II UK 302/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 302/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku W. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 13 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2004 r. (III AUa …/02)

oddalił apelację wnioskodawcy – W. C. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 4 listopada 2002 r. (XXI U …/02)

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w W. z dnia 25 stycznia 2002 r. wstrzymującej dalszą wypłatę na rzecz

wnioskodawcy renty z tytułu niezdolności do pracy.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 13

sierpnia 2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie „art. 233 § 1 k.p.c.

w związku z art. 328 § 2 k.p.c. (art. 391 k.p.c.), art. 378 i art. 379 pkt 5 k.p.c., w

wyniku którego doszło do dowolnej oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I

i II instancji, co spowodowało ustalenie nierzeczywistego stanu faktycznego na

podstawie błędnych, nierzetelnych i w znacznym zakresie niewiarygodnych opinii

biegłych, również wskutek pozbawienia strony możności obrony swoich praw, co

miało istotny wpływ na wynik sprawy.” Równocześnie, jako okoliczność

uzasadniającą

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania

pełnomocnik

w

imieniu

wnioskodawcy wskazał, że „Sąd drugiej instancji uznając jego apelację za

bezzasadną w sposób oczywisty naruszył prawo.” W konsekwencji, w kasacji

sformułowany został wniosek o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu w W. do ponownego rozpoznania wraz z

rozstrzygnięciem o kosztach procesu za instancję kasacyjną.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji –

jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na to, że „Sąd drugiej instancji uznając

jego apelację za bezzasadną w sposób oczywisty naruszył prawo.”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne wskazanie

na to, że „Sąd drugiej instancji uznając jego apelację za bezzasadną w sposób

oczywisty naruszył prawo.”