II UK 299/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 299/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku T. Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.

o wcześniejszą emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 24 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2004 r. (III AUa …/03)

oddalił apelację wnioskodawcy – T. Ł.od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia8 stycznia 2003 r. (VII U …02) oddalającego

jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w S. z dnia

13 lutego 2002 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do wcześniejszej emerytury.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 sierpnia

2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie „art. 32 ust. 1 ustawy z dnia

17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

poprzez przyjęcie, iż brak zatrudnienia powoda na podstawie umowy o pracę w

ostatnim okresie stanowi o niespełnieniu przesłanki z wyżej wymienionego przepisu

art. 32 ust. 1 i skutkuje odmową przyznania wcześniejszej emerytury.”

Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania

pełnomocnik wnioskodawcy wskazał „potrzebę dokonania wykładni przepisu art. 32

ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, gdyż treść tego przepisu budzi poważne wątpliwości co

do tego jak należy interpretować stwierdzenie ‘ubezpieczeni będący pracownikami’,

a w szczególności czy osoby ubiegające się o wcześniejszą emeryturę muszą

legitymować się ostatnim okresem ubezpieczenia z tytułu umowy o pracę czy też

zwrot ten oznacza, iż prawo do wcześniejszej emerytury na warunkach

przewidzianych w tymże przepisie nie jest uzależnione od pozostawania w

zatrudnieniu

bezpośrednio

przed

zgłoszeniem

wniosku

o

emeryturę.”

W

konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o „zmianę zaskarżonego

wyroku poprzez przyznanie powodowi prawa do emerytury” oraz „zasądzenie od

pozwanego zwrotu kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa radcy

prawnego według norm przepisanych”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II

instancji.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji –

jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na „potrzebę dokonania wykładni przepisu

art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, gdyż treść tego przepisu budzi poważne wątpliwości co

do tego jak należy interpretować stwierdzenie ‘ubezpieczeni będący pracownikami’,

a w szczególności czy osoby ubiegające się o wcześniejszą emeryturę muszą

legitymować się ostatnim okresem ubezpieczenia z tytułu umowy o pracę czy też

zwrot ten oznacza, iż prawo do wcześniejszej emerytury na warunkach

przewidzianych w tymże przepisie nie jest uzależnione od pozostawania w

zatrudnieniu bezpośrednio przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę.”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne wskazanie

na „potrzebę dokonania wykładni przepisu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż treść tego

przepisu budzi poważne wątpliwości co do tego jak należy interpretować

stwierdzenie ‘ubezpieczeni będący pracownikami’, a w szczególności czy osoby

ubiegające się o wcześniejszą emeryturę muszą legitymować się ostatnim okresem

ubezpieczenia z tytułu umowy o pracę czy też zwrot ten oznacza, iż prawo do

wcześniejszej emerytury na warunkach przewidzianych w tymże przepisie nie jest

uzależnione od pozostawania w zatrudnieniu bezpośrednio przed zgłoszeniem

wniosku o emeryturę.”