II UK 298/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 298/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku B. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.

o istnienie obowiązku ubezpieczenia społecznego pracowniczego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2004 r. (III AUa …/03)

oddalił apelację wnioskodawczyni – B. G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 13 grudnia 2002 r. (XVII U …/02)

oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział

w K. z dnia 1 marca 2002 r. stwierdzającej, że wnioskodawczyni nie podlega od

dnia 4 czerwca 2001 r. ubezpieczeniu społecznemu pracowniczemu z tytułu

zatrudnienia w Gospodarstwie Rolnym M. i B. J.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 31 sierpnia

2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił naruszenie: po pierwsze – art. 83 §

1 k.c. przez przyjęcie, że „zawarta umowa o pracę nie określała istotnych

elementów stosunku pracy, o których mowa w art. 22 k.p., a jej celem nie było

świadczenie pracy, lecz uzyskanie uprawnień i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego oraz przyjęciu pozorności w sytuacji, gdy praca była faktycznie

wykonywana”; po drugie – art. 22 k.p. przez przyjęcie, że „umowa o pracę zawarta

przez odwołującą nie zawierała istotnych elementów stosunku pracy”; po trzecie –

art. 233 § 1 oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. „przez brak

merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w apelacji, a przez

to brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału oraz całkowite

zaniechanie

wskazania

przyczyn,

dla

których

Sąd

II

instancji

odmówił

wiarygodności i mocy dowodom przedstawionym przez stronę odwołującą się.”

Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania

pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał „oczywiste – bez potrzeby głębszej analizy

prawniczej – naruszenie w zaskarżonym wyroku prawa: a) materialnego, art. 83 § 1

k.c. i art. 22 k.p., poprzez błędne zastosowanie, b) procesowego, art. 233 § 1 k.p.c.

oraz art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich

niezastosowanie.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o

„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego

jako części kosztów procesu” lub o „zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie

istnienia stosunku ubezpieczenia społecznego odwołującej się jako pracownika

zatrudnionego w gospodarstwie rolnym M. i B. J., również przy uwzględnieniu

kosztów postępowania kasacyjnego jako części kosztów procesu.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji –

jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na „oczywiste – bez potrzeby głębszej

analizy prawniczej – naruszenie w zaskarżonym wyroku prawa: a) materialnego,

art. 83 § 1 k.c. i art. 22 k.p., poprzez błędne zastosowanie, b) procesowego, art.

233 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich

niezastosowanie.”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne wskazanie

na „oczywiste – bez potrzeby głębszej analizy prawniczej – naruszenie w

zaskarżonym wyroku prawa: a) materialnego, art. 83 § 1 k.c. i art. 22 k.p., poprzez

błędne zastosowanie, b) procesowego, art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie.”