II UK 256/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 256/05

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku C. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 maja 2006 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w P. oddalił apelację C. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy

w P. z dnia 5 marca 2003 r., którym oddalone zostało odwołanie ubezpieczonego

od decyzji organu rentowego z dnia 2 sierpnia 2001r.

W kasacji powód zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego w szczególności § 2 i następnych rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 1

kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy

wymiaru emerytury i rent (Dz.U. z 1989 r., Nr 11, poz. 63 ze zm.) oraz naruszenie

prawa procesowego – art. 6 k.c., art. 232 k.p.c., art 328 § 2 k.p.c. , art. 477 9 § 3

k.p.c.

Jako

okoliczności

uzasadniające

rozpoznanie

kasacji

wskazuje,

iż

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo poprzez błędne zastosowanie

wymienionych wyżej przepisów oraz istnienie potrzeby dokonania wykładni

powołanych przepisów.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 3933 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.393 § 1 i 2 k.p.c) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne.

W kasacji nie wykazano, że oczywistość naruszenia przez zaskarżone

orzeczenie prawa, jawi się jako rażąca od razu, dostrzegalna, uwidoczniająca się

bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego

brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Powołując się na

oczywistość

naruszenia

prawa

przez

zaskarżone

orzeczeniem

skarżący

obowiązany jest wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającą na

jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ

187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy emerytura wnioskodawcy była

wielokrotnie przeliczana na jego wniosek i na podstawie dostarczonej dokumentacji

jego okresy składkowe z 41 lat 3 miesięcy i 24 dni mogły zostać podwyższone

maksymalnie do 41 lat 5 miesięcy i 15 dni. Ponadto Sąd pierwszej instancji wykazał

skąd może wystąpić różnica pomiędzy wynagrodzeniem przyjętym do wyliczenia

emerytury (zaświadczenie Rp-7) a deklaracjami podatkowymi.

Wskazane

deklaracje, jak i potwierdzenia przelewu i wyciągi bankowe nie stanowiły dowodu,

za pomocą którego można byłoby ustalić inną podstawę do wyliczenia wysokości

emerytury w oparciu o przepis ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych. Dlatego wskazane przepisy prawa materialnego w

przedmiotowym stanie faktycznym nie wymagają wykładni, zaś oczywistość

naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa nie została wykazana.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania orzekł, jak w sentencji.