II UK 251/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 251/04

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "I."

w B. – K. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w Z.

o objęcie pracowniczym ubezpieczeniem społecznym,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy

od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 14 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. (III AUa …/03) oddalił

apelację wnioskodawcy – Przedsiębiorstwa Wielobranżowego I. w B. – K. K. od

wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 26 listopada 2002 r. (IV U …/02)

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w Z. z dnia 24 maja 2001 r. stwierdzającej, że G. A. zatrudniona przez

wnioskodawcę nie podlega ubezpieczeniu społecznemu od dnia 1 sierpnia 2000 r.

do dnia 3 września 2000 r. z tytułu zatrudnienia.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 14 lipca

2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzuciła naruszenie art. 22 § 1 k.p. „przez

przyjęcie, iż pracownik G.A. nie nawiązała stosunku pracy z K. K.” oraz art. 83 § 1

k.c. „przez błędne jego zastosowanie, albowiem w niniejszej sprawie sporny

stosunek pracy został nawiązany w rzeczywistości, stąd nie był czynnością

dokonaną dla pozoru.” Równocześnie, wskazując na okoliczność uzasadniającą

przyjęcie kasacji do rozpoznania, pełnomocnik skarżącego podniosła, że „kasacja

jest oczywiście zasadna, albowiem istnieje potrzeba wykładni definicji stosunku

pracy w kontekście art. 11 k.p. (zasada swobody nawiązania stosunku pracy). Otóż

z treści art. 22 § 1 k.p. wynika, że (...) przez nawiązanie stosunku pracy pracownik

zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy,

pod jego kierownictwem za wynagrodzeniem. (...) Skoro wszystkie wyżej

wymienione elementy stosunku pracy istnieją w niniejszej sprawie, to czy fakt

pozostawania pracownika w dacie nawiązania stosunku pracy w ciąży, oraz krótko

po jego nawiązaniu przebywanie na zwolnieniu lekarskim do daty urodzenia

dziecka skutkuje uznaniem pozorności umowy o pracę w celu uzyskania świadczeń

z ubezpieczenia społecznego.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z

żądaniem wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a

contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1

pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący

kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub

kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej

sprawie zarówno w jej

przedstawione

tak

petitum, jak i w jej uzasadnieniu w ogóle nie zostały

określone

okoliczności,

które

miałyby

uzasadniać

jej

rozpoznanie, a pełnomocnik skarżącego ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, iż

‘kasacja jest oczywiście zasadna’ oraz lakonicznego wyrażenia swego poglądu, iż

w danym wypadku ‘istnieje potrzeba wykładni definicji stosunku pracy w kontekście

art. 11 k.p.’

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Nie przedstawienie w kasacji „okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie”

(art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na występujące w sprawie

okoliczności, o których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario)

względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 3937 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c.).