II UK 253/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 253/04

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku T. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z deportacją,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 12 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. (III AUa …/03) oddalił

apelację wnioskodawczyni – T. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 4

grudnia 2002 r. (IX U …/01) oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w W. z dnia 13 kwietnia 2001 r.

stwierdzającej, że wnioskodawczyni nie nabyła prawa do renty w związku z

deportacją do b. ZSSR ponieważ nie stała się niezdolna do pracy wskutek

deportacji.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 12 maja

2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 217 § 2 k.p.c.

„poprzez pominięcie środka dowodowego w sytuacji, gdy dokonana przez Sąd

ocena dotychczasowych dowodów prowadziła do niekorzystnych dla strony

powołującej wniosków, a dalszy wnioskowany i możliwy do przeprowadzenia

dowód (...) był uzasadniony wobec braku wcześniejszych opinii sporządzonych

przez biegłych o tak sprecyzowanej specjalizacji – odpowiadającej istocie sprawy.

Przez co sporne okoliczności mające decydujący wpływ na wynik sprawy nie

zostały dostatecznie wyjaśnione.” Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą

przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik skarżącej wskazała na: po pierwsze

– „rozstrzygnięcie granic uprawnień Sądu przy dokonywaniu a priori oceny nie

przeprowadzonych przez Sąd dowodów”; po drugie – potrzebę wykładni art. 217 §

2 k.p.c., a mianowicie: a) „czy uprawnienie Sądu do pominięcia środka

dowodowego w sytuacji gdy strona wnosi o przeprowadzenie opinii ośrodka

naukowego (...) a dotychczasowe opinie sporządzone były przez biegłych nie

posiadających takiej specjalizacji – stanowi naruszenie art. 217 § 2 k.p.c.”; b) „czy

uprawnienie Sądu do pominięcia środka dowodowego (...) stanowi pozbawienie

strony

możliwości

udowodnienia

twierdzeń.”

W

konsekwencji,

w

kasacji

sformułowany został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy

Sądowi

Apelacyjnemu

w

W. do

ponownego

rozpoznania,

przy

uwzględnieniu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a

contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1

pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący

kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub

kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Tymczasem w rozpoznawanej

sprawie pełnomocnik skarżącej ograniczyła się jedynie do wskazania w petitum

kasacji zagadnień prawnych, które w jej przekonaniu wymagałyby rozstrzygnięcia w

kontekście rozpoznawanej sprawy, nie przedstawiając jakiegokolwiek prawniczego

ich uzasadnienia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Teza:

Sąd odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli wnoszący kasację w

jej petitum wskazał jedynie na zagadnienia prawne, jakie w jego opinii wymagają

rozstrzygnięcia w kontekście rozpoznawanej sprawy, jednak równocześnie nie

przedstawił ich prawniczego uzasadnienia (art. 393 7 § 1 k.p.c. w związku z art. 393

§ 1 pkt 3 k.p.c.).