Supreme Court dismisses appeal; continuous care excludes simultaneous employment for early pension eligibility.

Wyrok z dnia 27 kwietnia 2004 r.

II UK 297/03

Sprawowanie stałej opieki przez osobę korzystającą z wcześniejszej

emerytury na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15

maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników

opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149 ze

zm.) oznacza wykonywanie tej opieki w sposób ciągły, codziennie, bez przerwy

i w zasadzie przez całą dobę, co wyklucza możliwość równoczesnego świadczenia pracy na podstawie stosunku pracy.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Andrzej

Kijowski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r.

sprawy z wniosku Jana Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w J. o wcześniejszą emeryturę, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 15 maja 2003 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie wyrokiem z

dnia 2 października 2002 r. [...] oddalił odwołanie Jana Z. od decyzji ZUS - Oddziału

w J. z dnia 20 września 2003 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do wcześniejszej

emerytury na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja

1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących

się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149) w związku z art. 186

ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (aktualnie jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze

zm.), gdyż zainteresowany nie spełniał w dniu 31 grudnia 1998 r. wszystkich prze-

słanek koniecznych dla nabycia przedmiotowego świadczenia. W motywach tego

rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy powołał się na poniższe ustalenia faktyczne.

Córka wnioskodawcy Alicja, urodzona w dniu 25 października 1990 r., cierpiąca [...] jest dzieckiem wymagającym stałej opieki. Z tego względu jej matka, a

żona wnioskodawcy - Krystyna, nabyła z dniem 1 listopada 1994 r. prawo do wcześniejszej emerytury, którą pobierała do dnia 1 grudnia 2001 r., kiedy to decyzją ZUS Oddziału w J. ustalono jej prawo do stałej renty z tytułu całkowitej niezdolności do

pracy wraz z prawem do dodatku pielęgnacyjnego. Jeszcze przed nabyciem prawa

do wcześniejszej emerytury Krystyna Z. pobierała od dnia 28 lipca 1990 r. rentę inwalidzką według trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. Natomiast

wnioskodawca w okresie od urodzenia córki Alicji aż do dnia 30 listopada 2000 r.

pozostawał w ciągłym zatrudnieniu pracowniczym w pełnym wymiarze czasu pracy.

Począwszy zaś od dnia 2 grudnia 2000 r. do chwili obecnej pobiera zasiłek przedemerytalny. Jego staż ubezpieczeniowy na dzień 31 grudnia 1998 r. przekraczał 25

lat. W dniu 22 sierpnia 2001 r. ubezpieczony złożył w organie rentowym wniosek o

ustalenie prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad córka Alicją, załatwiony odmową z dnia 20 września 2001 r. Wnioskodawca, oprócz córki Alicji, ma

jeszcze dwie starsze córki: Annę, urodzoną w dniu 27 października 1974 r., oraz Renatę, urodzoną w dniu 25 lutego 1977 r., które w okresie przed wyjazdem na studia,

co miało miejsce odpowiednio w 1997 i w 2000 r., pomagały w opiece nad młodszą

siostrą. Sam wnioskodawca również w miarę możliwości zajmował się po godzinach

pracy najmłodszym dzieckiem. Tym niemniej jak ustalił Sąd Okręgowy - w oparciu o

niezakwestionowaną przez strony łączną opinię biegłych lekarzy diabetologa i okulistę - stan zdrowia Krystyny Z. przed dniem 1 stycznia 1999 r. umożliwiał jej sprawowanie osobistej opieki nad córką Alicją, gdyż dopiero w styczniu 2001 r. doszło u niej

do wtórnych powikłań narządowych (wzroku), wywołanych występującą od 14 lat cukrzycą, zaś aktualnie stwierdzona całkowita niezdolność do pracy w połączeniu z

niezdolnością do samodzielnej egzystencji, jest wynikiem przebytego w czerwcu

2001 r. zawału serca z powikłaniami.

