II UK 272/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 272/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku G. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.

o dalszą wypłatę renty z tytułu niezdolności do pracy ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 maja 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. decyzją z 14 sierpnia 2001

r. odmówił ubezpieczonemu G. M. od 1 sierpnia 2001 r. dalszego prawa do renty z

tytułu niezdolności. do pracy.

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. wyrokiem z

dnia 9 października 2002 r., VII U …/01, oddalił odwołanie, ponieważ na podstawie

przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalił, że ubezpieczony jest zdolny

do wykonywania zatrudnienia. Podkreślił, że ubezpieczony tak w czasie pobierania

świadczeń rentowych, jak i nadal, prowadził i prowadzi działalność gospodarczą.

Zdaniem Sądu, w świetle art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst Dz. U. 2004 nr 39,

poz. 353 ze zm.), zwanej dalej ustawą o FUS, wnioskodawca nie spełnia warunków

do przyznania renty.

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z

dnia 7 czerwca 2004 r., III AUa …/03, oddalił apelację ubezpieczonego, podnosząc,

iż Sąd Okręgowy przeprowadził należycie postępowanie dowodowe, dokonując

niewadliwych ustaleń faktycznych, z których wyprowadził trafne wnioski i

prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa materialnego.

Kasację od tego wyroku złożył pełnomocnik ubezpieczonego, który skarżąc

go w całości, wniósł ,,o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, a także o

uchylenie w całości orzeczenia Sądu Okręgowego (...) i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji" oraz o zasądzenie od

strony pozwanej na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Kasację oparto na

naruszeniu przepisów art. 12 i art. 13 ustawy o FUS „przez błędną wykładnię tych

przepisów na skutek przyjęcia, że ustanawiają one przesłanki niezdolności do

sprawnej egzystencji w ogóle, a nie wyłącznie do wykonywania pracy zarobkowej w

ramach posiadanych kwalifikacji". Wyrokowi, wydanemu przez Sąd Apelacyjny

zarzucono, ponadto, naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. „przez nierozważenie w sposób

wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przez to dowolną, a

co za tym idzie, nieprawidłową jego

ocenę, poprzez niezbadanie w ogóle

zagadnienia reorientacji zawodowej wnioskodawcy oraz

wpływie

rzeczywistej

kondycji

zdrowotnej

nierozstrzygnięcie o

wnioskodawcy

na

możliwość

wykonywania pracy zgodnie z przygotowaniem zawodowym".

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji, wskazano istotne

zagadnienie prawne, „które stanowi tło przedmiotowego procesu". Zdaniem autora

kasacji, „kwestia oceny uzależnienia faktycznych możliwości wykonywania pracy

zgodnie ze zdobytymi kwalifikacjami od indywidualnych dolegliwości chorobowych

ubezpieczonego,

a

także

przekwalifikowanie

zawodowe,

potrzeba

leżą

przejrzystej

interpretacji

terminu

u podstaw wzrastającej ilości spraw,

wymagających ujednolicenia wykładni w tym zakresie".

Sąd Najwyższy dokonując, stosownie do art. 393 k.p.c., wstępnej oceny

kasacji, wziął pod uwagę co następuje:

Zgodnie z konsekwentnie utrwaloną judykaturą Sądu Najwyższego, kasacja

nie jest zwykłym środkiem odwoławczym, powtórną apelacją, lecz szczególnym

środkiem zaskarżenia, o charakterze ściśle prawnym, a Sąd Najwyższy nie jest

sądem powszechnym trzeciej instancji. Ograniczenia możliwości wniesienia kasacji

wynikają nie tylko z wyłączeń przedmiotowych, wymienionych w art. 3921 k.p.c.

oraz z art. 3932 k.p.c., wprowadzającego dla wniesienia kasacji przymus

adwokacko-radcowski, lecz również z art. 3933 k.p.c., określającego wymagania

formalne, jakim powinien odpowiadać ten ściśle prawny środek zaskarżenia.

Stosownie do art. 3933 k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r.

o zmianie ustawy - kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie

rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554

ze zm.), kasacja powinna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych

oraz ich uzasadnienie, jak też przedstawienie okoliczności uzasadniających jej

rozpoznanie.

