie działa wstecz, zwłaszcza, że taki obowiązek nie wynikał ani z brzmienia ani z celu nowej ustawy. W kwestii naruszenia art. 58 ust 1

ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji skarżąca podniosła, że

Sąd Apelacyjny, powołując się na ten przepis, w miejsce słowa „przysługują" wpisał

słowo pobierają, co zmieniło jego znaczenie. Powódce przysługiwało prawo do renty

rodzinnej ustalone na podstawie art. 25 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Milicji i prawo to nigdy jej nie zostało przez decyzję

administracyjną odebrane. Faktem bezspornym jest zaś to, że prawo to zostało zawieszone z uwagi na kontynuację przez ubezpieczoną zatrudnienia, a tym samym w

dniu wejścia życie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji „nie pobierała" ona renty rodzinnej czyli nie otrzymywała pieniędzy

z tego tytułu. Ponadto, Sąd drugiej instancji błędnie zinterpretował sam wniosek o

rentę rodzinną. Wbrew uznaniu Sądu, Bogumiła G. złożyła wniosek o wznowienie

wypłaty zawieszonego świadczenia, a nie o ponowne ustalanie prawa do niego, a

zatem powinna spełniać warunki wynikające z art. 25 ustawy o zaopatrzeniu emery-

talnym funkcjonariuszy Milicji, a nie z art. 70 ust. 1 i 2 ustawy z 1998 r, o emeryturach

i rentach. Zgodnie z art. 58 ustawy z 1994 r. na nowo powinna być ustalona jedynie

wysokość tego świadczenia, a nie samo prawo do niego. Sąd Apelacyjny niewątpliwie dokonał więc błędnej wykładni przedmiotowego przepisu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu. W art. 25

ust. 1 ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji przyznała wdowie

po zmarłym funkcjonariuszu prawo do renty rodzinnej z trzech odrębnych tytułów. Po

pierwsze - art. 25 ust. 1 pkt 1 - z tytułu wychowywania co najmniej jednego z dzieci,

wnuków lub rodzeństwa w wieku do 18 lat, a w razie uczęszczania do szkoły - w

wieku do 20 lat, albo sprawowania pieczy nad dzieckiem zaliczonym do I lub II grupy

inwalidów - uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu (emerycie,

renciście). Po drugie - art. 25 ust. 1 pkt 2 - z tytułu stania się inwalidką przed śmiercią

funkcjonariusza (emeryta, rencisty) lub w ciągu 5 lat po jego śmierci albo po ustaniu

prawa do renty rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci, wnuków lub rodzeństwa. Po

trzecie - art. 25 ust. 1 pkt 3 - z tytułu ukończenia 50 lat życia przed śmiercią funkcjonariusza (emeryta, rencisty) lub w ciągu 5 lat po jego śmierci albo po ustaniu prawa

do renty rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci, wnuków lub rodzeństwa albo z tytułu inwalidztwa. Jak wynika z niespornych ustaleń faktycznych skarżąca nabyła

prawo do renty rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci określone w art. 25 ust. 1 pkt

1 tej ustawy. Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, która zastąpiła ustawę z 1959 r., renty, do których prawo zostało

ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych (a więc także na podstawie art.

25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1959 r.), stały się rentami w rozumieniu tej ustawy (tj. ustawy

z 1994 r.). Należy więc uznać, że pomimo zmiany przepisów ubezpieczona miała

prawo do renty rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci uzyskane na podstawie art.

25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1959 r., które przysługiwało jej do ukończenia przez jej córkę

Justynę 20 lat, co nastąpiło 20 września 2003 r. Fakt zawieszenia tego prawa nie

zmienia oceny, że przysługiwało ono ubezpieczonej, ponieważ zawieszenie tego

prawa spowodowało jedynie wstrzymanie jego realizacji, zaś samo prawo przysługiwało jej (była osobą uprawnioną do renty) nadal do dnia wystąpienia wskazanych w

ustawie przesłanek powodujących jego ustanie, tj. do osiągnięcia przez córkę Ju-

stynę G. wieku 20 lat (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 1994 r., II

URN 25/94, OSNAPiUS 1995 nr 1, poz. 11 oraz uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 8 lutego 2007 r., II UK 124/06, OSNP 2008 nr 5-6, poz. 77). Nie ulega jednak

wątpliwości, że prawo do renty z rozważonego wyżej tytułu ustało 20 września 2003

r. (gdy Justyna G. osiągnęła 20 lat). Nie mogło też wówczas powstać prawo skarżącej do tej renty z tytułu osiągnięcia 50 lat w okresie 5 lat od ustania prawa do renty

rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci, bo 50 lat ukończyła dopiero 23 maja 2008 r.