W świetle tych ustaleń Sąd Okręgowy uznał, że zaskarżona decyzja organu

rentowego była trafna. Przed dniem 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca nie sprawował

bowiem stałej opieki nad chorą córką, co w świetle § 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów stanowi jedną z koniecznych przesłanek nabycia prawa do

wcześniejszej emerytury.

Apelację od tego orzeczenia, wniesioną przez wnioskodawcę, oddalił Sąd

Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15

maja 2003 r. [...]. W uzasadnieniu tego wyroku, podzielającym ustalenia faktyczne

poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz przypisaną im kwalifikację

prawną, Sąd Apelacyjny wskazał w szczególności, że ewentualne spełnienie przez

wnioskodawcę dopiero po dniu 1 stycznia 1999 r. kwestionowanej wcześniej przez

ZUS przesłanki sprawowania stałej opieki nad córką, nie dawałoby zainteresowanemu prawa do wcześniejszej emerytury, gdyż ze względu na zmianę stanu prawnego uprawnienie to już nie istniało. Wszystkie przesłanki nabycia tego uprawnienia

musiałyby zatem - zgodnie z art. 186 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS,

interpretowanym zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 stycznia

2000 r., K 18/99 (OTK 2000 nr 1, poz.1) - zostać spełnione przed wspomnianą wyżej

graniczną datą. Wprawdzie oceny uprawnień ojca dziecka co do przejścia na wcześniejszą emeryturę należy - zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6

lipca 1999 r., P 8/98, (OTK 1999 nr 5, poz. 102) - dokonywać z pominięciem treści §

2 powoływanego rozporządzenia (podobnie wyrok SN z dnia 20 stycznia 2000 r., II

UKN 326/99 , OSNAPiUS 2001 nr 11, poz. 391), lecz pozytywne dla wnioskodawcy

przesądzenie przedmiotowego sporu musiałoby w szczególnych okolicznościach tej

sprawy polegać na wykazaniu przez niego, iż żona Krystyna i zarazem matka Alicji

Z., formalnie korzystająca z wcześniejszej emerytury z tytułu sprawowania stałej

opieki nad tym dzieckiem, w istocie nie była do tego uprawniona, „co ze wszech miar

było koncepcją karkołomną, zważywszy, że w takiej sytuacji istniałyby podstawy do

przyjęcia, iż wypłacona żonie emerytura byłaby świadczeniem nienależnym”, a więc

podlegającym zwrotowi. Poza tym skarżący musiałby też udowodnić, że to wyłącznie

on przed dniem 1 stycznia 1999 r. sprawował stałą, osobistą opiekę nad córką Alicją,

co uniemożliwiało mu uzyskiwanie dochodu z własnej pracy, a tym samym uzasadniało pobieranie wcześniejszej emerytury, mającej skompensować brak zarobków.

Tymczasem wnioskodawca do dnia 30 listopada 2000 r. był zatrudniony w pełnym

wymiarze czasu pracy i jak sam przyznał na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2002 r.

sprawowanie opieki nad dzieckiem nie powodowało żadnych „komplikacji - zakłóceń”

w pracy. Podnosząc zresztą wielokrotnie, że opieki nad córką przed dniem 1 stycznia

1999 r. nie wykonywała żona Krystyna, wnioskodawca „konsekwentnie unikał jednoznacznego stwierdzenia”, iż wyłącznie on sam opiekę tę sprawował, a tylko przy takim założeniu oraz przy przyjęciu ciągłości tej opieki, wykonywanej codziennie i w

połączeniu z pielęgnacją lub pomocą w czynnościach samoobsługowych dziecka,

można by w świetle utrwalonej judykatury, uznać spełnienie wspomnianej przesłanki

prawa do wcześniejszej emerytury. Tymczasem z ustaleń poczynionych przez Sąd

Okręgowy wynika, że w opiece nad Alicją Z. uczestniczyli wszyscy członkowie rodziny. Mimo to nie ma żadnych podstaw do kwestionowania oceny dowodu z opinii biegłych lekarzy, która skądinąd jedynie potwierdziła istotną dla sprawy okoliczność, że

Krystyna Z. w stanie zdrowia przed dniem 1 stycznia 1999 r. miała obiektywną możliwość samodzielnego sprawowania bezpośredniej opieki nad dzieckiem.