Wniesione w sprawie pismo nie spełnia wymagania z art. 393 3 § 1 pkt 2

k.p.c., ponieważ nie zawiera uzasadnienia przytoczonych, czy też raczej

powołanych, podstaw kasacyjnych. Zarzucając błędną wykładnię dwóch przepisów

prawa materialnego autor kasacji nie przedstawił żadnej wykładni, nie wykazał też,

na czym polega błąd w niej popełniony w zaskarżonym wyroku. W swym jednolitym

orzecznictwie obu Izb orzekających na podstawie przepisów postępowania

cywilnego Sąd Najwyższy wyjaśniał, że dla oceny zasadności zarzutu nie

wystarcza samo jego nazwanie i wskazanie przepisu, jakiego dotyczy, lecz

niezbędne jest podanie, na czym polega zarzucane naruszenie. Ograniczenie

uzasadnienia przytoczonej podstawy kasacyjnej do powtórzenia ustawowego

zwrotu z art. 3931 pkt 1 k.p.c. „naruszenie prawa materialnego przez jego błędną

wykładnię", bez stosownego wywodu prawnego przedstawiającego metody

wykładni prowadzące do wniosków odmiennych od przyjętych za podstawę

zaskarżonego orzeczenia, nie czyni zadość nakazowi wynikającemu z art. 3933

k.p.c., aby kasacja zawierała również uzasadnienie przytoczonych podstaw. (por.

wyrok z dnia 3 grudnia 1996 r., I PKN 33/96 - OSNAPiUS 1997r., nr 14, poz.250,

postanowienie z dnia 25 marca 1998 r., ll UKN 575/97). Wnoszący kasację nie

przedstawił żadnego wywodu prawnego, wykazującego na czym polega błąd w

wykładni powołanego przepisu oraz jaka jego wykładnia jest - jej zdaniem poprawna.

Zarzucając natomiast naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. ani jednego zdania

uzasadnienia nie poświęcił temu zarzutowi. To, że ocena dowodów dokonana przez

Sąd nie zadowala stron nie jest równoznaczne z naruszeniem art.233 § 1 k.p.c. Od

początku orzekania kasacyjnego, czyli od 1996 r. Sąd Najwyższy konsekwentnie

wyjaśnia, że nagminne używanie w kasacjach zwrotu:

„przez co doszło" do

naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest samo przez się ani

konkretyzacją podstawy kasacyjnej, ani jej uzasadnieniem. Tak sformułowany

zarzut uniemożliwia weryfikację jego zasadności powodując niedopuszczalność

kasacji (postanowienie z dnia 22 maja 1997 r., II UKN 135/97 - notka OSNAPiUS

1998 r, .nr 3, poz.9). Zastąpienie w kasacji zwrotu „przez co doszło" zwrotem „na

skutek przyjęcia" jest bez znaczenia prawnego. Uzasadnienie kasacji zostało

ograniczone do przedstawienia przebiegu postępowania przed Sądami obydwu

instancji

i

zakwestionowania

stanu

faktycznego

stanowiącego

podstawę

zaskarżonego wyroku. Podjęta w kasacji krytyka ustaleń faktycznych sądu drugiej

instancji i przedstawienie przez sporządzającego kasację odmiennej oceny

okoliczności faktycznych bez wykazania, że zostały dokonane naruszeniem

konkretnych przepisów postępowania i to z naruszeniem, które mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy - są bezskuteczne (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z

8 maja 1997 r., II CKN 99/97.

Brak

wywodu

uzasadniającego

zasadność

przytoczonych

podstaw

kasacyjnej powoduje, że wobec braku wszystkich elementów konstrukcyjnych

przypisanych dla kasacji jest niedopuszczalna z innych przyczyn, o jakich stanowi

art. 3935 k.p.c. i podlega odrzuceniu, a to uniemożliwia Sądowi Najwyższemu

przeprowadzenie weryfikacji wniesionej kasacji w oparciu o treść art. 393 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie powołanych

przepisów oraz art. 3937 § 2 k.p.c., orzekł, jak w sentencji postanowienia.