Wobec tego, wbrew twierdzeniu skarżącej, jej wniosek z 7 lutego 2008 r. o zmianę

decyzji o zawieszeniu przysługującej jej renty rodzinnej i przywróceniu wypłaty tej

renty należało potraktować, jak trafnie uznał organ rentowy, jako wniosek o ustalenie

prawa do rodzinnej renty policyjnej z tytułu ukończenia 50 lat życia w ciągu 5 lat po

ustaniu prawa do renty rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci. Był to więc wniosek o

nowe świadczenie, ponieważ prawo do renty przyznanej 1 marca 1990 r. wygasło 20

września 2003 r. Dlatego, zgodnie z art. 24 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji do jego oceny należało stosować ustawę o

emeryturach i rentach. Wbrew twierdzeniu skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania

art. 58 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (tj. ustawy z 18 lutego 1994 r.), bowiem zgodnie z tym

przepisem rentą w rozumieniu nowej ustawy (z 1994 r.) była renta przyznana decyzją

z 1 marca 1990 r., do której, jak wskazano, skarżąca utraciła prawo z dniem 20 września 2003 r. Wobec tego wniosek ten należało ocenić według art. 70 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 24 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, co trafnie przyjął organ rentowy i uznały za

prawidłowe Sądy orzekające w sprawie.

W świetle powyższych uwag bezpodstawny okazał się także zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji. Nie można mówić o naruszeniu wyprowadzanej z tego przepisu

zasady niedziałania prawa wstecz. Zasada ta, odniesiona do ustawodawcy, nakazuje, „by nie stanowić norm prawnych, które nakazywałyby stosować nowo ustanowione normy prawne do zdarzeń (rozumianych sensu largo), które miały miejsce przed

wejściem w życie nowo ustanowionych norm prawnych i z którymi prawo nie wiązało

dotąd skutków prawnych normami tymi przewidzianych (...)" (orzeczenie Trybunału

Konstytucyjnego z 22 sierpnia 1990 r., K 7/90, OTK 1990 nr 1, poz. 5). Natomiast

odniesiona do podmiotów stosujących prawo oznacza, że nie można stosować nowo

ustanowionych norm prawnych do zdarzeń (szeroko rozumianych), które zaszły

przed wejściem w życie nowo ustanowionych norm, z którymi prawo nie wiązało

dotąd skutków prawnych normami tymi przewidzianych. W rozpoznawanej sprawie

nie ma wątpliwości, że zdarzenia podlegające ocenie z punktu widzenia zastosowanego przez Sąd Apelacyjny art. 70 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w

związku z art. 24 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, tj. osiągnięcie przez ubezpieczoną 50 lat i upływ 5 lat od zaprzestania

wychowywania dzieci, nastąpiły po wejściu w życie tej ostatniej ustawy.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia zasady ochrony praw nabytych. Ubezpieczona, jak wcześniej wskazano, utraciła prawo do rodzinnej renty policyjnej przyznane jej decyzją z 1 marca 1990 r. wskutek osiągnięcia 20 września 2003

r. przez jej córkę Justynę 20 lat życia. Prawo to przestało więc istnieć i nie może być

traktowane jako prawo nabyte. Natomiast prawo do renty, którego ubezpieczona dochodzi w postępowaniu wszczętym wnioskiem z 7 lutego 2008 r. nie zostało nabyte

ani in concreto ani in abstracto, w związku z czym nie może być ono uznane za

prawo nabyte podlegające ochronie na podstawie art. 2 Konstytucji RP.

W rezultacie należy uznać, że wdowa, uprawniona do renty rodzinnej po

zmarłym funkcjonariuszu Milicji Obywatelskiej z tytułu wychowywania dzieci na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji,

po wygaśnięciu tego prawa ze względu na osiągnięcie przez dzieci przepisanego

wieku, prawo do renty rodzinnej z tytułu osiągnięcia wieku 50 lat w ciągu 5 lat od zaprzestania wychowywania dzieci może nabyć na warunkach określonych w art. 70

ust. 2 o emeryturach i rentach w związku z art. 24 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy, na podstawie 39814 k.p.c. orzekł jak w

sentencji.