II UK 291/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 291/09

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku J. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowany J. B.

o składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 16 kwietnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację J. B. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 listopada 2008 r. oddalającego

jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 23 listopada

2007 r. , w sprawie o składki.

Ubezpieczony skargą kasacyjną

wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 16

kwietnia 2009 r. zaskarżył w całości, opierając skargę na podstawie naruszenia

prawa materialnego przez niezastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r., niewłaściwe

zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w

brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. oraz błędną wykładnię art. 2

Konstytucji. Z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ubezpieczony wniósł o

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

stwierdzając,

że

prawidłowe

zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 2

Konstytucji wymaga wykładni obowiązujących przepisów. Ponadto wskazał, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie pozwoli na

wyeliminowanie rozbieżności i wątpliwości w orzecznictwie sądowym odnoszący się

do kwestii przedawnienia, które zostało wydłużone z 5 lat do 10 lat na podstawie

zmiany wyżej wymienionego przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia

2003 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w tym przepisie. Brak

także podstaw do przyjęcia, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

wymagające wykładni Sądu Najwyższego, gdyż w wyroku z 5 kwietnia 2005 r., I UK

232/04 (OSNP 2006, nr 1-2, poz. 26) Sąd Najwyższy jednoznacznie przesądził, że

zmiana art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, ustanawiająca dziesięcioletni okres

przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (w miejsce

dotychczasowego pięcioletniego okresu przedawnienia), która weszła w życie dnia

1 stycznia 2003 r., nie ma zastosowania do należności przedawnionych przed tym

dniem. W uchwałach z dnia 2 lipca 2008 r., II UZP 5/08 oraz z dnia 8 lipca 2008 r., I

UZP 4/08 (dotychczas niepublikowanych) stwierdził natomiast, że nowy termin

przedawnienia należności składek z tytułu ubezpieczenia społecznego obejmuje te

należności, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., a nie uległy

przedawnieniu według przepisów dotychczasowych. W orzeczeniach tych Sąd

Najwyższy rozstrzygnął wątpliwość wynikającą z braku regulacji intertemporalnych

dotyczących przedawnienia należności składkowych, podkreślając,

że ogólna

reguła prawa intertemporalnego (por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia

16 czerwca 1993 r., W 4/93, OTK 1993/II, poz. 45) stanowi, że w razie wątpliwości,

czy należy stosować ustawę dawną, czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa na

zasadzie lex posterior derogat legi priori. Tak więc, brak szczególnej regulacji nie

oznacza luki w prawie co do przepisów międzyczasowych, ale wskazuje na

potrzebę zastosowania reguły bezpośredniego stosowania ustawy nowej (por.

wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2003 r., P 31/02). Przedłużenie okresu

przedawnienia nie stanowi także, według Sądu Najwyższego, naruszenia art. 2

Konstytucji.

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).