II UK 297/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 297/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa P. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.

o rentę z tytułu wypadku przy prowadzeniu działalności gospodarczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. (III AUa …/03), w

sprawie z wniosku – P. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w W., w wyniku apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 13 listopada 2002 r. (IX U

…01) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił odwołanie wnioskodawcy

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w W. z dnia 11 maja 2001

r. odmawiającej uznanie zdarzenia w dniu 30 września 1999 r., w którym

uczestniczył wnioskodawca, za wypadek podczas prowadzenia działalności

gospodarczej, a w konsekwencji odmawiającej przyznania mu na tej podstawie

prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 12 maja

2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił „oczywistą obrazę przepisów prawa

materialnego, a to art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144

ze zm.) poprzez błędną wykładnię, a to przyjęcie, iż w sprawie został zerwany

związek z pracą, w sposób nieodwracalny (przy uwzględnieniu rozstrzygnięcia

sprawy

prawomocnym

wyrokiem

na

drodze

postępowania

karnego).”

Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania

pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że zaskarżone orzeczenie „w sposób

oczywisty stoi w sprzeczności z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o

świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (...). Dla

pełnego uzasadnienia przytoczyć należy uchwałę SN z dnia 7 listopada 1980 r., III

UZP 9/80, OSNC 1981/5/73 ‘Pobicie pracownicy odbywającej drogę z pracy do

domu jest wypadkiem w drodze z pracy, bez względu na przyczynę pobicia.’ Dalej

winien Sąd Najwyższy rozstrzygnąć kwestię, która nie znajduje odzwierciedlenia w

linii orzeczniczej, a to czy w chwili ponownego przystąpienia pracownika do

świadczenia pracy, przy uwzględnieniu czasowego przerwania związku z pracą,

związek ów zostaje automatycznie przywrócony, w kontekście prawa do świadczeń

wynikających z ‘ustawy wypadkowej’. (...) W opinii powoda – doświadczenie

życiowe, zasady współżycia społecznego w sposób racjonalny i logiczny nakazują

przyjęcie, iż brak jest przeciwwskazań do uznania, iż w chwili przystąpienia do

dalszego

wykonywania

pracy

związek

z

pracą

powstaje

bezwarunkowo

(automatycznie).” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek „o

zmianę zaskarżonego orzeczenia w ten sposób by uznać odwołanie powoda,

uchylić decyzję odmawiającą prawa, a dalej – orzec prawo poszkodowanego do

renty wypadkowej; - o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów

postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za wszystkie instancje.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość ani wskazanie w petitum kasacji – jak to ma

miejsce w niniejszej sprawie – na „oczywistą obrazę przepisów prawa”, ani też

lakoniczne wskazanie na to, że zaskarżone orzeczenie „w sposób oczywisty stoi w

sprzeczności z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (...). Dla pełnego uzasadnienia

przytoczyć należy uchwałę SN z dnia 7 listopada 1980 r., III UZP 9/80, OSNC

1981/5/73 ‘Pobicie pracownicy odbywającej drogę z pracy do domu jest wypadkiem

w drodze z pracy, bez względu na przyczynę pobicia.’ Dalej winien Sąd Najwyższy

rozstrzygnąć kwestię, która nie znajduje odzwierciedlenia w linii orzeczniczej, a to

czy w chwili ponownego przystąpienia pracownika do świadczenia pracy, przy

uwzględnieniu czasowego przerwania związku z pracą, związek ów zostaje

automatycznie przywrócony, w kontekście prawa do świadczeń wynikających z

‘ustawy wypadkowej’. (...) W opinii powoda – doświadczenie życiowe, zasady

współżycia społecznego w sposób racjonalny i logiczny nakazują przyjęcie, iż brak

jest przeciwwskazań do uznania, iż w chwili przystąpienia do dalszego

wykonywania pracy związek z pracą powstaje bezwarunkowo (automatycznie).”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) ani wskazanie w

petitum kasacji na „oczywistą obrazę przepisów prawa”, ani też lakoniczne

wskazanie na to, że zaskarżone orzeczenie „w sposób oczywisty stoi w

sprzeczności z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (...). Dla pełnego uzasadnienia

przytoczyć należy uchwałę SN z dnia 7 listopada 1980 r., III UZP 9/80, OSNC

1981/5/73 ‘Pobicie pracownicy odbywającej drogę z pracy do domu jest wypadkiem

w drodze z pracy, bez względu na przyczynę pobicia.’ Dalej winien Sąd Najwyższy

rozstrzygnąć kwestię, która nie znajduje odzwierciedlenia w linii orzeczniczej, a to

czy w chwili ponownego przystąpienia pracownika do świadczenia pracy, przy

uwzględnieniu czasowego przerwania związku z pracą, związek ów zostaje

automatycznie przywrócony, w kontekście prawa do świadczeń wynikających z

‘ustawy wypadkowej’. (...) W opinii powoda – doświadczenie życiowe, zasady

współżycia społecznego w sposób racjonalny i logiczny nakazują przyjęcie, iż brak

jest przeciwwskazań do uznania, iż w chwili przystąpienia do dalszego

wykonywania pracy związek z pracą powstaje bezwarunkowo (automatycznie).”