W kasacji od powyższego wyroku, zaskarżającej go w całości, wnioskodawca

zarzucił „błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 1

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. poprzez: błędne przyjęcie, iż

wnioskodawca przed dniem 1 stycznia 1999 r. nie spełnił wszystkich koniecznych

przesłanek nabycia prawa do wcześniejszej emerytury pomimo spełniania przez

wnioskodawcę takich wymogów - § 1 cyt. rozp.” Na tej podstawie skarżący wniósł o

uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krośnie. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący wskazał konieczność wykładni § 1 rozporządzenia przez wyjaśnienie „czy w sytuacji, gdy ojciec niepełnosprawnego dziecka

stara się o uzyskanie wcześniejszej emerytury musi wyłącznie on osobiście sprawować opiekę nad dzieckiem, czy w sprawowaniu tej opieki może korzystać z pomocy

członków najbliższej rodziny i czy faktycznie świadczona pomoc opiekuńcza może

skutkować nieuwzględnieniem wniosku ojca o uzyskanie wcześniejszej emerytury ?”.

W uzasadnieniu kasacji podniesiono w szczególności, że przepis § 1 rozporządzenia

nie może być interpretowany w taki sposób, że „ojciec dziecka, i tylko on musi sprawować osobistą opiekę nad dzieckiem, a każda forma pomocy, nawet ze strony

członków najbliższej rodziny będzie traktowana w taki sposób, iż będzie to rozumiane jako niespełnienie przesłanek rozporządzenia. W tej sytuacji wnioskodawca został

niejako ukarany nieprzyznaniem mu uprawnień za to, że cała rodzina pomagała mu

sporadycznie w opiece nad dzieckiem. Biorąc pod uwagę sposób interpretacji ustawowych kryteriów przyznania wcześniejszej emerytury przez sądy orzekające w niniejszej sprawie można zasadnie przyjąć, iż wnioskodawca nigdy nie spełni tych

kryteriów, ponieważ przed złożeniem wniosku o wcześniejszą emeryturę pracował, a

praca zawodowa wyklucza możliwość sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem.

Z drugiej strony jest wymagany określony okres zatrudnienia jako przesłanka nabycia

uprawnienia. W tej sytuacji cały zaskarżony przepis § 1 rozporządzenia jest wewnętrznie sprzeczny. Powyższe rozporządzenie jest sprzeczne z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mówiącymi o równych prawach rodziców wobec

dziecka w oczywisty sposób dyskryminującymi ojców, ponieważ każe się im spełniać

surowsze kryteria aniżeli matkom dzieci. Powyższa uwaga mogłaby być przedmiotem odrębnej skargi konstytucyjnej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jej podstawy, a właściwie podstawa, okazała się nieusprawiedliwiona. Wnoszący kasację nie powołuje się bowiem

na podstawę z art. 3931 pkt 2 k.p.c., a więc na ewentualne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia (art. 39311 § 2 k.p.c.). Z ustaleń tych wynika zaś, że stan zdrowia żony

skarżącego, która z tytułu stałej opieki nad córką Alicją, cierpiącą [...], nabyła z dniem

1 listopada 1994 r. prawo do wcześniejszej emerytury i świadczenie to pobierała do

dnia 1 grudnia 2001 r., umożliwiał jej przed dniem 1 stycznia 1999 r. samodzielne

sprawowanie bezpośredniej opieki nad tym dzieckiem. Oceny tej nie zmienia fakt, że

w sprawowaniu wspomnianej opieki uczestniczyli również pozostali członkowie najbliższej rodziny, a więc dorosłe córki Anna i Renata oraz mąż Jan, skarżący w niniejszej sprawie, któremu jednak ta pomoc nie tylko nie uniemożliwiała realizacji pracowniczego zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, ale nawet nie powodowała w tym względzie żadnych istotnych komplikacji lub zakłóceń, przy czym zatrudnienie to kontynuował do dnia 30 listopada 2000 r., a od dnia 2 grudnia 2000 r. do

