II UK 285/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 285/04

POSTANOWIENIE

Dnia 13 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku T. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w [...]

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]

z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia 6 lipca 2004 r. (III AUa …/03) oddalił

apelację wnioskodawcy – T. N. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w [...]

z dnia 13 marca 2003 r. (VIII U …/01)

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w [...] z dnia 24 lipca 2001 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 6 lipca

2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie: po pierwsze – art. 233 § 1

k.p.c. „przez jednostronną ocenę dowodów i niedostateczne wyjaśnienie wszystkich

okoliczności sprawy (...)”; po drugie – art. 382 k.p.c. „przez niepoczynienie

własnych ustaleń w sprawie, zwłaszcza niezasięgnięcie uzupełniajacej opinii

biegłego psychiatry w celu skonfrontowania z opinią psychiatryczną biegłego, na

której oparł się Sąd I instancji (...)”; po trzecie – art. 5 k.p.c. „przez nieudzielenie

ubezpieczonemu

wskazówek

i

pouczeń

o

czynnościach

procesowych

zmierzających do obrony jego twierdzeń (...)”; po czwarte – art. 117 § 1 w związku z

§ 2 k.p.c. „przez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wniosku ubezpieczonego o

ustanowienie adwokata z urzędu do prowadzenia sprawy (...)”. Równocześnie, jako

okoliczność

uzasadniającą

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania

pełnomocnik

wnioskodawcy wskazał: po pierwsze – „na konieczność rozstrzygnięcia, czy stan

psychiczny ubezpieczonego w niniejszej sprawie z objawami występowania

zespołów depresyjnych, zaburzeń dysocjacyjnych oraz cech organicznego

uszkodzenia tkanki mózgowej cun uzasadniał uznanie za potrzebne ustanowienie

w sprawie pełnomocnika procesowego z urzędu”; po drugie – również na to, „iż

zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza prawo, tj. art. 233 § 1, art. 382, art.

5 oraz art. 117 § 1 w związku z § 2 k.p.c. poprzez zebranie niewystarczającego do

rozstrzygnięcia

materiału

dowodowego

(....).” W

konsekwencji,

w kasacji

sformułowany został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu w [...] do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie –

ani lakoniczne wskazanie w petitum kasacji „na konieczność rozstrzygnięcia, czy

stan psychiczny ubezpieczonego w niniejszej sprawie z objawami występowania

zespołów depresyjnych, zaburzeń dysocjacyjnych oraz cech organicznego

uszkodzenia tkanki mózgowej cun uzasadniał uznanie za potrzebne ustanowienie

w sprawie pełnomocnika procesowego z urzędu”, ani też sformułowanie zarzutu, „iż

zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza prawo, tj. art. 233 § 1, art. 382, art.

5 oraz art. 117 § 1 w związku z § 2 k.p.c. poprzez zebranie niewystarczającego do

rozstrzygnięcia materiału dowodowego (....).”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) ani lakoniczne

wskazanie w petitum kasacji „na konieczność rozstrzygnięcia, czy stan psychiczny

ubezpieczonego w niniejszej sprawie z objawami występowania zespołów

depresyjnych, zaburzeń dysocjacyjnych oraz cech organicznego uszkodzenia

tkanki mózgowej cun uzasadniał uznanie za potrzebne ustanowienie w sprawie

pełnomocnika procesowego z urzędu”, ani też sformułowanie zarzutu, „iż

zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza prawo, tj. art. 233 § 1, art. 382, art.

5 oraz art. 117 § 1 w związku z § 2 k.p.c. poprzez zebranie niewystarczającego do

rozstrzygnięcia materiału dowodowego (....).”