II UK 263/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 263/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z wniosku K. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanej L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o

przeniesienie odpowiedzialności na członka zarządu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 lutego 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z

dnia 21 kwietnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 21 kwietnia 2011 r. uwzględnił apelację

pozwanego organu rentowego i zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił

odwołanie skarżącego K. J. od decyzji pozwanego z 24 listopada 2006 r.,

stwierdzającej, iż skarżący jako członek zarządu spółki z o.o. L. jest odpowiedzialny

za składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, fundusz pracy i fundusz

gwarantowanych świadczeń pracowniczych, nieopłacone przez tę spółkę w

poszczególnych okresach (miesiącach) 2001 r. i 2002 r. Rozstrzygnięcie oparto na

przepisach art. 116 i art. 118 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

w związku z art. 31 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na

podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., ze względu na:

a. potrzebę wykładni art. 118 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja

podatkowa, budzącego poważne wątpliwości, a niezależnie wywołującego

rozbieżności w orzecznictwie sądów, w tym rozbieżności w orzecznictwie

sądów powszechnych i administracyjnych. Poważne wątpliwości dotyczą

tego, czy pojęcie „wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej”, użyte

w tym przepisie, obejmuje samo wydanie decyzji przez organ rentowy, czy

też – poza wydaniem decyzji – obejmuje również doręczenie decyzji przed

upływem okresu 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

powstała zaległość składkowa;

b. potrzebę wykładni przepisu art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa w części stanowiącej, iż „odpowiadają solidarnie

całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, bowiem budzi poważne

wątpliwości, a niezależnie również rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wskazana we wniosku o przyjęcie skargi podstawa nie spełnia się jako

przesłanka przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Wbrew twierdzeniem skarżącego nie można już mówić o rozbieżności w

orzecznictwie i braku utrwalonej wykładni art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wniosek nie uwzględnia ostatniego orzecznictwa Sądu Najwyższego, które jedynie

potwierdza wskazane w nim poprzednie wyroki tego Sądu (z 7 kwietnia 2010 r.,

I UK 340/09; z 16 listopada 2009 r., II UK 111/09; z 4 sierpnia 2009 r., I UK 85/09),

przyjmujące, że określone w tym przepisie przedawnienie wiąże się tylko z

wydaniem a nie z doręczeniem decyzji. Sąd Najwyższy również w ostatnich

wyrokach stwierdza, że pojęcie wydania decyzji, określonej w art. 118 § 1 nie

oznacza jej doręczenia (wyroki z 22 listopada 2010 r., III UK 27/10, LEX nr 786815;

z 16 marca 2011 r., I UK 330/10, LEX nr 848138). Orzecznictwo Sądu Najwyższego

jest więc w tym zakresie utrwalone i wniosek nie przedstawia jurydycznej

argumentacji, która by podważała przyjętą wykładnię lub prowadziła do innej

wykładni. Sąd Najwyższy nie sprawuje nadzoru judykacyjnego nad Sądami

Administracyjnymi, niemniej jednak ostatnie orzecznictwo tych Sądów również

potwierdza jednolity – a więc nie inny niż w Sądzie Najwyższym – kierunek

wykładni art. 118 § 1 (zob. wyroki NSA z 3 marca 2011, I FSK 350/10, POP

2011/5/450 i z 16 kwietnia 2010 r., I FSK 484/09, LEX nr 594005; WSA w Gorzowie

Wielkopolskim z 18 listopada 2010 r., I SA/Go 588/10, LEX nr 748540/10; WSA w

Warszawie z 16 grudnia 2009 r., VIII SA/Wa 286/09, LEX nr 558258).

Nie wymaga również wykładni przepis art. 116 Ordynacji podatkowej w

zakresie wskazanym we wniosku, gdyż nie jest uprawniona teza (zapatrywanie), że

organ rentowy może prowadzić postępowanie tylko wobec wybranych członków

zarządu. Wszak wniosek sam zauważa uchwałę siedmiu sędziów NSA z 9 marca

2009 r., I FPS 4/08, stwierdzającą, że przepis art. 116 § 1 nakłada obowiązek na

organ podatkowy prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za

zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką

odpowiedzialność. Innego stanowiska nie zajmuje Sąd Najwyższy, bowiem w

uchwale siedmiu sędziów z 15 października 2009 r., I UZP 3/09 (OSNP 2011 nr 12, poz. 13), potwierdził, że decyzja o odpowiedzialności za składki na podstawie

tego przepisu powinna być wydana wobec wszystkich członków zarządu z

ograniczoną odpowiedzialnością. Nie zachodzi więc rozbieżność orzecznictwa

(zob. również wyroki Sądu Najwyższego z 15 lipca 2011 r., I UK 325/10, LEX nr

949020; z 2 czerwca 2010 r., I UK 250/08). Wniosek poprzestając na niezasadnym

twierdzeniu o rozbieżności orzecznictwa nie przedstawia argumentacji, która mimo

tych uchwał wskazywałaby na potrzebę wykładni przepisu albo na odejście od

dotychczasowej wykładni powiększonego składu Sądu Najwyższego.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 9 § 2 k.p.c.