dnia 22 sierpnia 2001 r., czyli daty złożenia wniosku o wcześniejszą emeryturę (i

nadal), pobierał zasiłek przedemerytalny. Prawna kwalifikacja tych ustaleń, polegająca na uznaniu, że przed dniem 1 stycznia 1999 r. , a więc przed datą, w której utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień

do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi

stałej opieki, skarżący nie spełniał przesłanek warunkujących nabycie prawa do tego

świadczenia, nie budzi zatem żadnych zastrzeżeń.

Wnoszący kasację nie przyjmuje jednak powyższych ustaleń do wiadomości w

tym przynajmniej sensie, że nie próbuje ich zakwestionować poprzez postawienie

adekwatnych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego o zasadach prowadzenia postępowania dowodowego i roztrząsania jego wyników, tylko przedstawia

własną wersję stanu faktycznego niniejszego sporu, wedle której tylko skarżący

sprawował de facto stałą, osobistą opiekę nad córką Alicją, korzystając „sporadycznie” z pomocy żony i dwóch pozostałych, dorosłych córek, a zatem odmowa przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury stanowi naruszenie przepisu § 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Na tym tle wnoszący kasację konstruuje pozorny problem prawny, sprowadzający się w istocie do retorycznego pytania, czy w świetle tego przepisu uprawnienia do wcześniejszej emerytury może zostać pozbawiony rodzic (tu konkretnie - ojciec), któremu przy sprawowaniu stałej

opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem „sporadycznie” pomagają inni członków

najbliższej rodziny. Tymczasem odpowiedź na tak postawione pytanie jest oczywiście przecząca. Nabycie prawa do wcześniejszej emerytury przez pracownika opiekującego się dzieckiem wymagającym stałej opieki nie zależy bowiem od niewystąpienia „negatywnej” przesłanki w postaci ewentualnego korzystania przy tej opiece z

pomocy (zwłaszcza „sporadycznej”) członków najbliższej rodziny, ale od łącznego

zaistnienia ustawowych przesłanek „pozytywnych”, to znaczy: niemożności kontynuowania przez rodzica (opiekuna), legitymującego się 20 - letnim (kobieta) albo 25 letnim (mężczyzna) stażem ubezpieczeniowym, dalszego zatrudnienia pracowniczego z powodu stanu zdrowia dziecka, które - bez względu na jego wiek - wymaga

stałej opieki oraz pielęgnacji lub pomocy w czynnościach samoobsługowych. Punkt

ciężkości wśród tych przesłanek tkwi więc w stałości opieki i jej kwalifikowanego charakteru, związanego z brakiem możliwości samodzielnego spełniania przez dziecko

czynności pielęgnacyjnych lub samoobsługowych. Wspomniana „stałość” tej kwalifikowanej opieki, wyraża się w konieczności jej sprawowania w sposób ciągły, codziennie, bez jakiejkolwiek przerwy i w zasadzie przez całą dobę, co w konsekwencji

wyklucza możliwość dalszego wykonywania podporządkowanej pracy w ramach stosunku pracy. Konieczności sprawowania tak pojętej stałej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, jako przesłanki prawa do wcześniejszej emerytury, nie podważa jednak ewentualne korzystanie ze sporadycznej, czy nawet stałej pomocy członków

najbliższej rodziny. Wprost przeciwnie, świadczenie takiej pomocy, jako przejaw wewnątrzrodzinnego solidaryzmu, jest przedmiotem moralno-prawnej powinności, zaś

korzystanie z niej stanowi najogólniejszy warunek efektywności tej specyficznej

opieki, której ciężar może często przekraczać granice psycho-fizycznej wytrzymałości

bezpośredniego opiekuna.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 12 k. p. c. orzekł

jak w sentencji.